تذکره الاولیاء: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''تذكرةالاولياء،''' كتابي عرفاني و تاريخي در سرگذشت 96 تن از اولياء و مشايخ صوفيه با ذكر مقامات و مناقب و مكارم اخلاق و نصايح و مواعظ و سخنان حكمت آميز آنان.<sup>1</sup> شيخ فريدالدين عطار نيشابوري (627ق / 1229م)<sup>2</sup> اين كتاب را كه يگانه ترين اثر او در نث...» ایجاد کرد |
|||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | [[پرونده:تذکرةالاولیاء.jpg|بندانگشتی|تذکره الاولیاء برگرفته از وبسایت انتشارات سخن قابل بازیابی از<nowiki/>https://sokhanpub.net/%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87/%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D8%B4%D9%81%DB%8C%D8%B9%DB%8C-%DA%A9%D8%AF%DA%A9%D9%86%DB%8C/%D8%AA%D8%B0%DA%A9%D8%B1%D8%A9%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DB%8C-%D8%AF%D9%88-%D8%AC%D9%84%D8%AF%DB%8C/]] | ||
'''[[تذکره الاولیاء]]،''' کتابی عرفانی و تاریخی در سرگذشت 96 تن از اولیاء و مشایخ [[صوفیه]] با ذکر مقامات و مناقب و مکارم اخلاق و نصایح و مواعظ و سخنان حکمت آمیز آنان<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1336، ج 2، ص 1022.</ref>. | |||
[[عطار نیشابوری|شیخ فریدالدین عطار نیشابوری]] (627ق / 1229م)<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا. 1381، ج 2، ص 865.</ref> این کتاب را که یگانه ترین اثر او در نثر به شمار میرود، در 617ق / 1220م در دوره [[سلطان محمد خوارزمشاه]] (حک 596ـ617ق / 1200ـ1220م) نوشته است<ref>نفیسی، سعید. '''''جستجو در احوال و آثار فریدالدین عطار نیشابوری'''''. تهران: اقبال، 1320، ص 110.</ref>. هر بخش این تذکره با چند عبارت مسجّع آغاز میشود و پس از اشارهای به سرگذشت یکی از عرفا، حکایاتی در رفتار، کرامات و سخنان او میآید. نخستین بخش [[کتاب]] به [[امام جعفر بن محمد صادق(ع)|امام محمدصادق (ع)]] و آخرین آن به حلّاج اختصاص دارد. مآخذ اصلی آن بنا بر گفته مؤلف، سه [[کتاب]] شرح القلب، کشف الاسرار و معرفه النفس است<ref>استعلامی، محمد. '''مقدمه بر ''تذکره الاولیاء عطار'''''. تهران: زوّار، 1346، ص13 (مقدمه).</ref>. | |||
شیوه نثر [[تذکره الاولیاء]] به طرز نثر قدیم و دارای همان ویژگیها و اعتبار و سبک [[سامانیان|عهد سامانی]] است<ref>بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. '''''سبکشناسی'''''. تهران: کتابهای پرستو، 1356، ج 2، ص 205.</ref>. هر برگ از نثر دل آویز آن، [[دیوان]] درخشانی از زیباترین شعرهای منثور [[جهان نو|جهان]] است. که در [[فارسی]] و در [[عربی]] مانندی بر آن نمیتوان یافت<ref>شفیعی کدکنی، محمدرضا. '''مقدمه بر ''منطق الطیر'' ''عطار'''''. تهران: علمی، 1383، ص 37 .</ref>. [[تذکره الاولیاء]] به [[عربی]] و سوئدی (استکهلم، 1931 ـ 1932 م) و خلاصهای از آن به زبانهای دیگر ترجمه شده است. طبع محققانهای با مقدمه محمد قزوینی و به کوشش نیکلسن [Nicholson](2 ج، لیدن، 1905 ـ 1907 م) و در 1321 و 1336ش از روی نیکلسن در [[تهران مصور|تهران]] [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] شده است<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. ج 1، ص620.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[عطار نیشابوری|شیخ فریدالدین عطار نیشابوری]] | |||
* [[امام جعفر بن محمد صادق(ع)|امام محمدصادق (ع)]] | |||
* [[سامانیان|عهد سامانی]] | |||
* [[صوفیه]] | |||
* [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] | |||
[ | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۱
تذکره الاولیاء، کتابی عرفانی و تاریخی در سرگذشت 96 تن از اولیاء و مشایخ صوفیه با ذکر مقامات و مناقب و مکارم اخلاق و نصایح و مواعظ و سخنان حکمت آمیز آنان[۱].
شیخ فریدالدین عطار نیشابوری (627ق / 1229م)[۲] این کتاب را که یگانه ترین اثر او در نثر به شمار میرود، در 617ق / 1220م در دوره سلطان محمد خوارزمشاه (حک 596ـ617ق / 1200ـ1220م) نوشته است[۳]. هر بخش این تذکره با چند عبارت مسجّع آغاز میشود و پس از اشارهای به سرگذشت یکی از عرفا، حکایاتی در رفتار، کرامات و سخنان او میآید. نخستین بخش کتاب به امام محمدصادق (ع) و آخرین آن به حلّاج اختصاص دارد. مآخذ اصلی آن بنا بر گفته مؤلف، سه کتاب شرح القلب، کشف الاسرار و معرفه النفس است[۴].
شیوه نثر تذکره الاولیاء به طرز نثر قدیم و دارای همان ویژگیها و اعتبار و سبک عهد سامانی است[۵]. هر برگ از نثر دل آویز آن، دیوان درخشانی از زیباترین شعرهای منثور جهان است. که در فارسی و در عربی مانندی بر آن نمیتوان یافت[۶]. تذکره الاولیاء به عربی و سوئدی (استکهلم، 1931 ـ 1932 م) و خلاصهای از آن به زبانهای دیگر ترجمه شده است. طبع محققانهای با مقدمه محمد قزوینی و به کوشش نیکلسن [Nicholson](2 ج، لیدن، 1905 ـ 1907 م) و در 1321 و 1336ش از روی نیکلسن در تهران چاپ شده است[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1336، ج 2، ص 1022.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا. 1381، ج 2، ص 865.
- ↑ نفیسی، سعید. جستجو در احوال و آثار فریدالدین عطار نیشابوری. تهران: اقبال، 1320، ص 110.
- ↑ استعلامی، محمد. مقدمه بر تذکره الاولیاء عطار. تهران: زوّار، 1346، ص13 (مقدمه).
- ↑ بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. سبکشناسی. تهران: کتابهای پرستو، 1356، ج 2، ص 205.
- ↑ شفیعی کدکنی، محمدرضا. مقدمه بر منطق الطیر عطار. تهران: علمی، 1383، ص 37 .
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص620.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر