حمله مغول به ایران: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''حمله مغول به ایران''' چنگیز خان در سال ۶۱۶ قمری به ایران حمله کرد و حدوداً تا سال ۶۲۱ قمری ایران را تصرف کرد. او با قساوت و بیرحمی به هر شهری که وارد میشد مردم را قتل عام میکرد؛ شهرها را ویران میکرد و با ایجاد رعب و وحشت امکان هر گونه مقاوم...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
چنگیز خان در سال ۶۱۶ قمری به [[کشور ایران|ایران]] حمله کرد و حدوداً تا سال ۶۲۱ قمری ایران را تصرف کرد. او با قساوت و بیرحمی به هر شهری که وارد میشد مردم را قتل عام میکرد؛ شهرها را ویران میکرد و با ایجاد رعب و وحشت امکان هر گونه مقاومت را از بین میبرد. جانشینان چنگیز خان توسعه طلبی او را ادامه دادند؛ اما به تدریج برای آبادانی شهرها اقداماتی انجام دادند و سعی میکردند نظر علمای مذهبی و مردم را جلب کنند. هلاکو - یکی از این جانشینان - در سال ۶۵۰ قمری [[عطاملک جوینی]] صاحب [[تاریخ جهانگشای جوینی|تاریخ جهانگشا]] را به خدمت گرفت. هلاکو قلاع [[اسماعیلیه]] را در ۶۵۴ قمری گشود و کتابخانه عظیم آن را آتش زد. [[عطاملک جوینی]] که همراه هلاکو بود اجازه یافت تا کتابهای غیر [[اسماعیلیه|اسماعیلی]] و ممتاز را از سایر کتابها جدا کند و بقیه را نابود سازد. | |||
''' | هلاکو بعد از فتح بغداد، مراغه را پایتخت خود قرار داد و [[خواجه نصیرالدین طوسی]] مأمور شد رصد خانهای در آنجا بسازد. خواجه، که ملقب به «سلطان المحققین» بود، کتابخانهای با چهارصد هزار کتاب در مراغه تأسیس و برای اداره امور رصد خانه علما را از مناطق مختلف برای همکاری دعوت کرد<ref>همایی، جلال الدین (1363)، '''''تاریخ علوم اسلامی'''''، تهران: جی، ص ۱۳۷.</ref>. | ||
نیز نگاه کنید به | |||
نسخهٔ ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۴۴
چنگیز خان در سال ۶۱۶ قمری به ایران حمله کرد و حدوداً تا سال ۶۲۱ قمری ایران را تصرف کرد. او با قساوت و بیرحمی به هر شهری که وارد میشد مردم را قتل عام میکرد؛ شهرها را ویران میکرد و با ایجاد رعب و وحشت امکان هر گونه مقاومت را از بین میبرد. جانشینان چنگیز خان توسعه طلبی او را ادامه دادند؛ اما به تدریج برای آبادانی شهرها اقداماتی انجام دادند و سعی میکردند نظر علمای مذهبی و مردم را جلب کنند. هلاکو - یکی از این جانشینان - در سال ۶۵۰ قمری عطاملک جوینی صاحب تاریخ جهانگشا را به خدمت گرفت. هلاکو قلاع اسماعیلیه را در ۶۵۴ قمری گشود و کتابخانه عظیم آن را آتش زد. عطاملک جوینی که همراه هلاکو بود اجازه یافت تا کتابهای غیر اسماعیلی و ممتاز را از سایر کتابها جدا کند و بقیه را نابود سازد.
هلاکو بعد از فتح بغداد، مراغه را پایتخت خود قرار داد و خواجه نصیرالدین طوسی مأمور شد رصد خانهای در آنجا بسازد. خواجه، که ملقب به «سلطان المحققین» بود، کتابخانهای با چهارصد هزار کتاب در مراغه تأسیس و برای اداره امور رصد خانه علما را از مناطق مختلف برای همکاری دعوت کرد[۱].
نیز نگاه کنید به
- ↑ همایی، جلال الدین (1363)، تاریخ علوم اسلامی، تهران: جی، ص ۱۳۷.