تلویزیون: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''تلویزیون،''' ریشه آن واژه فرانسوی tēlēvision است و از کلمه یونانی tēle به معنای دور و کلمه لاتین "visio" به معنای بینایی گرفته شده است؛ بنابراین، تلویزیون به معنای «دیدن از راه دور» است<ref>«تلویزیون». ''''' | [[پرونده:TV-from-mid-19s.jpg|بندانگشتی|تصویر تلویزیون قدیمی، برگرفته از وبگاه ایکس ویژن، قابل بازیابی از [https://www.xvision.ir/b/6426/%D9%87%D8%B1%D8%A2%D9%86%DA%86%D9%87-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85 https://www.xvision.ir/b/6426/]]] | ||
'''تلویزیون،''' ریشه آن واژه فرانسوی tēlēvision است و از کلمه یونانی tēle به معنای دور و کلمه لاتین "visio" به معنای بینایی گرفته شده است؛ بنابراین، تلویزیون به معنای «دیدن از راه دور» است<ref>«تلویزیون». '''''دایره المعارف بزرگ زرین'''''. ج1، ص582- 584.</ref>. ابزاری ارتباطی که جنبه خبری، تفریحی، فرهنگی، آموزشی، و تبلیغاتی دارد و امتیاز مهم آن ارائه مستقیم ''' '''صحنه حوادث و وقایع است<ref>معتمدنژاد، کاظم. '''''وسایل ارتباط جمعی'''''. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، 1371،ص233-237.</ref>. | |||
پیشینه تلویزیون در ایران به 1337 باز میگردد که ماده واحدی با چهار تبصره به تصویب مجلس شورای ملی رسید و طی آن به دولت اجازه داده شد یک دستگاه فرستنده تلویزیون و کلیه لوازم آن را برای نصب و استفاده در تهران وارد کند و تا پنج سال از پرداخت کلیه حقوق و عوارض گمرکی معاف باشد<ref>سازگار، ژیلا. '''''کارنامهای از رادیو و تلویزیون ملی ایران تا پایان 2535'''''. تهران: [بینا]، 1356.</ref>. بدین ترتیب تلویزیون ایران با سرمایه بخش خصوصی (حبیبالله ثابت) در 11 مهر 1337 رسماً کار خود را با پخش برنامههای روزانه از ساعت 6 الی 10 شب آغاز کرد. پس از پنج سال، تلویزیون ایران به صورت شرکت سهامی درآمد، و در 1340 مرکز آبادان و فرستنده تقویتی اهواز نیز راهاندازی شد. در اردیبهشت 1343 با همکاری یک گروه فرانسوی طرح تأسیس مرکز فرستنده بزرگ تهران، تلویزیون آبادان، فرستنده اهواز، مرکز تلویزیون رشت و رله دزفول به دولت ارائه و مورد تصویب قرار گرفت. در آبان 1345 تلویزیون کار آزمایشی خود را با پخش مراسمی از ورزشگاه امجدیه آغاز و در 9 اسفند همان سال تلویزیون ملی ایران به طور رسمی گشایش یافت. به موجب لایحه دولت مبنی بر تشکیل سازمان تلویزیون ملی ایران، این سازمان وابسته به وزارت اطلاعات و طبق اصول بازرگانی اداره میشد. در 1347، این سازمان، نخستین مراکز شهرستانی خود را در ارومیه و بندر عباس و در سالهای بعد در | پیشینه تلویزیون در [[ایران]] به 1337 باز میگردد که ماده واحدی با چهار تبصره به تصویب [[مجلس شورای ملی]] رسید و طی آن به دولت اجازه داده شد یک دستگاه فرستنده تلویزیون و کلیه لوازم آن را برای نصب و استفاده در [[استان تهران|تهران]] وارد کند و تا پنج سال از پرداخت کلیه حقوق و عوارض گمرکی معاف باشد<ref>سازگار، ژیلا. '''''کارنامهای از رادیو و تلویزیون ملی ایران تا پایان 2535'''''. تهران: [بینا]، 1356.</ref>. بدین ترتیب تلویزیون ایران با سرمایه بخش خصوصی (حبیبالله ثابت) در 11 مهر 1337 رسماً کار خود را با پخش برنامههای روزانه از ساعت 6 الی 10 شب آغاز کرد. پس از پنج سال، تلویزیون ایران به صورت شرکت سهامی درآمد، و در 1340 مرکز آبادان و فرستنده تقویتی اهواز نیز راهاندازی شد. در اردیبهشت 1343 با همکاری یک گروه فرانسوی طرح تأسیس مرکز فرستنده بزرگ تهران، تلویزیون آبادان، فرستنده اهواز، مرکز تلویزیون رشت و رله دزفول به دولت ارائه و مورد تصویب قرار گرفت. در آبان 1345 تلویزیون کار آزمایشی خود را با پخش مراسمی از ورزشگاه امجدیه آغاز و در 9 اسفند همان سال تلویزیون ملی ایران به طور رسمی گشایش یافت. به موجب لایحه دولت مبنی بر تشکیل سازمان تلویزیون ملی ایران، این سازمان وابسته به وزارت اطلاعات و طبق اصول بازرگانی اداره میشد. در 1347، این سازمان، نخستین مراکز شهرستانی خود را در ارومیه و بندر عباس و در سالهای بعد در [[استان فارس|فارس]]، [[استان گیلان|گیلان]]، [[استان مازندران|مازندران]]، [[کرمانشاه]]، آبادان، اهواز، و [[تبریز]] افتتاح کرد. در آبان 1348، تلویزیون ملی ایران به شبکه تلویزیونی جهانی راه یافت و در همان زمان زیربنای شبکه مخابراتی ماکروویو در [[ایران]] رو به تکامل گذاشت. پس از بررسیهای به عمل آمده مشخص شد که برای رسیدن به هدفهای دو سازمان ـ [[رادیو]]<sup>*</sup> از یک سو و تلویزیون از سوی دیگر ـ و بهرهگیری بیشتر از منابع مادی و نیروی انسانی، پیوستن این دوسازمان به یکدیگر ضروری است؛ لذا قانون تشکیل سازمان رادیو ـ تلویزیون ملی ایران در تیر 1350 به تصویب رسید. این سازمان به شیوه غیرمتمرکز و به صورت واحدهای مستقل و در عین حال به هم پیوسته اداره میشد. (4: 457- 459). | ||
''سیمای جمهوری اسلامی ایران.'' تولید و پخش برنامههای تلویزیونی در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی رشد چشمگیری داشته است. در 1357 دو شبکه تلویزیونی اول و دوم در تهران فعالیت داشتند و پانزده مرکز تلویزیونی نیز در شهرستانها فعال بودند. اکنون چهار شبکه سراسری در کنار یک شبکه استانی (شبکه تهران) مشغول تولید و پخش برنامهاند و در همه مراکز استانها و چند شهرستان مراکز تلویزیونی فعالیت دارند. سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای شبکههای زیر است: | ''سیمای جمهوری اسلامی ایران.'' تولید و پخش برنامههای تلویزیونی در سالهای پس از [[انقلاب اسلامی ایران|پیروزی انقلاب اسلامی]] رشد چشمگیری داشته است. در 1357 دو شبکه تلویزیونی اول و دوم در تهران فعالیت داشتند و پانزده مرکز تلویزیونی نیز در شهرستانها فعال بودند. اکنون چهار شبکه سراسری در کنار یک شبکه استانی (شبکه تهران) مشغول تولید و پخش برنامهاند و در همه مراکز استانها و چند شهرستان مراکز تلویزیونی فعالیت دارند. [https://www.pririb.ir/ سیمای جمهوری اسلامی ایران] دارای شبکههای زیر است: | ||
# شبکه اول سیما، با رویکرد عمومی و پاسخگویی به نیاز عموم مردم؛ | |||
# شبکه دوم سیما، با رویکرد علمی ، فرهنگی؛ | |||
# شبکه سوم سیما، ویژه قشر جوان جامعه با تأکید بر ورزش؛ | |||
# شبکه چهارم سیما، ویژه فرهیختگان جامعه؛ | |||
# شبکه تهران، ویژه شهروندان و مسائل ویژه [[استان تهران]]؛ | |||
# شبکه جام جم، ویژه ایرانیان و فارسی زبانان خارج از کشور؛ | |||
# شبکه پیام، ویژه اطلاعرسانی؛ | |||
# شبکه سحر، با هدف اطلاعاتی و آموزشی برای مسلمانان خارج از کشور و به زبانهای عربی ـ کردی ـ آذری ـ انگلیسی و بوسنیایی پخش میشود<ref>نامجو، عباس. گردآورنده'''''. سیمای فرهنگی ایران'''''. ویراستاری علی بهرامیان و مجتبی قاسملو، تهران: عیلام، 1378، ص. 464- 472.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[رادیو]] | |||
* [[انقلاب اسلامی ایران]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
| خط ۱۳: | خط ۲۴: | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
دانشنامه ایران | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
کوهیار دوالو | کوهیار دوالو | ||
[[رده:رسانه ها و ارتباطات]] | |||
[[رده:ارتباطات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۴
تلویزیون، ریشه آن واژه فرانسوی tēlēvision است و از کلمه یونانی tēle به معنای دور و کلمه لاتین "visio" به معنای بینایی گرفته شده است؛ بنابراین، تلویزیون به معنای «دیدن از راه دور» است[۱]. ابزاری ارتباطی که جنبه خبری، تفریحی، فرهنگی، آموزشی، و تبلیغاتی دارد و امتیاز مهم آن ارائه مستقیم صحنه حوادث و وقایع است[۲].
پیشینه تلویزیون در ایران به 1337 باز میگردد که ماده واحدی با چهار تبصره به تصویب مجلس شورای ملی رسید و طی آن به دولت اجازه داده شد یک دستگاه فرستنده تلویزیون و کلیه لوازم آن را برای نصب و استفاده در تهران وارد کند و تا پنج سال از پرداخت کلیه حقوق و عوارض گمرکی معاف باشد[۳]. بدین ترتیب تلویزیون ایران با سرمایه بخش خصوصی (حبیبالله ثابت) در 11 مهر 1337 رسماً کار خود را با پخش برنامههای روزانه از ساعت 6 الی 10 شب آغاز کرد. پس از پنج سال، تلویزیون ایران به صورت شرکت سهامی درآمد، و در 1340 مرکز آبادان و فرستنده تقویتی اهواز نیز راهاندازی شد. در اردیبهشت 1343 با همکاری یک گروه فرانسوی طرح تأسیس مرکز فرستنده بزرگ تهران، تلویزیون آبادان، فرستنده اهواز، مرکز تلویزیون رشت و رله دزفول به دولت ارائه و مورد تصویب قرار گرفت. در آبان 1345 تلویزیون کار آزمایشی خود را با پخش مراسمی از ورزشگاه امجدیه آغاز و در 9 اسفند همان سال تلویزیون ملی ایران به طور رسمی گشایش یافت. به موجب لایحه دولت مبنی بر تشکیل سازمان تلویزیون ملی ایران، این سازمان وابسته به وزارت اطلاعات و طبق اصول بازرگانی اداره میشد. در 1347، این سازمان، نخستین مراکز شهرستانی خود را در ارومیه و بندر عباس و در سالهای بعد در فارس، گیلان، مازندران، کرمانشاه، آبادان، اهواز، و تبریز افتتاح کرد. در آبان 1348، تلویزیون ملی ایران به شبکه تلویزیونی جهانی راه یافت و در همان زمان زیربنای شبکه مخابراتی ماکروویو در ایران رو به تکامل گذاشت. پس از بررسیهای به عمل آمده مشخص شد که برای رسیدن به هدفهای دو سازمان ـ رادیو* از یک سو و تلویزیون از سوی دیگر ـ و بهرهگیری بیشتر از منابع مادی و نیروی انسانی، پیوستن این دوسازمان به یکدیگر ضروری است؛ لذا قانون تشکیل سازمان رادیو ـ تلویزیون ملی ایران در تیر 1350 به تصویب رسید. این سازمان به شیوه غیرمتمرکز و به صورت واحدهای مستقل و در عین حال به هم پیوسته اداره میشد. (4: 457- 459).
سیمای جمهوری اسلامی ایران. تولید و پخش برنامههای تلویزیونی در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی رشد چشمگیری داشته است. در 1357 دو شبکه تلویزیونی اول و دوم در تهران فعالیت داشتند و پانزده مرکز تلویزیونی نیز در شهرستانها فعال بودند. اکنون چهار شبکه سراسری در کنار یک شبکه استانی (شبکه تهران) مشغول تولید و پخش برنامهاند و در همه مراکز استانها و چند شهرستان مراکز تلویزیونی فعالیت دارند. سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای شبکههای زیر است:
- شبکه اول سیما، با رویکرد عمومی و پاسخگویی به نیاز عموم مردم؛
- شبکه دوم سیما، با رویکرد علمی ، فرهنگی؛
- شبکه سوم سیما، ویژه قشر جوان جامعه با تأکید بر ورزش؛
- شبکه چهارم سیما، ویژه فرهیختگان جامعه؛
- شبکه تهران، ویژه شهروندان و مسائل ویژه استان تهران؛
- شبکه جام جم، ویژه ایرانیان و فارسی زبانان خارج از کشور؛
- شبکه پیام، ویژه اطلاعرسانی؛
- شبکه سحر، با هدف اطلاعاتی و آموزشی برای مسلمانان خارج از کشور و به زبانهای عربی ـ کردی ـ آذری ـ انگلیسی و بوسنیایی پخش میشود[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ «تلویزیون». دایره المعارف بزرگ زرین. ج1، ص582- 584.
- ↑ معتمدنژاد، کاظم. وسایل ارتباط جمعی. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، 1371،ص233-237.
- ↑ سازگار، ژیلا. کارنامهای از رادیو و تلویزیون ملی ایران تا پایان 2535. تهران: [بینا]، 1356.
- ↑ نامجو، عباس. گردآورنده. سیمای فرهنگی ایران. ویراستاری علی بهرامیان و مجتبی قاسملو، تهران: عیلام، 1378، ص. 464- 472.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کوهیار دوالو