بنی طُرُف
بنی طُرُف، نام یكی از طوایف قدیمی عربی زبان ایران و عراق وابسته به قبیله طی. این طایفه ظاهراً در اغاز قرن هشتم قمری از یمن یا عربستان به عراق مهاجرت كرده است. حدود سیصد سال پیش دستههایی از آنها به خوزستان آمدند و در اطراف خرمشهر در مجاورت طایفه بنی ساله اسكان یافتند[۱]. پس از مدتی به خفاجیه (سوسنگرد) كوچیدند و نامشان بر سرزمینی كه به تصرف آنان در آمده بود، داده شد. نام ناحیه بنی طرف در 1314ش به دشت میشان تغییر پیدا كرد و قلعه خفاجیه كه مركز شیوخ بنی طرف بود سوسنگرد نام گرفت[۲][۳]. بنی طرف مركب از دو شعبه به نامهای بیت صیّاح و بیت سعید است كه هر كدام از تیرههای كوچكی تشكیل میشوند[۴]. مُنَیشه و مهاوی از بیت صیاح و تیرههای شَرهان زایر علی و حاج سبهان از بیت سعید از معروفترین تیرههای بنی طرف است[۵].
گروههایی از بنی طرف در سالهای اخیر به طوایف دیگر خوزستان پیوستهاند[۶]. از جمعیت بنیطرف، در هنگام استقرار در ایران، اطلاعی در دست نیست اما در سالهای آغازین قرن حاضر جمعیت آنها قریب 8000 خانوار بود كه در نواحی مختلف دشت میشان (دشت آزادگان كنونی) سكونت داشتند[۷]. از فصول درخشان تاریخ بنی طرف، مبارزات آنها علیه نظامیان انگلیسی در 1333ش و آغاز جنگ جهانی اول است[۸][۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ عزیزی بنی طرف، یوسف. قبایل و عشایر عرب خوزستان. تهران: 1372، ص 67.
- ↑ عزیزی بنی طرف، یوسف. قبایل و عشایر عرب خوزستان. تهران: 1372.
- ↑ امام شوشتری، محمدعلی. تاریخ جغرافیایی خوزستان. تهران: 1331، ص 240.
- ↑ عزیزی بنی طرف. یوسف. قبایل و عشایر عرب خوزستان. تهران: 1372. ص 69-70.
- ↑ فیلد، هنری. مردمشناسی ایران. ترجمه عبدالله فریار، تهران: 1343، ص 237.
- ↑ سیری در قلمرو بختیاری و عشایر بومی خوزستان. ترجمه مهراب امیری، تهران: 1371، ص 246-247.
- ↑ فیلد. هنری. مردمشناسی ایران. ترجمه عبدالله فریار، تهران: 1343 . ص 237.
- ↑ كتاب سبز. تهران: 1363، ص 91-93.
- ↑ تلخیص از "بنی طرف" دانشنامه جهان اسلام. قابل بازیابی از:https://rch.ac.ir/article/Details/11775
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی