وندیداد: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''وَنْدیداد''' (Vandidād)، نوزدهمین نسك از اوستا و بیشتر حاوی پرسشها و پاسخهایی دربارة تطهیر. صورت تصحیف شدة «ویدیوداد»[1] و اصلاً به معنی «كسی است كه قانونش جدایی و دوری از دیوان» است. «دیو» را در اصل، خدا ـ آن دسته از...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''وَنْدیداد''' (Vandidād)، نوزدهمین | '''وَنْدیداد''' (Vandidād)، نوزدهمین نسک از [[اوستا]] و بیشتر حاوی پرسشها و پاسخهایی درباره تطهیر. | ||
صورت تصحیف | صورت تصحیف شده «ویدیوداد»[vi. daēva. dāta] و اصلاً به معنی «کسی است که قانونش جدایی و دوری از [[دیوان|دیوان]]» است. «دیو» را در اصل، خدا ـ آن دسته از خدایان هند و ایرانی که [[زرتشت|زردشت]] آنها را مطرود دانسته ـ معناکردهاند<ref>تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص60.</ref>. ''وندیداد'' تنها نسک موجود از [[اوستا]]<nowiki/>ی [[ساسانیان|دوره ساسانی]] و در شمار بخش (دادی) آن بودهاست. به 22 بخش تقسیم میشود که هر بخش آن را یک «فرگرد» گویند. مطالب فرگردها به شکلپرسشها و پاسخهایی است که بین [[زرتشت|زردشت]] و اورمزد ردّ و بدل میشود<ref name=":0">راشدمحصل، محمدتقی. '''''اوستا.''''' تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 27.</ref>. پرسشها درباره قوانین تطهیر پس از آلودگی و کفّاره پس از گناه است. به این ترتیب، گوشهای از زندگی روزمره مردان و زنانی را که این قوانین برای آنها وضع شده، نشان میدهد. | ||
''وندیداد'' | همچنین شامل چند داستان اسطورهای مانند داستان جم و ساختن قلعه برای نگهداری از آفریدههای اهورا مزدا در برابرطوفان و [[زرتشت|زردشت]] که روح پلید او را اغوا میکند و بخش جغرافیایی مفصلی درباره سرزمینهایمختلف مزدا آفریده است<ref>زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''.'' تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص26.</ref>. تألیف ''وندیداد'' را به دوره پس از [[هخامنشیان|هخامنشیان]] نسبت میدهند و احتمالاً [[مغان|مغان]] غرب [[کشور ایران|ایران]]، پس ازگرویدن به [[زرتشتی، دین|دین زردشت]] در تدوین آن مشارکت داشتهاند<ref name=":0" />. دستور زبان متن ''وندیداد'' غالباً تحریف شده است و در مقایسه با ''[[یشت ها|یشتها]]'' صورت درستی ندارد<ref>تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص61.</ref><ref>ابوالقاسمی، محسن. '''''راهنمای زبانهای باستانی ایران'''''. تهران: سمت، 1375، ج1، ص6.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[زرتشت]] | |||
* [[زرتشتی، دین]] | |||
* [[یشت ها]] | |||
== مآخذ == | |||
1. تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص60. | |||
1. تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات پیش از اسلام'''''. به | |||
2. راشدمحصل، محمدتقی. '''''اوستا.''''' تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 27. | 2. راشدمحصل، محمدتقی. '''''اوستا.''''' تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 27. | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۰: | ||
4. راشدمحصل. همانجا'''''.''''' | 4. راشدمحصل. همانجا'''''.''''' | ||
5. | 5. تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص61. | ||
نیز | نیز نک: | ||
----[1]. vi. daēva. dāta | ----[1]. vi. daēva. dāta | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۲
وَنْدیداد (Vandidād)، نوزدهمین نسک از اوستا و بیشتر حاوی پرسشها و پاسخهایی درباره تطهیر.
صورت تصحیف شده «ویدیوداد»[vi. daēva. dāta] و اصلاً به معنی «کسی است که قانونش جدایی و دوری از دیوان» است. «دیو» را در اصل، خدا ـ آن دسته از خدایان هند و ایرانی که زردشت آنها را مطرود دانسته ـ معناکردهاند[۱]. وندیداد تنها نسک موجود از اوستای دوره ساسانی و در شمار بخش (دادی) آن بودهاست. به 22 بخش تقسیم میشود که هر بخش آن را یک «فرگرد» گویند. مطالب فرگردها به شکلپرسشها و پاسخهایی است که بین زردشت و اورمزد ردّ و بدل میشود[۲]. پرسشها درباره قوانین تطهیر پس از آلودگی و کفّاره پس از گناه است. به این ترتیب، گوشهای از زندگی روزمره مردان و زنانی را که این قوانین برای آنها وضع شده، نشان میدهد.
همچنین شامل چند داستان اسطورهای مانند داستان جم و ساختن قلعه برای نگهداری از آفریدههای اهورا مزدا در برابرطوفان و زردشت که روح پلید او را اغوا میکند و بخش جغرافیایی مفصلی درباره سرزمینهایمختلف مزدا آفریده است[۳]. تألیف وندیداد را به دوره پس از هخامنشیان نسبت میدهند و احتمالاً مغان غرب ایران، پس ازگرویدن به دین زردشت در تدوین آن مشارکت داشتهاند[۲]. دستور زبان متن وندیداد غالباً تحریف شده است و در مقایسه با یشتها صورت درستی ندارد[۴][۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
1. تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص60.
2. راشدمحصل، محمدتقی. اوستا. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 27.
3. زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص26.
4. راشدمحصل. همانجا.
5. تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص61.
نیز نک:
[1]. vi. daēva. dāta
ابوالقاسم رادفر
- ↑ تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص60.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ راشدمحصل، محمدتقی. اوستا. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 27.
- ↑ زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص26.
- ↑ تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص61.
- ↑ ابوالقاسمی، محسن. راهنمای زبانهای باستانی ایران. تهران: سمت، 1375، ج1، ص6.