پارسیان: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۸

پس از فتح ایران به دست سپاه عرب و مسلمان شدن ایرانیان، شماری از آنان همچنان بر دین نیاکان باقی ماندند. گروهی از اینان، احتمالاً در سده 7 یا 9م، یا حتی پس از آن، از نواحی شرقی ایران جلای وطن کردند و به سرزمین هند رفتند. منبع اصلی روایت کوچ گروه اصلی این مهاجران، اثری منظوم به نام «قصه سنجان» است که در 1600م سروده شده است^[۱]. بر اساس این داستان و نیز روایت‌های دیگر، این گروه با کشتی خود را به سنجان، واقع در ایالت گجرات هند، رساندند و پس از کسب اجازه از راجه آنجا در این شهر اقامت گزیدند^[۲]^[۳]^[۴] و آتش بهرام را در آنجا بنیاد نهادند. این آتشگاه که «ایرانشاه» نام گرفت، از آن پس کانون فعالیت‌های دینی ایشان شد^[۵]^[۶]. پارسیان بلافاصله پس از استقرار در سرزمین جدید، نخست به کشاورزی پرداختند و با رونق یافتن کارشان، شماری از آنان در شهرها و روستاهای دیگر گجرات پراکنده شدند و علاوه بر کشاورزی، به صنعتگری و تجارت نیز روی آوردند. این پراکندگی که حوزه کار روحانیت پارسی را گسترش می‌داد، سبب پیدایش مراکز متعدد دینی شد^[۷].

در اواخر سده 13 یا 15م، و پس از تصرف گجرات به دست مسلمانان، سنجان نیز تحت حکومت آنان قرار گرفت و تا مدت‌ها پارسیان با جابجایی آتش مقدس خود سعی در حفظ آن داشتند. در 1578م، پس از موفقیت یکی از موبدان در معرفی دین پارسیان در دربار اکبر شاه مغول، جامعه پارسی موقعیت بهتری یافت. بنا به درخواست پارسیان، اکبرشاه از شاه عباس صفوی اعزام یک روحانی ایرانی برای انجام امور پارسیان را تقاضا کرد و بدین ترتیب رابطه این جامعه با سرزمین مادری و جامعه زردشتی ایران از سر گرفته شد^[۸].

پس از سال‌ها که پارسیان از زبان مادری خود دور افتاده و زبان گجراتی را پذیرفته بودند، به ناچار به ترجمه متون دینی خود به زبان‌های سنسکریت و گجراتی پرداختند و برای حفظ متون دینی خود، به گردآوری نسخه‌های متون از ایران و استنساخ آنها پرداختند^[۹]. تا مدت‌ها، یعنی میان سده‌های 15 تا 17م، پارسیان با ارسال پیک به ایران پرسش‌های دینی خود را از روحانیان زردشتی این کشور مطرح و پاسخ‌های لازم را دریافت می‌کردند. در 1780م بر اثر اختلاف تقویم، پارسیان به دو گروه قدمی‌ها و شاهنشاهی‌ها تقسیم شدند، قدمی‌ها پیرو تقویم قدیمی یا ایرانی و شاهنشاهی‌ها پیرو تقویم زرتشتیان هند بودند^[۱۰].

شمار قابل توجهی از پارسیان، طی چندین سده فعالیت اجتماعی و اقتصادی در سرزمین هند، توانستند به ویژه در صنایع مختلف پیشرفت‌هایی حاصل کنند. این گروه به سبب توانائی‌های مالی به یاری جامعه پارسی هند و زردشتیان ایران برخاستند و بدینسان توانستند انسجام دینی و فرهنگی دو جامعه را حفظ نمایند^[۱۱].

نیز نگاه کنید به

نویسنده مقاله

↑ بهمن بن کی قباد. مقدمه قصه سنجان، داستان مهاجرت زردشتیان از ولایت ایران به هندوستان. حیدرآباد: لطف‌الدوله اورینتل ریسرچ انستیتوت، 1963م، ص 2.
↑ بهمن بن کی قباد. مقدمه قصه سنجان، داستان مهاجرت زردشتیان از ولایت ایران به هندوستان. حیدرآباد: لطف‌الدوله اورینتل ریسرچ انستیتوت، 1963م، ص 29 به بعد.
↑ بویس، مری. زرتشتیان، باورها و آداب دینی آنها. ترجمه عسکر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 198.
↑ Boyce, M. Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, P. 166.
↑ بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 198-199.
↑ Boyce, M. Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 166-167
↑ بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 139.
↑ بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 140-141.
↑ Haug, M. and E. W. West, Essays on the Sacred Language, Writings, and Religion of the Parsis. London: 1891, PP. 55ff.
↑ بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 142-144.
↑ Karaka, D. F., History of the Parsis. London: Mac Millan, 1884, Vol. II, PP. 242ff

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

پیوند به بیرون

پارسیان هند، سایت ویکی فقه، قابل بازیابی ازhttps://fa.wikifeqh.ir

نویسنده مقاله

حسن شیخ

[1] بهمن بن کی قباد. مقدمه قصه سنجان، داستان مهاجرت زردشتیان از ولایت ایران به هندوستان. حیدرآباد: لطف‌الدوله اورینتل ریسرچ انستیتوت، 1963م، ص 2.

[2] بهمن بن کی قباد. مقدمه قصه سنجان، داستان مهاجرت زردشتیان از ولایت ایران به هندوستان. حیدرآباد: لطف‌الدوله اورینتل ریسرچ انستیتوت، 1963م، ص 29 به بعد.

[3] بویس، مری. زرتشتیان، باورها و آداب دینی آنها. ترجمه عسکر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 198.

[4] Boyce, M. Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, P. 166.

[5] بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 198-199.

[6] Boyce, M. Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 166-167

[7] بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 139.

[8] بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 140-141.

[9] Haug, M. and E. W. West, Essays on the Sacred Language, Writings, and Religion of the Parsis. London: 1891, PP. 55ff.

[10] بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، دیانت زرتشتی. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 142-144.

[11] Karaka, D. F., History of the Parsis. London: Mac Millan, 1884, Vol. II, PP. 242ff

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''پارسيان'''، زردشتيان مقيم كشور هند.
+'''[[پارسیان]]'''، [[زرتشتی، دین|زردشتیان]] مقیم کشور هند.
+[[پرونده:یک آتشکده پارسی در منطقه سکندرآباد هندوستان.jpg|بندانگشتی|یک آتشکده پارسی در منطقه سکندرآباد هندوستان، برگرفته از سایت ویکی پدیا، قابل بازیابی از[https://fa.wikipedia.org/wiki/پارسیان_هند https://fa.wikipedia.org]]]
+پس از فتح [[ایران]] به دست سپاه عرب و مسلمان شدن ایرانیان، شماری از آنان همچنان بر دین نیاکان باقی ماندند. گروهی از اینان، احتمالاً در سده 7 یا 9م، یا حتی پس از آن، از نواحی شرقی ایران جلای وطن کردند و به سرزمین هند رفتند. منبع اصلی روایت کوچ گروه اصلی این مهاجران، اثری منظوم به نام «قصه سنجان» است که در 1600م سروده شده است<ref>بهمن بن کی قباد. مقدمه '''''قصه سنجان، داستان مهاجرت زردشتیان از ولایت ایران به هندوستان.''''' حیدرآباد: لطف‌الدوله اورینتل ریسرچ انستیتوت، 1963م، ص 2.</ref>. بر اساس این داستان و نیز روایت‌های دیگر، این گروه با کشتی خود را به سنجان، واقع در ایالت گجرات هند، رساندند و پس از کسب اجازه از راجه آنجا در این شهر اقامت گزیدند<ref>بهمن بن کی قباد. مقدمه '''''قصه سنجان، داستان مهاجرت زردشتیان از ولایت ایران به هندوستان.''''' حیدرآباد: لطف‌الدوله اورینتل ریسرچ انستیتوت، 1963م، ص 29 به بعد.</ref><ref>بویس، مری. '''''زرتشتیان، باورها و آداب دینی آنها.''''' ترجمه عسکر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 198.</ref><ref>Boyce, M. '''''Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, P. 166.</ref> و [[آتش]] [[بهرام]] را در آنجا بنیاد نهادند. این [[آتشکده|آتشگاه]] که «ایرانشاه» نام گرفت، از آن پس کانون فعالیت‌های دینی ایشان شد<ref>بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، '''''دیانت زرتشتی'''''. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 198-199.</ref><ref>Boyce, M. '''''Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, PP. 166-167 </ref>.  پارسیان بلافاصله پس از استقرار در سرزمین جدید، نخست به کشاورزی پرداختند و با رونق یافتن کارشان، شماری از آنان در شهرها و روستاهای دیگر گجرات پراکنده شدند و علاوه بر کشاورزی، به صنعتگری و تجارت نیز روی آوردند. این پراکندگی که حوزه کار روحانیت پارسی را گسترش می‌داد، سبب پیدایش مراکز متعدد دینی شد<ref>بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، '''''دیانت زرتشتی'''''. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 139.</ref>.
-پس از فتح ايران به دست سپاه عرب و مسلمان شدن ايرانيان، شماري از آنان همچنان بر دين نياكان باقي ماندند. گروهي از اينان، احتمالاً در سدة 7 يا 9م، يا حتي پس از آن، از نواحي شرقي ايران جلاي وطن كردند و به سرزمين هند رفتند. منبع اصلي روايت كوچ گروه اصلي اين مهاجران، اثري منظوم به نام «قصة سنجان» است كه در 1600م سروده شده است.<sup>1</sup> بر اساس اين داستان و نيز روايت‌هاي ديگر، اين گروه با كشتي خود را به سنجان، واقع در ايالت گجرات هند، رساندند و پس از كسب اجازه از راجة آنجا در اين شهر اقامت گزيدند<sup>2</sup> و آتش بهرام را در آنجا بنياد نهادند. اين آتشگاه كه «ايرانشاه» نام گرفت، از آن پس كانون فعاليت‌هاي ديني ايشان شد.<sup>3</sup> پارسيان بلافاصله پس از استقرار در سرزمين جديد، نخست به كشاورزي پرداختند و با رونق يافتن كارشان، شماري از آنان در شهرها و روستاهاي ديگر گجرات پراكنده شدند و علاوه بر كشاورزي، به صنعتگري و تجارت نيز روي آوردند. اين پراكندگي كه حوزة كار روحانيت پارسي را گسترش مي‌داد، سبب پيدايش مراكز متعدد ديني شد.<sup>4</sup>
+در اواخر سده 13 یا 15م، و پس از تصرف گجرات به دست مسلمانان، سنجان نیز تحت حکومت آنان قرار گرفت و تا مدت‌ها پارسیان با جابجایی [[آتش]] مقدس خود سعی در حفظ آن داشتند. در 1578م، پس از موفقیت یکی از موبدان در معرفی دین پارسیان در دربار اکبر شاه مغول، جامعه پارسی موقعیت بهتری یافت. بنا به درخواست پارسیان، اکبرشاه از [[عباس یکم صفوی|شاه عباس صفوی]] اعزام یک روحانی ایرانی برای انجام امور پارسیان را تقاضا کرد و بدین ترتیب رابطه این جامعه با سرزمین مادری و جامعه [[زرتشتی، دین|زردشتی]] [[کشور ایران|ایران]] از سر گرفته شد<ref>بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، '''''دیانت زرتشتی'''''. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 140-141.</ref>.
-در اواخر سدة 13 يا 15م، و پس از تصرف گجرات به دست مسلمانان، سنجان نيز تحت حكومت آنان قرار گرفت و تا مدت‌ها پارسيان با جابجايي آتش مقدس خود سعي در حفظ آن داشتند. در 1578م، پس از موفقيت يكي از موبدان در معرفي دين پارسيان در دربار اكبر شاه مغول، جامعة پارسي موقعيت بهتري يافت. بنا به درخواست پارسيان، اكبرشاه از شاه عباس صفوي اعزام يك روحاني ايراني براي انجام امور پارسيان را تقاضا كرد و بدين ترتيب رابطة اين جامعه با سرزمين مادري و جامعة زردشتي ايران از سر گرفته شد.<sup>5</sup>
+پس از سال‌ها که پارسیان از زبان مادری خود دور افتاده و زبان گجراتی را پذیرفته بودند، به ناچار به ترجمه متون دینی خود به زبان‌های سنسکریت و گجراتی پرداختند و برای حفظ متون دینی خود، به گردآوری نسخه‌های متون از [[ایران]] و استنساخ آنها پرداختند<ref>Haug, M. and E. W. West, '''''Essays on the Sacred Language, Writings, and Religion of the Parsis'''''. London: 1891, PP. 55ff.</ref>. تا مدت‌ها، یعنی میان سده‌های 15 تا 17م، پارسیان با ارسال پیک به [[ایران]] پرسش‌های دینی خود را از روحانیان [[زرتشتی، دین|زردشتی]] این کشور مطرح و پاسخ‌های لازم را دریافت می‌کردند. در 1780م بر اثر اختلاف تقویم، پارسیان به دو گروه قدمی‌ها و شاهنشاهی‌ها تقسیم شدند، قدمی‌ها پیرو تقویم قدیمی یا ایرانی و شاهنشاهی‌ها پیرو تقویم [[زرتشتی، دین|زرتشتیان]] هند بودند<ref>بویس، مری. «دیانت زرتشتی در دوران متأخر»، '''''دیانت زرتشتی'''''. ترجمه فریدون وهمن، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 142-144.</ref>.
-پس از سال‌ها كه پارسيان از زبان مادري خود دور افتاده و زبان گجراتي را پذيرفته بودند، به ناچار به ترجمة متون ديني خود به زبان‌هاي سنسكريت و گجراتي پرداختند و براي حفظ متون ديني خود، به گردآوري نسخه‌هاي متون از ايران و استنساخ آنها پرداختند.<sup>6</sup> تا مدت‌ها، يعني ميان سده‌هاي 15 تا 17م، پارسيان با ارسال پيك به ايران پرسش‌هاي ديني خود را از روحانيان زردشتي اين كشور مطرح و پاسخ‌هاي لازم را دريافت مي‌كردند. در 1780م بر اثر اختلاف تقويم، پارسيان به دو گروه قدمي‌ها و شاهنشاهي‌ها تقسيم شدند، قدمي‌ها پيرو تقويم قديمي يا ايراني و شاهنشاهي‌ها پيرو تقويم زرتشتيان هند بودند.<sup>7</sup>
+شمار قابل توجهی از [[پارسیان]]، طی چندین سده فعالیت اجتماعی و اقتصادی در سرزمین هند، توانستند به ویژه در صنایع مختلف پیشرفت‌هایی حاصل کنند. این گروه به سبب توانائی‌های مالی به یاری جامعه پارسی هند و [[زرتشتی، دین|زردشتیان]] [[ایران]] برخاستند و بدینسان توانستند انسجام دینی و فرهنگی دو جامعه را حفظ نمایند<ref>Karaka, D. F., '''''History of the Parsis'''''. London: Mac Millan, 1884, Vol. II, PP. 242ff</ref>.
-شمار قابل توجهي از پارسيان، طي چندين سده فعاليت اجتماعي و اقتصادي در سرزمين هند، توانستند به ويژه در صنايع مختلف پيشرفت‌هايي حاصل كنند. اين گروه به سبب توانائي‌هاي مالي به ياري جامعة پارسي هند و زردشتيان ايران برخاستند و بدينسان توانستند انسجام ديني و فرهنگي دو جامعه را حفظ نمايند.<sup>8</sup>
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[زرتشتی، دین]]
+* [[پارسیان 2]]
-'''مآخذ:'''
+== نویسنده مقاله ==
+<references />
--    بهمن بن كي قباد. مقدمة '''''قصة سنجان، داستان مهاجرت زردشتيان از ولايت ايران به هندوستان.''''' حيدرآباد: لطف‌الدوله اورينتل ريسرچ انستيتوت، 1963م، ص 2.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
--    بهمن بن كي قباد. همان. ص 29 به بعد؛ بويس، مري. '''''زرتشتيان، باورها و آداب ديني آنها.''''' ترجمة عسكر بهرامي، تهران: ققنوس، 1381، ص 198؛
+== پیوند به بیرون ==
+پارسیان هند، سایت [https://fa.wikifeqh.ir/ ویکی فقه]، قابل بازیابی از[https://fa.wikifeqh.ir/پارسیان%E2%80%8C https://fa.wikifeqh.ir]
-Boyce, M. '''''Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, P. 166.
+== نویسنده مقاله ==
+حسن شیخ
--    بويس. همان. ص 198-199؛ Boyce. Ibid. PP. 166-167 .
+[[رده:تاریخ]]
+[[رده:تاریخ و باستان شناسی]]
--    بويس، مري. «ديانت زرتشتي در دوران متأخر»، '''''ديانت زرتشتي'''''. ترجمة فريدون وهمن، تهران: بنياد فرهنگ ايران، 1348، ص 139.
--    بويس. همان. ص 140-141.
--             Haug, M. and E. W. West, '''''Essays on the Sacred Language, Writings, and Religion of the Parsis'''''. London: 1891, PP. 55ff.
--    بويس. همان. ص 142-144.
--             Karaka, D. F., '''''History of the Parsis'''''. London: Mac Millan, 1884, Vol. II, PP. 242ff.