مندائی، دین

دین مندائی، برگرفته از سایت یورونیوز، قابل بازیابی از https://parsi.euronews.com

مندائی، دین، یکی از ادیان سامی با قدمتی حدود دو هزار سال در جنوب ایران؛ به پیروان این دین صابئین یا صابیان نیز می‌گویند. ریشه کلمه ”صابئین“ از کلمه صَبَأ آرامی به معنای فرو رفتن در آب جاری و یا غسل است و می‌توان آن را در فارسی به ”شویندگان“ و یا ”تعمیدیان“ برگرداند. به این قوم ”صابئین مندائی“ نیز گفته‌اند تا از به اصطلاح ”صابئین حرّانی“ تشخیص داده شوند. واژه مندائی از کلمه مندا (Manda)در زبان آرامی است، به معنای علم، دانش و عرفان.

دین مندائی بر پایه یکتا پرستی قرار دارد و وجود اعلی در این دین هیی (Hayii)یکتا، بی‌شریک، بی‌همتا و خالق همه جهان هستی است. در ابتدا آب جاری یا آب زنده خلق شد و جهان اول که در آن تنها آب و درختان وجود داشت پدید آمد. از جهان اول، جهان دوم، محل استقرار فرشتگان اوثرا(Uthra)، به وجود آمد که از آن به جهان نور یا آلما د نهورا (Alma d Nhura)تعبیر می‌گردد، این جهان محل سکونت صالحان، انبیاء و نیکوکاران است و قبله‌گاه مندائیان به حساب می‌آید. بعد از جهان نور، جهان خاکی، و سپس اولین انسان و پیامبر یعنی آدم ابوالبشر هستی یافت. در الهیات مندائی همه این مخلوقات به دستور هیی و توسط فرشتگان او خلق شده‌اند. صابئین همچنین به جهان تاریکی یا آلما د هشوخا(Alma d Hshukha) قائلند که مکان آن در زیر زمین و محل بدکاران است؛ جهنم نیز در آن قرار دارد. به طور کلی نور و نورانیت و موجودات آن بر تاریکی غلبه دارند و نبردی میان این دو وجود ندارد. صابیان معتقد به آخرالزمان و آمدن منجی، جهان آخرت و محاسبه اعمال هستند.

مندائیان آدم، شیث، نوح، سام و یحیی را پیامبران خود می‌دانند، در حالی‌که یحیی آخرین پیامبر محسوب می‌گردد. زبان آرامی شرقی زبان دینی و زبان متون ایشان است. کتب مقدس مندائیان از قرن هفتم میلادی به بعد به رشته تحریر در آمده‌اند. گنزا ربا (Ginza rabba)به معنای ”گنج بزرگ“ مهم‌ترین کتاب مقدس ایشان مطالب اصلی آن در زمینه اعتقادات، اخلاق، تاریخ و شعائر مندائی است و به دو بخش گنزای راست و گنزای چپ تقسیم می‌شود.

مهم‌ترین آئین در شریعت صابیان تعمید است که با فرو رفتن در آب جاری با حضور روحانیون انجام می‌شود و برای کسانی همچون کودکان بعد از ولادت، زنان بعد از زایمان و عروس و دامادها واجب است.تعمیدهای واجب دیگری نیز وجود دارد. در این دین ازدواج با هم کیش واجب است و اگر کسی با غیر صابی ازدواج کند از زمره قوم خارج خواهد شد و رجوع او به میان هم‌کیشان امکان ندارد. صابیان سه بار در روز و دو بار در شب با پوشیدن لباس مخصوص رو به جهان نور به نیایش می‌پردازند.

از صائبین 3 بار در قرآن کریم یاد شده است، اما در میان مفسران بر سر اینکه آیا ایشان از اهل کتاب هستند، اختلاف است.

صابیان، در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران جزو اقلیت‌های دینی رسمی شناخته نشده‌اند، از این رو، از حقوقی که سایر اقلیت‌ها، مانند کلیمیان و مسیحیان، برخوردارند، محروم‌اند.

آمار دقیق از جمعیت آنان در دست نیست، ولی به گفته بعضی مسؤولین صابیان ایران، جمعیت ایشان در حال حاضر بالغ بر 20000 نفر تخمین زده می‌شود. بیش از 95% آنان در خوزستان و عمدتاً در اهواز ساکن‌اند و به زبان‌های عربی و فارسی تکلم می‌کنند و بیشتر به شغل زرگری اشتغال دارند. امور مربوط به مردم را انجمن صابیان که در 1349ش به ثبت رسیده، انجام می‌دهد؛ این انجمن متکفل برگزاری مراسم دینی، برپایی کلاس‌های درس، دستگیری از محرومان و نیازمندان و... می‌باشد.

نیز نگاه کنید به

• مندائی

• زرتشتی، دین

• مانوی، دین

• مسیحی، دین
• آخرالزمان(در دین زرتشتی)

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

نامعلوم