نقاشی پشت شیشه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۳

نمونه نقاشی پشت شیشه در دوره صفویه، برگرفته از بیتوته، قابل بازیابی ازhttps://www.beytoote.com/art/handicrafts/art-behind2-glass.html

نقاشی پشت شیشه، شیوه‌ای که طرح‌های ساده و دو بعدی با رنگ‌های درخشان بر پشت شیشه اجرا می‌شوند. این هنر از دیرباز با اسلوب‌های مختلف در هنرهای مردمی و قومی بسیاری از کشورها متداول بوده است. پیشینه این هنر در ایران، احتمالاً به دوران صفویه باز می‌گردد و از عهد زندیه به بعد این هنر به حیطه هنر رسمی راه ‌یافت^[۱]، در دوران قاجار رشد و نمو پیدا کرد و اکنون با دور شدن از شیوه سنتی به راه خود ادامه می‌دهد^[۲]. اکثر هنرمندانی که در شیوه‌های دیگر هنر عامیانه و مردمی دست داشتند، در نقاشی پشت شیشه نیز طبع‌آزمایی می‌کردند^[۳]. شیوه کار به گونه‌ای بود که بر خلاف نقاشی روی بوم، هنرمند ناچار بود ابتدا جزئیات و رنگ‌های نهایی را روی شیشه قرار دهد و سپس رنگ‌های پس زمینه^[۳]. در این شیوه، رنگ‌ها اکثراً به شکل سمبلیک به کار برده می‌‌شوند^[۴].

موضوعاتی چون نقاشی گل و پرنده، موضوعات مذهبی، نقاشی خط، موضوعات حماسی و... از جمله موضوعاتی بودند که این نقاشان به آن می‌پرداختند. این نقاشی‌ها، به عنوان نذر امام‌زاده‌ها و سقاخانه‌ها، تزئین‌ بنا و عمارت، برای تبرک مراسم گوناگون از جمله درو کردن گندم، خرمن کردن و... استفاده می‌شد^[۵].

از میان هنرمندان گمنام این شیوه هنری می‌توان به نام‌هایی چون سیدحسین عرب، آقاصادق، استاد بهرام، قربان‌علی قربانی و... اشاره کرد^[۶].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ پاکباز، روئین (1378). دایره‌المعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.
↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 37.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 18.
↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 46.
↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 45.
↑ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 29-72.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بوذری

[1] پاکباز، روئین (1378). دایره‌المعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.

[2] سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 37.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 18.

[4] سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 46.

[5] سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 45.

[6] سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 29-72.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 [[پرونده:232323232323232.jpg|بندانگشتی|نمونه نقاشی پشت شیشه در دوره صفویه، برگرفته از بیتوته، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.beytoote.com/art/handicrafts/art-behind2-glass.html]]
-نقاشی پشت شیشه، شیوه‌ای که طرح‌های ساده و دو بعدی با رنگ‌های درخشان بر پشت شیشه اجرا می‌شوند. این هنر از دیرباز با اسلوب‌های مختلف در هنرهای مردمی و قومی بسیاری از کشورها متداول بوده است. پیشینه این هنر در ایران، احتمالاً به دوران صفویه باز می‌گردد و از عهد زندیه به بعد این هنر به حیطه هنر رسمی راه ‌یافت<ref>پاکباز، روئین (1378). '''''دایره‌المعارف هنر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.</ref>، در دوران قاجار رشد و نمو پیدا کرد و اکنون با دور شدن از شیوه سنتی به راه خود ادامه می‌دهد<ref>سلحشور، فریال (1383). '''''نقاشی پشت شیشه در ایران'''''. فرهنگ مردم. ص 37.</ref>. اکثر هنرمندانی که در شیوه‌های دیگر هنر عامیانه و مردمی دست داشتند، در نقاشی پشت شیشه نیز طبع‌آزمایی می‌کردند<ref name=":0">سیف، هادی (1371). '''''نقاشی پشت شیشه'''''. تهران: سروش، ص 18.</ref>. شیوه کار به گونه‌ای بود که بر خلاف نقاشی روی بوم، هنرمند ناچار بود ابتدا جزئیات و رنگ‌های نهایی را روی شیشه قرار دهد و سپس رنگ‌های پس زمینه<ref name=":0" />. در این شیوه، رنگ‌ها اکثراً به شکل سمبلیک به کار برده می‌‌شوند<ref>سلحشور، فریال (1383). '''''نقاشی پشت شیشه در ایران'''''. فرهنگ مردم. ص 46.</ref>.
+نقاشی پشت شیشه، شیوه‌ای که طرح‌های ساده و دو بعدی با رنگ‌های درخشان بر پشت شیشه اجرا می‌شوند. این هنر از دیرباز با اسلوب‌های مختلف در هنرهای مردمی و قومی بسیاری از کشورها متداول بوده است. پیشینه این هنر در [[ایران]]، احتمالاً به [[صفویان|دوران صفویه]] باز می‌گردد و از [[زندیه|عهد زندیه]] به بعد این هنر به حیطه هنر رسمی راه ‌یافت<ref>پاکباز، روئین (1378). '''''دایره‌المعارف هنر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.</ref>، در [[قاجاریه|دوران قاجار]] رشد و نمو پیدا کرد و اکنون با دور شدن از شیوه سنتی به راه خود ادامه می‌دهد<ref>سلحشور، فریال (1383). '''''نقاشی پشت شیشه در ایران'''''. فرهنگ مردم. ص 37.</ref>. اکثر هنرمندانی که در شیوه‌های دیگر هنر عامیانه و مردمی دست داشتند، در نقاشی پشت شیشه نیز طبع‌آزمایی می‌کردند<ref name=":0">سیف، هادی (1371). '''''نقاشی پشت شیشه'''''. تهران: سروش، ص 18.</ref>. شیوه کار به گونه‌ای بود که بر خلاف نقاشی روی بوم، هنرمند ناچار بود ابتدا جزئیات و رنگ‌های نهایی را روی شیشه قرار دهد و سپس رنگ‌های پس زمینه<ref name=":0" />. در این شیوه، رنگ‌ها اکثراً به شکل سمبلیک به کار برده می‌‌شوند<ref>سلحشور، فریال (1383). '''''نقاشی پشت شیشه در ایران'''''. فرهنگ مردم. ص 46.</ref>.
 موضوعاتی چون نقاشی گل و پرنده، موضوعات مذهبی، نقاشی خط، موضوعات حماسی و... از جمله موضوعاتی بودند که این نقاشان به آن می‌پرداختند. این نقاشی‌ها، به عنوان نذر امام‌زاده‌ها و سقاخانه‌ها، تزئین‌ بنا و عمارت، برای تبرک مراسم گوناگون از جمله درو کردن گندم، خرمن کردن و... استفاده می‌شد<ref>سلحشور، فریال (1383). '''''نقاشی پشت شیشه در ایران'''''. فرهنگ مردم. ص 45.</ref>.
@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 * [[عیدی سازی]]
+* [[صفویان]]
 == مآخذ ==
@@ خط ۱۸: / خط ۱۹: @@
 == نویسنده مقاله ==
 علی بوذری
+[[رده:هنر]]
+[[رده:نقاشی]]