بهاءالله

بهاءالله، میرزا حسینعلی نوری، بنیادگذار آئین بهائی (2 محرم 1233 ـ 2 ذیقعده 1309ق / 12 نوامبر 1817 ـ 29 مه 1892م).

وی در تهران به دنیا آمد. در جوانی به سید علی محمد باب^* گروید و به تبلیغ مذهب او پرداخت. در 1265ق / 1849م در جریان شورش بابیان در مازندران مدتی زندانی شد و سپس به تهران رفت. پس از اعدام باب با زمینه‌ای که برای جانشینی برادر کوچکترش میرزا یحیی ملقب به «صبح ازل» فراهم شده بود، پیشکاری او را در رهبری بابیان به دست گرفت. در 1268ق / 1852م در پی سوء قصد نافرجام به جان ناصرالدین شاه به زندان افتاد و سپس به بغداد تبعید شد.

اختلافی که در بغداد میان وی و برادرش بر سر ریاست بابیان درگرفت، موجب شد که دو سال درکردستان عراق درمیان صوفیه به سر برد، ولی پس از بازگشت باز به پیروی برادرش گردن نهاد. با جنبش‌هایی که بابیان در شهرهای عراق به راه انداختند، دولت عثمانی آنان را به استانبول و سپس به ادرنه روانه کرد.

حسینعلی در این اوان خود را موعود کتاب بیان و کسی که باب ظهور او را به نام «من یظهره الله» پیشگویی کرده خواند و از دین تازه‌اش سخن گفت (1280ق / 1863م)[1]. در پی بالا گرفتن اختلافات میان پیروان او (بهائیه) و پیروان برادرش میرزا یحیی (بابیه)، دولت عثمانی در 1285ق / 1868م او و یارانش را به عکا در فلسطین و ازلیان را به قبرس تبعید کرد. بهاءالله تا هنگام وفات، در عکا به گسترش دعوت خویش ادامه داد. مدفن او در حیفا زیارتگاه بهائیان است. پیروانش او را «جمال مبارک» و «جمال قدم» می‌خوانند.⁸

مهم‌ترین آثار بهاءالله عبارت‌اند از: ایقان که تکمله‌ای بر بیان باب است؛ کتاب اقدس، حاوی شریعت جدید او ومرجع احکام بهایی؛ و الواح و نامه‌های پرشمار.

نیز نگاه کنید به

• اسلام
• بهائی، آئین
• ناصرالدین شاه قاجار

پاورقی

[1]. درباره بشارت‌های باب به «من یظهره الله» که او را اعظم و اشرف از خود می‌شمرد.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

نامعلوم