پرش به محتوا

اینانلو

از ویکی ایران

اینانلو، یا اینالّو، یکی از ایل‌های تُرک زبان ایران و از ایلات خمسه فارس.

اینانلوها وابسته به قوم اُغوز بوده‌اند. ظاهراً میان اینانلوهای فارس و ایل بزرگ اوشار (= افشار*) پیوندهایی وجود داشته و شاخه‌ای از آن‌ها افشار اوشاغی، یعنی فرزندان افشار، نامیده می‌شده است[۱][۲].

زمان مهاجرت اینانلوها را به فارس در سده 7 یا اوایل سده 8ق (13 و اوایل سده 14 م)، در دوره سلاطین مغول دانسته‌اند[۳]. احتمالاً افشار اوشاغی همراه اینانلوها از نواحی مرکزی ایران به فارس کوچیده بودند، چون به هنگام فرمانروایی منصوربیک افشار در فارس در 904ق/1499م، افشارها در این ناحیه به سر می‌برند[۴].

اینانلو در 1278ق/1861م با چهار ایل دیگر فارس اتحادیه ایلات خمسه* را تشکیل دادند. در اسناد تاریخی از شماری تیره‌های وابسته به این ایل نام برده شده است. در قدیم‌ترین سند، فارسنامه ناصری (تألیف 1313ق/1895م) نام 25 تیره، و در عرف و عادت در عشایر فارس (تألیف 1324ش) نام 8 تیره از اینانلو امده است[۳][۵].

از دوره صفوی تا حدود 1240ق/1824م خان‌های تیره ابوالوردی، یکی از تیره‌های مهم اینانلو بر ایل حکومت می‌کردند. بعدها رهبری ایل هر چندگاهی در دست یکی از خان‌های تیر‌ه‌های قورت، سَرکَلو و بلاغی می‌گشت[۶]. مردم ایل تا پیش از سده 14ق کوچ می‌کردند، و از آن پس به تدریج در صحرای قره‌بلاغ فسا ده‌نشین شدند و به کشاورزی پرداختند و کوچندگان آن‌ها به ایل‌های دیگر فارس پیوستند[۷][۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1.    Minorsky, V. "Ainallu/ inallu", Rocznik Orientalistyczny. Cracow: 1953 , vol. XVII , 3-4 , 8.
  2. حسینی‌فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، جلد 2، ص. 1576.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ حسینی‌فسایی،حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، جلد 2، ص.1573.
  4. Iranica, 1/585.
  5. بهمن‌بیگی، محمدبهمن. عرف و عادت در عشایر فارس. تهران: 1324، بنگاه اذر، 55.
  6. حسینی‌فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، جلد 2، ص. 1573-1576.
  7. حسینی‌فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، جلد 2، ص. 1576.
  8. تلخیص از بلوکباشی، علی، «اینالو»، دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1380، جلد 10، ص. 716-717.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بلوکباشی