ابن سینا، ادبیات: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''ابن سينا''' (363 تا 373 ـ 428 ق/973ـ983ـ1037م) فيلسوف و پزشك و شاعر نامدار ايران و معروفترين دانشمند جهان اسلام. ابوعلي حسين بن عبدالله بن سينا، مشهور به ابن سينا و ابوعلي سينا و ملقب به حجةالحق، شرفالملك، شيخالرئيس و امامالحكماء در بخارا به د...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''ابن | [[پرونده:1858735 469.jpg|بندانگشتی|ابن سینا، قابل بازیابی از https://www.asriran.com/fa/news/971046/%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%A7-%DA%86%D9%87-%D8%B4%DA%A9%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D8%B9%DA%A9%D8%B3]] | ||
'''ابن سینا''' (363 تا 373 ـ 428 ق/973ـ983ـ1037م) فیلسوف و پزشک و شاعر نامدار ایران و معروفترین دانشمند جهان [[اسلام|اسلام.]] | |||
ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، مشهور به ابن سینا و ابوعلی سینا و ملقب به حجه الحق، شرفالملک، شیخالرئیس و امامالحکماء در بخارا به دنیا آمد<ref>'''''کارنامه بزرگان ایران'''''. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340 ش (تاریخ مقدمه)، ص 139.</ref>. در ده سالگی قرآن، ادب و اصول دین آموخت. سپس فقه، ریاضی، منطق و [[هندسه]] و نجوم را فرا گرفت. پس از آن علوم طبیعی و الهیات را نزد خود خواند و در فن پزشکی هم به مهارت رسید<ref>نفیسی، سعید. '''''زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا'''''. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 2.</ref>. در هفده سالگی بیماری امیرنوح بن منصور [[سامانیان|سامانی]] (حک 366 ـ 387 ق / ؟م) را مداوا کرد در [[غزنویان|دوره غزنویان]] به گرگانج رفت و نزد خوارزمشاه علی بن مأمون و سپس جانشین او مأمون بن محمد خوارزمشاه مقرب شد<ref>'''''دایره المعارف تشیع'''''. زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران: بنیاد اسلامی طاهر، 1366 ش، ج 1، ص 327.</ref>. سپس به نسا و از آنجا توس، شبقان، سمنگان، جاجرم و [[گرگان]] رفت<ref>گوهرین، سیدصادق. '''''حجه الحق ابوعلی سینا'''''. تهران: توس، چ 3، 1356 ش، ص 549.</ref>. در [[گرگان]] مورد توجه امیر شمسالمعالی قابوس قرار گرفت و پس از برکناری وی، از آنجا به ری، [[استان قزوین|قزوین]]، [[همدان]] و سرانجام [[اصفهان]] رفت. در [[اصفهان]] به خدمت علاءالدوله کاکویه پیوست<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبیات ایران، از فردوسی تا سعدی'''''. ترجمه فتحالله مجتبایی، تهران: مروارید، چ 2، 1355 ش، ج 2، ب 1، ص 154، 155.</ref>. سرانجام چند روز پس از ورود به همدان در اثر مرض قولنج درگذشت<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 1، ص</ref>. از مهمترین کتابهای [[فارسی]] او ''دانشنامه علایی'' و معراج نامه هستند<ref>نفیسی، سعید. '''''زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا'''''. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 36.</ref>. | |||
قصیده ''عینیه'' ابن سینا هم معرف توانایی او در شاعری و نیز ادبیات عرب است. او در ادبیات فارسی هم دستی قوی داشت. کوتاهی جملهها و پرهیز از تکلف و صنایع لفظی از ویژگیهای سبک او به شمار میرود.22 قطعه و رباعی [[فارسی]] که جمعاً 65 بیت است، به او نسبت دادهاند<ref>عباسی، شهابالدین. «ابوعلی سینا»، '''''دانشنامه ادب فارسی (1)''. ادب فارسی در آسیای میانه'''، به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ویرایش 2، 1380 ش، ص 48.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[غزنویان]] | |||
* [[سامانیان]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۴۸
ابن سینا (363 تا 373 ـ 428 ق/973ـ983ـ1037م) فیلسوف و پزشک و شاعر نامدار ایران و معروفترین دانشمند جهان اسلام.
ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، مشهور به ابن سینا و ابوعلی سینا و ملقب به حجه الحق، شرفالملک، شیخالرئیس و امامالحکماء در بخارا به دنیا آمد[۱]. در ده سالگی قرآن، ادب و اصول دین آموخت. سپس فقه، ریاضی، منطق و هندسه و نجوم را فرا گرفت. پس از آن علوم طبیعی و الهیات را نزد خود خواند و در فن پزشکی هم به مهارت رسید[۲]. در هفده سالگی بیماری امیرنوح بن منصور سامانی (حک 366 ـ 387 ق / ؟م) را مداوا کرد در دوره غزنویان به گرگانج رفت و نزد خوارزمشاه علی بن مأمون و سپس جانشین او مأمون بن محمد خوارزمشاه مقرب شد[۳]. سپس به نسا و از آنجا توس، شبقان، سمنگان، جاجرم و گرگان رفت[۴]. در گرگان مورد توجه امیر شمسالمعالی قابوس قرار گرفت و پس از برکناری وی، از آنجا به ری، قزوین، همدان و سرانجام اصفهان رفت. در اصفهان به خدمت علاءالدوله کاکویه پیوست[۵]. سرانجام چند روز پس از ورود به همدان در اثر مرض قولنج درگذشت[۶]. از مهمترین کتابهای فارسی او دانشنامه علایی و معراج نامه هستند[۷].
قصیده عینیه ابن سینا هم معرف توانایی او در شاعری و نیز ادبیات عرب است. او در ادبیات فارسی هم دستی قوی داشت. کوتاهی جملهها و پرهیز از تکلف و صنایع لفظی از ویژگیهای سبک او به شمار میرود.22 قطعه و رباعی فارسی که جمعاً 65 بیت است، به او نسبت دادهاند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ کارنامه بزرگان ایران. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340 ش (تاریخ مقدمه)، ص 139.
- ↑ نفیسی، سعید. زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 2.
- ↑ دایره المعارف تشیع. زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران: بنیاد اسلامی طاهر، 1366 ش، ج 1، ص 327.
- ↑ گوهرین، سیدصادق. حجه الحق ابوعلی سینا. تهران: توس، چ 3، 1356 ش، ص 549.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبیات ایران، از فردوسی تا سعدی. ترجمه فتحالله مجتبایی، تهران: مروارید، چ 2، 1355 ش، ج 2، ب 1، ص 154، 155.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 1، ص
- ↑ نفیسی، سعید. زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 36.
- ↑ عباسی، شهابالدین. «ابوعلی سینا»، دانشنامه ادب فارسی (1). ادب فارسی در آسیای میانه، به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ویرایش 2، 1380 ش، ص 48.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر