خوان الإِخوان
خوان الإِخْوان، كتابی به زبان فارسی، در اخلاق، پند و اندرز از حكیم ناصرخسرو قبادیانی (د 481ق) شاعر.
نویسنده در این اثر، عقاید اسماعیلی را با دیدگاه فلسفی تأویل میكند. در آن ضمن شرح چگونگی پیدایی آسمانها، عناصر، كانها، جانوران، گیاهان و انسانها از درجات دعوت باطنی چون مستجیب، مأذون، داعی، حجّت، امام، اساس و ناطق سخن به میان میآورد. وی تا آنجا پیش میرود كه معجزه، كرامات، ملایكه و قیامت را نیز تأویل میكند[۱]. خوان الاخوان در صد صف (فصل) فراهم آمده كه صف نخست به «سخن اندر راه پذیرفتن علم» و صف صدم آن به «سخن اندر عقل كه او مبدع است و مبدع نیست» اختصاص دارد[۲]. نسخهای از خوان الاخوان به شماره 1778 در كتابخانه ایاصوفیه نگهداری میشود[۳]. این كتاب را یحییالخشاب در 1359ق / 1940م در قاهره چاپ كرده است[۴]. چاپ دیگری از آن نیز با مقدمه و حواشی علی قویم در 1338ش در تهران انجام گرفته است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ دانشنامه ادب فارسی (1)، آسیای مركزی. تهران: مؤسسه فرهنگی و انتشاراتی دانشنامه، ج 1، چ 1، 1375، ص 374.
- ↑ ناصرخسرو. خوان الاخوان. با مقدمه و حواشی علی قویم، تهران: باران، 1338.
- ↑ خانلری (كیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 201.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 897.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر