پرش به محتوا

بهاءالله: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''بهاءالله'''، ميرزا حسينعلي نوري، بنيادگذار آئين بهائي (2 محرم 1233 ـ 2 ذيقعدة 1309ق / 12 نوامبر 1817 ـ 29 مه 1892م). وي در تهران به دنيا آمد. در جواني به سيد علي محمد باب<sup>*</sup> گرويد و به تبليغ مذهب او پرداخت. در 1265ق / 1849م در جريان شورش بابيان در مازندران مدت...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''بهاءالله'''، ميرزا حسينعلي نوري، بنيادگذار آئين بهائي (2 محرم 1233 ـ 2 ذيقعدة 1309ق / 12 نوامبر 1817 ـ 29 مه 1892م).  
'''بهاءالله'''، میرزا حسینعلی نوری، بنیادگذار [[بهائی، آئین|آئین بهائی]] (2 محرم 1233 ـ 2 ذیقعده 1309ق / 12 نوامبر 1817 ـ 29 مه 1892م).  


وي در تهران به دنيا آمد. در جواني به سيد علي محمد باب<sup>*</sup> گرويد و به تبليغ مذهب او پرداخت. در 1265ق / 1849م در جريان شورش بابيان در مازندران مدتي زنداني شد و سپس به تهران رفت.<sup>1</sup> پس از اعدام باب با زمينه‌اي كه براي جانشيني برادر كوچكترش ميرزا يحيي ملقب به «صبح ازل» فراهم شده بود، پيشكاري او را در رهبري بابيان به دست گرفت. در 1268ق / 1852م در پي سوء قصد نافرجام به جان ناصرالدين شاه به زندان افتاد و سپس به بغداد تبعيد شد.<sup>2</sup>  
وی در [[استان تهران|تهران]] به دنیا آمد. در جوانی به سید علی محمد باب<sup>*</sup> گروید و به تبلیغ مذهب او پرداخت. در 1265ق / 1849م در جریان شورش بابیان در [[استان مازندران|مازندران]] مدتی زندانی شد و سپس به تهران رفت<ref name=":0">میرزاجانی کاشانی. '''''نقطه الکاف'''''. به‌کوشش ادوارد براون، لیدن: 1910م، ص 238-243.</ref><ref>نوایی، عبدالحسین. توضیحات '''''فتنه باب''''' اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 193-201. </ref>. پس از اعدام باب با زمینه‌ای که برای جانشینی برادر کوچکترش میرزا یحیی ملقب به «صبح ازل» فراهم شده بود، پیشکاری او را در رهبری بابیان به دست گرفت. در 1268ق / 1852م در پی سوء قصد نافرجام به جان [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین شاه]] به زندان افتاد و سپس به بغداد تبعید شد<ref name=":0" /><ref>نوایی، عبدالحسین. توضیحات '''''فتنه باب''''' اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 193-208.</ref>.


اختلافي كه در بغداد ميان وي و برادرش بر سر رياست بابيان درگرفت، موجب شد كه دو سال دركردستان عراق درميان صوفيه به سر برد، ولي پس از بازگشت باز به پيروي برادرش گردن نهاد.<sup>3</sup> با جنبش‌هايي كه بابيان در شهرهاي عراق به راه انداختند، دولت عثماني آنان را به استانبول و سپس به ادرنه روانه كرد.<sup>4</sup>  
اختلافی که در بغداد میان وی و برادرش بر سر ریاست بابیان درگرفت، موجب شد که دو سال درکردستان [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82 عراق] درمیان [[صوفیه]] به سر برد، ولی پس از بازگشت باز به پیروی برادرش گردن نهاد<ref name=":0" /><ref>نوری، عزیه. '''''تنبیه النائمین'''''. ص 11-14.</ref><ref>میرزا آقاخان کرمانی. '''''هشت بهشت'''''. ص 302.</ref>. با جنبش‌هایی که بابیان در شهرهای [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82 عراق] به راه انداختند، دولت عثمانی آنان را به استانبول و سپس به ادرنه روانه کرد<ref name=":0" /><ref>نوایی، عبدالحسین. توضیحات '''''فتنه باب''''' اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 208-211. </ref>.


حسينعلي در اين اوان خود را موعود كتاب ''بيان'' و كسي كه باب ظهور او را به نام «من يظهره الله» پيشگويي كرده خواند و از دين تازه‌اش سخن گفت (1280ق / 1863م).<sup>5</sup> در پي بالا گرفتن اختلافات ميان پيروان او (بهائيه) و پيروان برادرش ميرزا يحيي (بابيه)، دولت عثماني در 1285ق / 1868م او و يارانش را به عكا در فلسطين و ازليان را به قبرس تبعيد كرد. بهاءالله تا هنگام وفات، در عكا به گسترش دعوت خويش ادامه داد.<sup>6</sup> مدفن او در حيفا زيارتگاه بهائيان است.<sup>7</sup> پيروانش او را «جمال مبارك» و «جمال قدم» مي‌خوانند.<sup>8</sup>
حسینعلی در این اوان خود را موعود کتاب ''بیان'' و کسی که باب ظهور او را به نام «من یظهره الله» پیشگویی کرده خواند و از دین تازه‌اش سخن گفت (1280ق / 1863م)[1]<ref name=":0" /><ref>برای عین نامه او خطاب به ناصرالدین شاه، نک: عبدالبهاء. مقاله شخصی سیاح، تهران: 1341، ص 114-115.</ref><ref>'''''بیان عربی'''''. ص 4، 6، 7، 8، جم .</ref>. در پی بالا گرفتن اختلافات میان پیروان او (بهائیه) و پیروان برادرش میرزا یحیی (بابیه)، دولت عثمانی در 1285ق / 1868م او و یارانش را به عکا در فلسطین و ازلیان را به قبرس تبعید کرد. بهاءالله تا هنگام وفات، در عکا به گسترش دعوت خویش ادامه داد<ref>کسروی، احمد. '''''بهاییگری'''''. تهران: تمدن، ص 60-62.</ref><ref>میرزا آقاخان کرمانی. '''''هشت بهشت،''''' ص 307-310.</ref>. مدفن او در حیفا زیارتگاه بهائیان است<ref>'''''اماکن تاریخی بهایی'''''. مؤسسه مطبوعات امری، ص 93-96.</ref>. پیروانش او را «جمال مبارک» و «جمال قدم» می‌خوانند<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. تهران: فرانکلین، 1345، ج 1، ص 475.</ref>.<sup>8</sup>


مهم‌ترين آثار بهاءالله عبارت‌اند از: ''ايقان'' كه تكمله‌اي بر '''''بيان''''' باب است؛ كتاب ''اقدس''، حاوي شريعت جديد او ومرجع احكام بهايي؛ و الواح و نامه‌هاي پرشمار.<sup>9</sup>
مهم‌ترین آثار بهاءالله عبارت‌اند از: ''ایقان'' که تکمله‌ای بر '''''بیان''''' باب است؛ کتاب ''اقدس''، حاوی شریعت جدید او ومرجع احکام بهایی؛ و الواح و نامه‌های پرشمار<ref>شوقی. '''''قرن بدیع'''''. ترجمه نصرت‌الله مودت، مؤسسه مطبوعات امری، ج 2، ص 145-147؛ </ref><ref>Brown, E. G. '''''Materials for the study of the Babi Religion'''''. Cambridge: 1961, PP. 64-73</ref>.


'''مآخذ:'''
== نیز نگاه کنید به ==


1-    ميرزاجاني كاشاني. '''''نقطة الكاف'''''. به‌كوشش ادوارد براون، ليدن: 1910م، ص 238-243؛ نوايي، عبدالحسين. توضيحات '''''فتنة باب''''' اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 193-201.
* [[اسلام]]
* [[بهائی، آئین]]
* [[ناصرالدین شاه قاجار]]


2-    براون. مقدمة '''''نقطة الكاف'''''. لح، لط؛ نوايي. همان. ص 193-208.
== پاورقی ==
[1]. درباره بشارت‌های باب به «من یظهره الله» که او را اعظم و اشرف از خود می‌شمرد.


3-    نوري، عزيه. '''''تنبيه النائمين'''''. ص 11-14؛ ميرزا آقاخان كرماني. '''''هشت بهشت'''''. ص 302؛ براون. همان. لو ـ م.
== مآخذ ==
<references />


4-    براون. همان. م ـ مج؛ نوايي. همان. ص 208-211.  
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


5-    دربارة بشارت‌هاي باب به «من يظهره الله» كه او را اعظم و اشرف از خود مي‌شمرد، نك: '''''بيان عربي'''''. ص 4، 6، 7، 8، جمـ؛ براون. همان. ل ـ لج؛ براي عين نامة او خطاب به ناصرالدين شاه، نك: عبدالبهاء. مقالة شخصي سياح، تهران: 1341، ص 114-115.
== نویسنده مقاله ==
 
نامعلوم
6-    كسروي، احمد. '''''بهاييگري'''''. تهران: تمدن، ص 60-62؛ ميرزا آقاخان كرماني. همان. ص 307-310.
[[رده:ادیان و مذاهب]]
 
[[رده:ادیان]]
7-    '''''اماكن تاريخي بهايي'''''. مؤسسة مطبوعات امري، ص 93-96.
 
8-    مصاحب، غلامحسين. '''''دايرةالمعارف فارسي'''''. تهران: فرانكلين، 1345، ج 1، ص 475.
 
9-    شوقي. '''''قرن بديع'''''. ترجمة نصرت‌الله مودت، مؤسسة مطبوعات امري، ج 2، ص 145-147؛ نيز:
 
Brown, E. G. '''''Materials for the study of the Babi Religion'''''. Cambridge: 1961, PP. 64-73.

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۷

بهاءالله، میرزا حسینعلی نوری، بنیادگذار آئین بهائی (2 محرم 1233 ـ 2 ذیقعده 1309ق / 12 نوامبر 1817 ـ 29 مه 1892م).

وی در تهران به دنیا آمد. در جوانی به سید علی محمد باب* گروید و به تبلیغ مذهب او پرداخت. در 1265ق / 1849م در جریان شورش بابیان در مازندران مدتی زندانی شد و سپس به تهران رفت[۱][۲]. پس از اعدام باب با زمینه‌ای که برای جانشینی برادر کوچکترش میرزا یحیی ملقب به «صبح ازل» فراهم شده بود، پیشکاری او را در رهبری بابیان به دست گرفت. در 1268ق / 1852م در پی سوء قصد نافرجام به جان ناصرالدین شاه به زندان افتاد و سپس به بغداد تبعید شد[۱][۳].

اختلافی که در بغداد میان وی و برادرش بر سر ریاست بابیان درگرفت، موجب شد که دو سال درکردستان عراق درمیان صوفیه به سر برد، ولی پس از بازگشت باز به پیروی برادرش گردن نهاد[۱][۴][۵]. با جنبش‌هایی که بابیان در شهرهای عراق به راه انداختند، دولت عثمانی آنان را به استانبول و سپس به ادرنه روانه کرد[۱][۶].

حسینعلی در این اوان خود را موعود کتاب بیان و کسی که باب ظهور او را به نام «من یظهره الله» پیشگویی کرده خواند و از دین تازه‌اش سخن گفت (1280ق / 1863م)[1][۱][۷][۸]. در پی بالا گرفتن اختلافات میان پیروان او (بهائیه) و پیروان برادرش میرزا یحیی (بابیه)، دولت عثمانی در 1285ق / 1868م او و یارانش را به عکا در فلسطین و ازلیان را به قبرس تبعید کرد. بهاءالله تا هنگام وفات، در عکا به گسترش دعوت خویش ادامه داد[۹][۱۰]. مدفن او در حیفا زیارتگاه بهائیان است[۱۱]. پیروانش او را «جمال مبارک» و «جمال قدم» می‌خوانند[۱۲].8

مهم‌ترین آثار بهاءالله عبارت‌اند از: ایقان که تکمله‌ای بر بیان باب است؛ کتاب اقدس، حاوی شریعت جدید او ومرجع احکام بهایی؛ و الواح و نامه‌های پرشمار[۱۳][۱۴].

نیز نگاه کنید به

پاورقی

[1]. درباره بشارت‌های باب به «من یظهره الله» که او را اعظم و اشرف از خود می‌شمرد.

مآخذ

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ میرزاجانی کاشانی. نقطه الکاف. به‌کوشش ادوارد براون، لیدن: 1910م، ص 238-243.
  2. ↑ نوایی، عبدالحسین. توضیحات فتنه باب اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 193-201.
  3. ↑ نوایی، عبدالحسین. توضیحات فتنه باب اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 193-208.
  4. ↑ نوری، عزیه. تنبیه النائمین. ص 11-14.
  5. ↑ میرزا آقاخان کرمانی. هشت بهشت. ص 302.
  6. ↑ نوایی، عبدالحسین. توضیحات فتنه باب اعتضادالسلطنه. تهران: 1362، ص 208-211.
  7. ↑ برای عین نامه او خطاب به ناصرالدین شاه، نک: عبدالبهاء. مقاله شخصی سیاح، تهران: 1341، ص 114-115.
  8. ↑ بیان عربی. ص 4، 6، 7، 8، جم .
  9. ↑ کسروی، احمد. بهاییگری. تهران: تمدن، ص 60-62.
  10. ↑ میرزا آقاخان کرمانی. هشت بهشت، ص 307-310.
  11. ↑ اماکن تاریخی بهایی. مؤسسه مطبوعات امری، ص 93-96.
  12. ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: فرانکلین، 1345، ج 1، ص 475.
  13. ↑ شوقی. قرن بدیع. ترجمه نصرت‌الله مودت، مؤسسه مطبوعات امری، ج 2، ص 145-147؛
  14. ↑ Brown, E. G. Materials for the study of the Babi Religion. Cambridge: 1961, PP. 64-73

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

نامعلوم

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=بهاءالله&oldid=8275»