ایل دشمن زیاری
دشمن زیاری، از ایلات بزرگ لر استان كهگیلویه و بویراحمد.
مردم دشمن زیاری نام خود را برگرفته از نام نیای بزرگشان ـ علاءالدوله عضدالدین ابوجعفرمحمد بن دشمن زیار (دشمن زیار دیلمی) و نخستین خاستگاه جغرافیایی خود را سرزمینهای آل كاكویه مانند یزد، اصفهان، لرستان و... میدانند[۱]. در زمان صفویان شاخهای از ایل دشمن زیاری كهگیلویه و بویراحمد جدا شد و به همراه ایلات و طوایف ممسنی در شولستان (سرزمین ممسنی) سكنی گزید. این شاخه به ایل دشمنزیاری ممسنی معروف است[۱].
دشمن زیاریها از تیرهها و طایفههایی چند، مانند تیرههای الیاسی، باوردیناری (= وردانی، باوردانی)، سادات ونوئی ... و هر كدام از اولادهای متعدد، تشكیل شده است[۲]. رؤسا و خانهای ایل از طایفه شیرمحمدیِ تیره الیاسی برخاستهاند[۳]. شماری از دشمنزیاریها اسكان یافتهاند و شمار زیادی كوچندهاند. كوچندگان دشمنزیاری بین دهستانهای شهرستانهای بویراحمد و كهگیلویه ییلاق و قشلاق میكنند[۴].
شمار كوچندگان دشمنزیاری در 1377ش 1138 خانوار و 7207 نفر گزارش شده است[۵]. دامداری و كشاورزی از مشاغل اصلی دشمنزیاری هاست. زنان دشمنزیاری نیز برای كمک به اقتصاد خانواده به بافتن و فروش گبه، قالیچه، جاجیم و... میپردازند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ مجیدی، نورمحمد. تاریخ و جغرافیای ممسنی. تهران: 1371، ص 267.
- ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات كهگیلویه. تهران: 1347، ص 344-362.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 593.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 140-143.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 16.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 598.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی