تذکره الاولیاء: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۱

تذکره الاولیاء برگرفته از وبسایت انتشارات سخن قابل بازیابی ازhttps://sokhanpub.net/%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87/%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D8%B4%D9%81%DB%8C%D8%B9%DB%8C-%DA%A9%D8%AF%DA%A9%D9%86%DB%8C/%D8%AA%D8%B0%DA%A9%D8%B1%D8%A9%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DB%8C-%D8%AF%D9%88-%D8%AC%D9%84%D8%AF%DB%8C/

تذکره الاولیاء، کتابی عرفانی و تاریخی در سرگذشت 96 تن از اولیاء و مشایخ صوفیه با ذکر مقامات و مناقب و مکارم اخلاق و نصایح و مواعظ و سخنان حکمت آمیز آنان^[۱].

شیخ فریدالدین عطار نیشابوری (627ق / 1229م)^[۲] این کتاب را که یگانه ترین اثر او در نثر به شمار می‌رود، در 617ق / 1220م در دوره سلطان محمد خوارزمشاه (حک 596ـ617ق / 1200ـ1220م) نوشته است^[۳]. هر بخش این تذکره با چند عبارت مسجّع آغاز می‌شود و پس از اشاره‌ای به سرگذشت یکی از عرفا، حکایاتی در رفتار، کرامات و سخنان او می‌آید. نخستین بخش کتاب به امام محمدصادق (ع) و آخرین آن به حلّاج اختصاص دارد. مآخذ اصلی آن بنا بر گفته مؤلف، سه کتاب شرح القلب، کشف الاسرار و معرفه النفس است^[۴].

شیوه نثر تذکره الاولیاء به طرز نثر قدیم و دارای همان ویژگی‌ها و اعتبار و سبک عهد سامانی است^[۵]. هر برگ از نثر دل آویز آن، ‌دیوان درخشانی از زیباترین شعرهای منثور جهان است. که در فارسی و در عربی مانندی بر آن نمی‌توان یافت^[۶]. تذکره الاولیاء به عربی و سوئدی (استکهلم، 1931 ـ 1932 م) و خلاصه‌ای از آن به زبان‌های دیگر ترجمه شده است. طبع محققانه‌ای با مقدمه محمد قزوینی و به کوشش نیکلسن [Nicholson](2 ج، لیدن، 1905 ـ 1907 م) و در 1321 و 1336ش از روی نیکلسن در تهران چاپ شده است^[۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1336، ج 2، ص 1022.
↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا. 1381، ج 2، ص 865.
↑ نفیسی، سعید. جستجو در احوال و آثار فریدالدین عطار نیشابوری. تهران: اقبال، 1320، ص 110.
↑ استعلامی‌، محمد. مقدمه بر تذکره الاولیاء عطار. تهران: زوّار، 1346، ص13 (مقدمه).
↑ بهار (ملک الشعرا)، ‌محمدتقی. سبک‌شناسی. ‌تهران: کتاب‌های پرستو، 1356، ج 2، ص 205.
↑ شفیعی کدکنی، محمدرضا. مقدمه بر منطق الطیر عطار. تهران: ‌علمی‌، ‌1383، ص 37 .
↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص620.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1336، ج 2، ص 1022.

[2] صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا. 1381، ج 2، ص 865.

[3] نفیسی، سعید. جستجو در احوال و آثار فریدالدین عطار نیشابوری. تهران: اقبال، 1320، ص 110.

[4] استعلامی‌، محمد. مقدمه بر تذکره الاولیاء عطار. تهران: زوّار، 1346، ص13 (مقدمه).

[5] بهار (ملک الشعرا)، ‌محمدتقی. سبک‌شناسی. ‌تهران: کتاب‌های پرستو، 1356، ج 2، ص 205.

[6] شفیعی کدکنی، محمدرضا. مقدمه بر منطق الطیر عطار. تهران: ‌علمی‌، ‌1383، ص 37 .

[7] مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص620.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 [[پرونده:تذکرةالاولیاء.jpg|بندانگشتی|تذکره الاولیاء برگرفته از وبسایت انتشارات سخن قابل بازیابی از<nowiki/>https://sokhanpub.net/%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87/%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D8%B4%D9%81%DB%8C%D8%B9%DB%8C-%DA%A9%D8%AF%DA%A9%D9%86%DB%8C/%D8%AA%D8%B0%DA%A9%D8%B1%D8%A9%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DB%8C-%D8%AF%D9%88-%D8%AC%D9%84%D8%AF%DB%8C/]]
-'''[[تذکره الاولیاء]]،''' کتابی عرفانی و تاریخی در سرگذشت 96 تن از اولیاء و مشایخ [[صوفیه]] با ذکر مقامات و مناقب و مکارم اخلاق و نصایح و مواعظ و سخنان حکمت آمیز آنان<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 1، 1336، ج 2، ص 1022.</ref>.
+'''[[تذکره الاولیاء]]،''' کتابی عرفانی و تاریخی در سرگذشت 96 تن از اولیاء و مشایخ [[صوفیه]] با ذکر مقامات و مناقب و مکارم اخلاق و نصایح و مواعظ و سخنان حکمت آمیز آنان<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1336، ج 2، ص 1022.</ref>.
-[[عطار نیشابوری|شیخ فریدالدین عطار نیشابوری]] (627ق / 1229م)<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا. 1381، ج 2، ص 865.</ref> این کتاب را که یگانه ترین اثر او در نثر به شمار می‌رود، در 617ق / 1220م در دوره [[سلطان محمد خوارزمشاه]] (حک 596ـ617ق / 1200ـ1220م) نوشته است<ref>نفیسی، سعید. '''''جستجو در احوال و آثار فریدالدین عطار نیشابوری'''''. تهران: اقبال، 1320، ص 110.</ref>. هر بخش این تذکره با چند عبارت مسجّع آغاز می‌شود و پس از اشاره‌ای به سرگذشت یکی از عرفا، حکایاتی در رفتار، کرامات و سخنان او می‌آید. نخستین بخش [[کتاب]] به [[امام جعفر بن محمد صادق(ع)|امام محمدصادق (ع)]] و آخرین آن به حلّاج اختصاص دارد. مآخذ اصلی آن بنا بر گفته مؤلف، سه [[کتاب]] شرح القلب، کشف الاسرار و معرفه النفس است<ref>استعلامی‌، محمد. مقدمه بر '''''تذکرهالاولیاء عطار'''''. تهران: زوّار، 1346، ص13 (مقدمه).</ref>.
+[[عطار نیشابوری|شیخ فریدالدین عطار نیشابوری]] (627ق / 1229م)<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا. 1381، ج 2، ص 865.</ref> این کتاب را که یگانه ترین اثر او در نثر به شمار می‌رود، در 617ق / 1220م در دوره [[سلطان محمد خوارزمشاه]] (حک 596ـ617ق / 1200ـ1220م) نوشته است<ref>نفیسی، سعید. '''''جستجو در احوال و آثار فریدالدین عطار نیشابوری'''''. تهران: اقبال، 1320، ص 110.</ref>. هر بخش این تذکره با چند عبارت مسجّع آغاز می‌شود و پس از اشاره‌ای به سرگذشت یکی از عرفا، حکایاتی در رفتار، کرامات و سخنان او می‌آید. نخستین بخش [[کتاب]] به [[امام جعفر بن محمد صادق(ع)|امام محمدصادق (ع)]] و آخرین آن به حلّاج اختصاص دارد. مآخذ اصلی آن بنا بر گفته مؤلف، سه [[کتاب]] شرح القلب، کشف الاسرار و معرفه النفس است<ref>استعلامی‌، محمد. '''مقدمه بر ''تذکره الاولیاء عطار'''''. تهران: زوّار، 1346، ص13 (مقدمه).</ref>.
-شیوه نثر [[تذکره الاولیاء]] به طرز نثر قدیم و دارای همان ویژگی‌ها و اعتبار و سبک [[سامانیان|عهد سامانی]] است<ref>بهار (ملک الشعرا)، ‌محمدتقی. '''''سبک‌شناسی'''''. ‌تهران: کتاب‌های پرستو، چ 4، 1356، ج 2، ص 205.</ref>. هر برگ از نثر دل آویز آن، ‌[[دیوان]] درخشانی از زیباترین شعرهای منثور [[جهان نو|جهان]] است. که در [[فارسی]] و در [[عربی]] مانندی بر آن نمی‌توان یافت<ref>شفیعی کدکنی، محمدرضا. مقدمه بر '''''منطق الطیر''''' '''''عطار'''''. تهران: ‌علمی‌، ‌1383، ص 37 .</ref>. [[تذکره الاولیاء]] به [[عربی]] و سوئدی (استکهلم، 1931 ـ 1932 م) و خلاصه‌ای از آن به زبان‌های دیگر ترجمه شده است. طبع محققانه‌ای با مقدمه محمد قزوینی و به کوشش نیکلسن [Nicholson](2 ج، لیدن، 1905 ـ 1907 م) و در 1321 و 1336ش از روی نیکلسن در [[تهران مصور|تهران]] [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] شده است<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایرهالمعارف فارسی''.''' ج 1، ص620.</ref>.
+شیوه نثر [[تذکره الاولیاء]] به طرز نثر قدیم و دارای همان ویژگی‌ها و اعتبار و سبک [[سامانیان|عهد سامانی]] است<ref>بهار (ملک الشعرا)، ‌محمدتقی. '''''سبک‌شناسی'''''. ‌تهران: کتاب‌های پرستو، 1356، ج 2، ص 205.</ref>. هر برگ از نثر دل آویز آن، ‌[[دیوان]] درخشانی از زیباترین شعرهای منثور [[جهان نو|جهان]] است. که در [[فارسی]] و در [[عربی]] مانندی بر آن نمی‌توان یافت<ref>شفیعی کدکنی، محمدرضا. '''مقدمه بر ''منطق الطیر'' ''عطار'''''. تهران: ‌علمی‌، ‌1383، ص 37 .</ref>. [[تذکره الاولیاء]] به [[عربی]] و سوئدی (استکهلم، 1931 ـ 1932 م) و خلاصه‌ای از آن به زبان‌های دیگر ترجمه شده است. طبع محققانه‌ای با مقدمه محمد قزوینی و به کوشش نیکلسن [Nicholson](2 ج، لیدن، 1905 ـ 1907 م) و در 1321 و 1336ش از روی نیکلسن در [[تهران مصور|تهران]] [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] شده است<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. ج 1، ص620.</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==
@@ خط ۱۴: / خط ۱۴: @@
 * [[چاپ و چاپخانه|چاپ]]
-== '''مآخذ''' ==
+== مآخذ ==
+<references />
 == منبع اصلی ==
 [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
@@ خط ۲۱: / خط ۲۱: @@
 == نویسنده مقاله ==
 ابوالقاسم رادفر
+[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
+[[رده:ادبیات]]