ایل دشمن زیاری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''دشمن زیاری'''، از ایلات بزرگ لر استان كهگیلویه و بویراحمد. | '''دشمن زیاری'''، از ایلات بزرگ [[لری|لر]] [[استان کهگیلویه و بویراحمد|استان كهگیلویه و بویراحمد]]. | ||
مردم دشمن زیاری نام خود را برگرفته از نام نیای بزرگشان ـ علاءالدوله عضدالدین ابوجعفرمحمد بن دشمن زیار (دشمن زیار دیلمی) و نخستین خاستگاه جغرافیایی خود را سرزمینهای آل كاكویه مانند | مردم دشمن زیاری نام خود را برگرفته از نام نیای بزرگشان ـ علاءالدوله عضدالدین ابوجعفرمحمد بن دشمن زیار (دشمن زیار دیلمی) و نخستین خاستگاه جغرافیایی خود را سرزمینهای آل كاكویه مانند [[یزد]]، [[اصفهان]]، [[استان لرستان|لرستان]] و... میدانند<ref name=":0">مجیدی، نورمحمد. '''''تاریخ و جغرافیای ممسنی'''''. تهران: 1371، ص 267. </ref>. در [[صفویان|زمان صفویان]] شاخهای از ایل دشمن زیاری [[استان کهگیلویه و بویراحمد|كهگیلویه و بویراحمد]] جدا شد و به همراه ایلات و طوایف [[ممسنی]] در شولستان (سرزمین [[ممسنی]]) سكنی گزید. این شاخه به ایل دشمنزیاری [[ممسنی]] معروف است<ref name=":0" />. | ||
دشمن زیاریها از تیرهها و طایفههایی چند، مانند تیرههای الیاسی، باوردیناری (= وردانی، باوردانی)، سادات ونوئی ... و هر كدام از اولادهای متعدد، تشكیل شده است | دشمن زیاریها از تیرهها و طایفههایی چند، مانند تیرههای الیاسی، باوردیناری (= وردانی، باوردانی)، سادات ونوئی ... و هر كدام از اولادهای متعدد، تشكیل شده است<ref>'''''جمعیت و شناسنامه ایلات كهگیلویه'''''. تهران: 1347، ص 344-362. </ref>. رؤسا و خانهای ایل از طایفه شیرمحمدیِ تیره الیاسی برخاستهاند<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 1، ص. 593.</ref>. شماری از دشمنزیاریها اسكان یافتهاند و شمار زیادی كوچندهاند. كوچندگان دشمنزیاری بین دهستانهای شهرستانهای [[استان کهگیلویه و بویراحمد|بویراحمد و كهگیلویه]] ییلاق و قشلاق میكنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''''. تهران: 1378، ص 140-143.</ref>. | ||
شمار كوچندگان دشمنزیاری در 1377ش 1138 خانوار و 7207 نفر گزارش شده است | شمار كوچندگان دشمنزیاری در 1377ش 1138 خانوار و 7207 نفر گزارش شده است<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 16.</ref>. دامداری و كشاورزی از مشاغل اصلی دشمنزیاری هاست. زنان دشمنزیاری نیز برای كمک به اقتصاد خانواده به بافتن و فروش گبه، قالیچه، جاجیم و... میپردازند<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 1، ص. 598. </ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] | |||
* [[ممسنی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۰
دشمن زیاری، از ایلات بزرگ لر استان كهگیلویه و بویراحمد.
مردم دشمن زیاری نام خود را برگرفته از نام نیای بزرگشان ـ علاءالدوله عضدالدین ابوجعفرمحمد بن دشمن زیار (دشمن زیار دیلمی) و نخستین خاستگاه جغرافیایی خود را سرزمینهای آل كاكویه مانند یزد، اصفهان، لرستان و... میدانند[۱]. در زمان صفویان شاخهای از ایل دشمن زیاری كهگیلویه و بویراحمد جدا شد و به همراه ایلات و طوایف ممسنی در شولستان (سرزمین ممسنی) سكنی گزید. این شاخه به ایل دشمنزیاری ممسنی معروف است[۱].
دشمن زیاریها از تیرهها و طایفههایی چند، مانند تیرههای الیاسی، باوردیناری (= وردانی، باوردانی)، سادات ونوئی ... و هر كدام از اولادهای متعدد، تشكیل شده است[۲]. رؤسا و خانهای ایل از طایفه شیرمحمدیِ تیره الیاسی برخاستهاند[۳]. شماری از دشمنزیاریها اسكان یافتهاند و شمار زیادی كوچندهاند. كوچندگان دشمنزیاری بین دهستانهای شهرستانهای بویراحمد و كهگیلویه ییلاق و قشلاق میكنند[۴].
شمار كوچندگان دشمنزیاری در 1377ش 1138 خانوار و 7207 نفر گزارش شده است[۵]. دامداری و كشاورزی از مشاغل اصلی دشمنزیاری هاست. زنان دشمنزیاری نیز برای كمک به اقتصاد خانواده به بافتن و فروش گبه، قالیچه، جاجیم و... میپردازند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ مجیدی، نورمحمد. تاریخ و جغرافیای ممسنی. تهران: 1371، ص 267.
- ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات كهگیلویه. تهران: 1347، ص 344-362.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 593.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 140-143.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 16.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 598.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی