سبک‌های شعر فارسی

بررسی سبک شعر یا سبک شناسی شعر، نیازمند تقسیمات دقیق و جزیی است و طرح سبک‌های شعر فارسی از قرن سوم تا قرن معاصر در پنج دوره شاید مناسب نباشد، اما در مقولاتی این‌چنین به‌ناچار سبک را بر اساس دوره‌های ادبی بررسی می‌کنند و روش‌های دیگر که با گستردگی و تفصیل به معرفی سبک‌ها می‌پردازند، راه به جایی نخواهد برد. آخرین دسته‌بندی که از سبک‌شناسی شعر به عمل آمده، شعر را به هشت دوره تقسیم کرده است بهار، برای شعر فارسی چهار سبک قائل است، ولی از آنجا که به بسط موضوع نیاز داریم، اساس کار را بر تقسیم سبک شعر فارسی به هشت دوره نهادیم. این سبک‌ها عبارتند از:

1. سبک خراسانی از نیمه‌ی دوم قرن سوم تا قرن پنجم؛
2. سبک حد واسط یا دوره‌ی سلجوقی در قرن ششم؛
3. سبک عراقی از قرن هفتم تا قرن نهم؛
4. سبک حد واسط یا مکتب وقوع و واسوخت در قرن دهم؛
5. سبک هندی از قرن یازدهم تا نیمه‌ی اول قرن دوازدهم؛
6. سبک دوره‌ی بازگشت از اواسط قرن دوازدهم تا پایان قرن سیزدهم؛
7. سبک حد واسط دوران مشروطه نیمه‌ی اول قرن چهاردهم؛
8. سبک نو: از نیمه‌ی دوم قرن چهاردهم به بعد؛
9. سبک نو: از نیمه‌ی دوم قرن چهاردهم به بعد؛

نیز نگاه کنید به

• سبک خراسانی
• سبک قرن ششم
• سبک عراقی
• سبک حد واسط یا مکتب وقوع
• سبک هندی
• سبک دوره بازگشت
• سبک شعر فارسی در دوره‌ مشروطه
• سبک شعر فارسی در دوره‌ معاصر

منبع اصلی

تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.

نویسنده مقاله

احمد تمیم داری