شاپور بختیار: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
== ماخذ == | == ماخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۲
بختیار، شاپور (1293-1370ش)، آخرین نخستوزیر سلسله پهلوی و رهبر حزب ایران.
بختیار در شهرکرد به دنیا آمد. پدرش محمدرضا سردار فاتح، یکی از سران ایل بختیاری بود. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در ایران و بیروت از دانشگاه پاریس دکترای حقوق بینالملل عمومی و از دانشگاه سوربن دکترای علوم سیاسی گرفت. در اواخر 1324 به ایران بازگشت. در کابینه دکتر مصدق معاون وزیر کار شد.
در 1339 به عنوان یکی از رهبران جبهه ملی* دوم به فعالیت سیاسی پرداخت. چندین بار به زندان افتاد. در مرداد 1356 با روی کار آمدن جمشید آموزگار* و ایجاد فضای باز سیاسی، جبهه ملی چهارم فعالیت خود را آغاز کرد و بختیار سرپرست حزب ایران شد.
با اوجگیری انقلاب اسلامی*، در آخرین ماههای رژیم پهلوی نخستوزیر شد. جبهه ملی و حزب ایران او را از جبهه اخراج کرد. بختیار ساواک را منحل و سانسور مطبوعات را لغو کرد و قول داد که انتخابات آزاد برپا کند. با سرنگونی سلسله پهلوی در 22 بهمن 1357، دولت 37 روزه او نیز سقوط کرد. به پاریس گریخت و به فعالیتهای سیاسی بر ضد جمهوری اسلامی ایران پرداخت، در 15 مرداد 1370 در پاریس به قتل رسید و در آنجا به خاک سپرده شد[۱].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
- ↑ خلاصه شده مدخل «بختیار، شاپور»، نوشته باقر عاملی. دانشنامه جهان اسلام. ج 2، ص 409-411.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدمهدی موسی خان