آتش بازی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''آتشبازي،''' به کار بردن آتش و مواد آتشزا براي نمايش انواع نورهاي رنگارنگ و توليد صدا در هوا و فضاي تاريك شب در جشنها و مراسم خاص. نخستين بار ظاهراً چينيها در سدة 7 يا 9 ميلادي از باروت در ساختن تيرِتَخْش (اسباب آتشزا) براي نمايش آتش در جشن...» ایجاد کرد |
|||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | [[پرونده:4277556 331.jpg|بندانگشتی|آتش بازی برگرفته از وبسایت باشگاه خبرنگاران جوان قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.yjc.ir/fa/news/5537976/%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D9%85-%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AE%D8%AA%D9%84%D9%81-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D9%88%DB%8C%D8%B1]] | ||
'''آ[[آتش بازی|تشبازی]]،''' به کار بردن [[آتش]] و مواد آتش زا برای نمایش انواع نورهای رنگارنگ و تولید صدا در هوا و فضای تاریک شب در جشنها و مراسم خاص. | |||
نخستین بار ظاهراً چینیها در سده 7 یا 9 میلادی از باروت در ساختن تیرِتَخْش (اسباب آتش زا) برای نمایش [[آتش]] در جشنها و آئینها استفاده کردند و از آنجا این رسم به سرزمینهای دیگر جهان راه یافت<ref>The '''''New Encyclopedia of Britannica''''', London, 1978, 4/792 | |||
در | . </ref><ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. تهران: امیرکبیر، 1345، جلد 1، ص. 706(ذیل تیرتخشایی).</ref><ref>'''''The New Book of Knowledge''''', Danbury, 1979, 6/156</ref>. در [[ایران]] از دیرباز در جشنهایی مانند سده و نوروز [[آتش افروز]]<nowiki/>ی و اتشبازی ساده راه میانداختند. [[ابن مسکویه]] به [[آتش افروز|آتشافروز]]<nowiki/>ی و آتشبازی در جشن شب سده 323ق/ 934م در کنار زاینده رود در [[اصفهان]]؛ <ref>ابنمسکویه، ابوعلی. '''''تجاربالامم'''''. به کوشش ف. امدروز، قاهره: 1332ق/ 1914م، ص1/310-312.</ref>نرشخی به مراسم آتشبازی در شب سوری، در نیمه سده 4ق در بخارا، <ref>نرشخی، ابوبکر محمد. '''''تاریخ بخارا'''''. ترجمه ابونصر احمد بن محمد قباوی، تلخیص محمد بن زفر بن عمر، به کوشش مدرس رضوی، تهران: توس، 1363، ص37.</ref> و بیرونی به [[آتش]] زدن گوز (گردو) و بادام و سوزانیدن جانوران در شب سده، <ref>بیرونی، ابوریحان. '''''کتاب التفهیم لأوائل صناعه التنجیم'''''. به کوشش جلال همایی، تهران: بینام ناشر، 1319، ص257.</ref>و [[آتش افروز|آتشافروز]]<nowiki/>ی در شهریورگان (روز چهارم شهریورماه) و آذر جشن (روز نهم اذرماه) <ref>همو'''''، اثار الباقیه'''''. ترجمه اکبر داناسرشت، تهران: امیرکبیر، 1363، ص337-344.</ref> اشاره میکنند. آتش بازی در دوره صفوی (907- 1148م/ 1502- 1736م) به صورتی تحول یافته و شکوفند در جشنها آشکار میگردد. در رساله '''مجموعه الصنایع''' (تحریر1004ق/ 1595م) از 160 هنر متداول در ایران، از جمله آتشبازی و انواع اسباب آتشبازی و چگونگی ساخت و مواد آن نام میبرد<ref>'''''مجموعه الصنایع'''''. نسخه خطی، ص146- 155.</ref>. | ||
در | در سال 998ق/ 1589م به مناسبت ورود شاه عباس از [[استان فارس|فارس]] به [[اصفهان]]، شهر را آذین بستند ( آذینبندی) و شبها در میدان نقش جهان آتشبازی راه انداختند و هیکل جانوران را [[آتش|آتش]]<nowiki/>زدند و موشکهایی با شرارههای رَنگارنگ به هوا پرتاب کردند<ref>جنابدی، میرزا بیک. '''''روضه الصفویه'''''. به کوشش غلامرضا طباطباییمجد، تهران: 1378، ص721.</ref>. در 1004ق دارالسلطنه قزوین را آذین بستند و استادان آتش باز و سیمیاکاران انواع تیرِتَخْش، مانند موشک، گلهای هوایی و ماهتابی، زرچَک آفتابی، چنار، انار، گل طاووس، گل خرگاهی. نرگسِ جادو و ماهتابی، عَلَمِ زرد، گل سوسن و ارغوانی، زرافشان، گل صدبرگ، گل هفترنگ، گل چرخیدولابی، هنگامهشکن، ناوکانداز و مانندآنها را [[آتش]] زدند<ref>افوشتهای نطنزی، محمود بن هدایت. '''''نقاوه الاثار'''''. به کوشش احسان اشراقی، تهران: 1350، ص573، 578- 579.</ref>. | ||
در [[قاجاریه|دوره قاجار]] (1193- 1344ق- 1779- 1925م)، در همه جشنها و عیدهای بزرگ ملی و مذهبی و میهمانیهای شاهانه، مراسم آتشبازی در میدانهای بزرگ شهرها و میدان ارگ [[استان تهران|تهران]]، و غالباً در حضور شاهان و درباریان و رجال مملکت ترتیب میدادند. در این دوره، بسیاری از اسباب اتشبازی، به ویژه فشفشه و خمپاره را در قورخانه سلطنتی از روی اسباب آتشزای ژاپنی میساختند<ref>عینالسلطنه'''''. روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور، ایرج افشار، تهران: انجمن اثار مفاخر، 1373، 2/1346.</ref>. رئیس قورخانه زمانی یکی از [[بابا شمل|باباشمل]]<nowiki/>های محلّه سنگلج بود که در عملیات آتشبازی مباشرت میکرد و به «سردار فشفشه» شهرت داشت<ref>بامداد، مهدی. '''''شرح حال رجال ایران'''''. تهران: 1371، 1/479؛ نیز بهبودی و دیگران، '''''رضا شاه'''''. به کوشش غلامحسین میرزا صالح، تهران: 1372، ص13.</ref>. | |||
''''' | رایجترین تیرِتَخْشها در مراسم آتشبازی دهههای اخیر عبارت بودند از: آتشاَفرازه (نوعی تیر و فشفشه)، «آفتابْ مَهْتاب» (تیرتخشی که در سوختن نورهای رنگارنگ پدید میاورد)، پاچه خیزک (روی زمین میخزید و بالا و پائین میجهید و وقتی که با پای کسی برمیخورد از پاچه مرد یا زیر چادر زن بالا میخزید)، «ترقه»، «چرخ اتشفشان» یا «چرخفلک»، «خمپاره» (گلولهای مقوایی و پارچهای که در هوا میترکید و گلهای زرد و سرخ و بنفش پدید میاورد) و دهها تیرتخش دیگر<ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من'''''. تهران: زوار، 1341، جلد 1، ص. 325. </ref><ref>شهری، جعفر. '''''طهران قدیم'''''. تهران: 1371، جلد 4، ص. 82.</ref><ref>بلوکباشی، علی. '''''«اتشبازی».''''' '''''دانشنامه ایران'''''، تهران: مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1385، جلد 1، ص. 540-541. </ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[آتش]] | |||
* [[آتش افروز]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۱
آتشبازی، به کار بردن آتش و مواد آتش زا برای نمایش انواع نورهای رنگارنگ و تولید صدا در هوا و فضای تاریک شب در جشنها و مراسم خاص.
نخستین بار ظاهراً چینیها در سده 7 یا 9 میلادی از باروت در ساختن تیرِتَخْش (اسباب آتش زا) برای نمایش آتش در جشنها و آئینها استفاده کردند و از آنجا این رسم به سرزمینهای دیگر جهان راه یافت[۱][۲][۳]. در ایران از دیرباز در جشنهایی مانند سده و نوروز آتش افروزی و اتشبازی ساده راه میانداختند. ابن مسکویه به آتشافروزی و آتشبازی در جشن شب سده 323ق/ 934م در کنار زاینده رود در اصفهان؛ [۴]نرشخی به مراسم آتشبازی در شب سوری، در نیمه سده 4ق در بخارا، [۵] و بیرونی به آتش زدن گوز (گردو) و بادام و سوزانیدن جانوران در شب سده، [۶]و آتشافروزی در شهریورگان (روز چهارم شهریورماه) و آذر جشن (روز نهم اذرماه) [۷] اشاره میکنند. آتش بازی در دوره صفوی (907- 1148م/ 1502- 1736م) به صورتی تحول یافته و شکوفند در جشنها آشکار میگردد. در رساله مجموعه الصنایع (تحریر1004ق/ 1595م) از 160 هنر متداول در ایران، از جمله آتشبازی و انواع اسباب آتشبازی و چگونگی ساخت و مواد آن نام میبرد[۸].
در سال 998ق/ 1589م به مناسبت ورود شاه عباس از فارس به اصفهان، شهر را آذین بستند ( آذینبندی) و شبها در میدان نقش جهان آتشبازی راه انداختند و هیکل جانوران را آتشزدند و موشکهایی با شرارههای رَنگارنگ به هوا پرتاب کردند[۹]. در 1004ق دارالسلطنه قزوین را آذین بستند و استادان آتش باز و سیمیاکاران انواع تیرِتَخْش، مانند موشک، گلهای هوایی و ماهتابی، زرچَک آفتابی، چنار، انار، گل طاووس، گل خرگاهی. نرگسِ جادو و ماهتابی، عَلَمِ زرد، گل سوسن و ارغوانی، زرافشان، گل صدبرگ، گل هفترنگ، گل چرخیدولابی، هنگامهشکن، ناوکانداز و مانندآنها را آتش زدند[۱۰].
در دوره قاجار (1193- 1344ق- 1779- 1925م)، در همه جشنها و عیدهای بزرگ ملی و مذهبی و میهمانیهای شاهانه، مراسم آتشبازی در میدانهای بزرگ شهرها و میدان ارگ تهران، و غالباً در حضور شاهان و درباریان و رجال مملکت ترتیب میدادند. در این دوره، بسیاری از اسباب اتشبازی، به ویژه فشفشه و خمپاره را در قورخانه سلطنتی از روی اسباب آتشزای ژاپنی میساختند[۱۱]. رئیس قورخانه زمانی یکی از باباشملهای محلّه سنگلج بود که در عملیات آتشبازی مباشرت میکرد و به «سردار فشفشه» شهرت داشت[۱۲].
رایجترین تیرِتَخْشها در مراسم آتشبازی دهههای اخیر عبارت بودند از: آتشاَفرازه (نوعی تیر و فشفشه)، «آفتابْ مَهْتاب» (تیرتخشی که در سوختن نورهای رنگارنگ پدید میاورد)، پاچه خیزک (روی زمین میخزید و بالا و پائین میجهید و وقتی که با پای کسی برمیخورد از پاچه مرد یا زیر چادر زن بالا میخزید)، «ترقه»، «چرخ اتشفشان» یا «چرخفلک»، «خمپاره» (گلولهای مقوایی و پارچهای که در هوا میترکید و گلهای زرد و سرخ و بنفش پدید میاورد) و دهها تیرتخش دیگر[۱۳][۱۴][۱۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ The New Encyclopedia of Britannica, London, 1978, 4/792 .
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: امیرکبیر، 1345، جلد 1، ص. 706(ذیل تیرتخشایی).
- ↑ The New Book of Knowledge, Danbury, 1979, 6/156
- ↑ ابنمسکویه، ابوعلی. تجاربالامم. به کوشش ف. امدروز، قاهره: 1332ق/ 1914م، ص1/310-312.
- ↑ نرشخی، ابوبکر محمد. تاریخ بخارا. ترجمه ابونصر احمد بن محمد قباوی، تلخیص محمد بن زفر بن عمر، به کوشش مدرس رضوی، تهران: توس، 1363، ص37.
- ↑ بیرونی، ابوریحان. کتاب التفهیم لأوائل صناعه التنجیم. به کوشش جلال همایی، تهران: بینام ناشر، 1319، ص257.
- ↑ همو، اثار الباقیه. ترجمه اکبر داناسرشت، تهران: امیرکبیر، 1363، ص337-344.
- ↑ مجموعه الصنایع. نسخه خطی، ص146- 155.
- ↑ جنابدی، میرزا بیک. روضه الصفویه. به کوشش غلامرضا طباطباییمجد، تهران: 1378، ص721.
- ↑ افوشتهای نطنزی، محمود بن هدایت. نقاوه الاثار. به کوشش احسان اشراقی، تهران: 1350، ص573، 578- 579.
- ↑ عینالسلطنه. روزنامه خاطرات. به کوشش مسعود سالور، ایرج افشار، تهران: انجمن اثار مفاخر، 1373، 2/1346.
- ↑ بامداد، مهدی. شرح حال رجال ایران. تهران: 1371، 1/479؛ نیز بهبودی و دیگران، رضا شاه. به کوشش غلامحسین میرزا صالح، تهران: 1372، ص13.
- ↑ مستوفی، عبدالله. شرح زندگانی من. تهران: زوار، 1341، جلد 1، ص. 325.
- ↑ شهری، جعفر. طهران قدیم. تهران: 1371، جلد 4، ص. 82.
- ↑ بلوکباشی، علی. «اتشبازی». دانشنامه ایران، تهران: مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1385، جلد 1، ص. 540-541.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی