اردشیر بابکان
اردشير بابکان، (ارتخشير پاپکان 180-241م)، بنيانگذار و نخستين شاهنشاه سلسله ساسانيان. اردشير پسر بابک و نوه ساسان موبد معبد آناهيتای شهر استخر فارس بود[۱].
اردشير با مهارت در سوارکاری و فنون جنگی ابتدا فرمانده پادگان نظامی و سپس شاه شهر دارابگرد (200م) [۲]و چندی بعد با از ميان برداشتن برادرانش شاه پارس شد و توانست کرمان، اصفهان، خوزستان و با شکست دادن اردوان پنجم آخرين پادشاه اشکانی در نبرد هرمزدگان (224م) سلسله اشکانيان را برچيد. با تاجگذاری سلسله ساسانيان را تأسيس کرد[۳] و با لشکرکشی به شرق (مرو و خوارزم) و متصرفات روم در غرب (نصيبين، دوراه حران) و ارمنستان در شمال غرب قلمرو پادشاهی ساسانيان را يکپارچه کرد... اواخر عمر پادشاهی را به فرزندش شاپور واگذاشت و در عزلت درگذشت. متمرکز کردن حکومت، بنيان شهرهای بسيار،[۴] گردآوری کتاب اوستا و رسمی شدن دين زردشت در ايران در زمان و انجام گرفت[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ زرينكوب، عبدالحسين. تاريخ مردم ايران. تهران: انتشارات اميركبير، ج 1، 1364، ص 415.
- ↑ كارنامه اردشير بابكان. ترجمه محمدجواد مشكور، تهران: كتابفروشیدانش، 1329، ص 5.
- ↑ گيرشمن، رومن. ايران از آغاز تا اسلام. ترجمه محمود بهفروزي، تهران: جامي، 1379، ص 285.
- ↑ كريستنسن، آرتور. ايران در زمان ساسانيان. ترجمه رشيد ياسمي. تهران: دنيایكتاب، 1377، ص 146.
- ↑ Shahpour Shahbazi, Alireza. «Ardeshir» Encyclopedia Iranica. London and New York, Routladge and Kegan, 1986, Vol 3, P.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
میرحواس احمدزاده