سبک شعر فارسی در دوره مشروطه
این سبک حد واسط سبک شعر فارسی در دورهی بازگشت و دورهی معاصر است. شاعرانی چون اشرفالدین حسینی، عارف قزوینی، میرزادهی عشقی، ادیبالممالک فراهانی در این سبک شعر سرودهاند. اهمیت این سبک در مفاهیم تازهی اجتماعی مطابق با مسایل روز است. در سطح زبانی از زبان مردم عصر و زبان تودهها استفاده میکنند و لغات فاخر و کهن ادبی از دستگاه زبانی خارج میشوند. در سطح فکری به مسایل سیاسی و اجتماعی اهمیت میدهند و اندکاندک سبکی نو را در شعر فارسی مطرح میسازند که از نظر محتوا دگرگونی یافته ولی قالب ظاهری آن هنوز سنتی است. اما نمایندگان تمام و کمال شعر نو در دورهی معاصر ظهور کردند.
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
احمد تمیم داری