شاپور بختیار
بختیار، شاپور (1293-1370ش)، آخرین نخستوزیر سلسله پهلوی و رهبر حزب ایران.
بختیار در شهرکرد به دنیا آمد. پدرش محمدرضا سردار فاتح، یکی از سران ایل بختیاری بود. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در ایران و بیروت از دانشگاه پاریس دکترای حقوق بینالملل عمومی و از دانشگاه سوربن دکترای علوم سیاسی گرفت. در اواخر 1324 به ایران بازگشت. در کابینه دکتر مصدق معاون وزیر کار شد.
در 1339 به عنوان یکی از رهبران جبهه ملی دوم به فعالیت سیاسی پرداخت. چندین بار به زندان افتاد. در مرداد 1356 با روی کار آمدن جمشید آموزگار* و ایجاد فضای باز سیاسی، جبهه ملی چهارم فعالیت خود را آغاز کرد و بختیار سرپرست حزب ایران شد.
با اوجگیری انقلاب اسلامی، در آخرین ماههای رژیم پهلوی نخستوزیر شد. جبهه ملی و حزب ایران او را از جبهه اخراج کرد. بختیار ساواک را منحل و سانسور مطبوعات را لغو کرد و قول داد که انتخابات آزاد برپا کند. با سرنگونی سلسله پهلوی در 22 بهمن 1357، دولت 37 روزه او نیز سقوط کرد. به پاریس گریخت و به فعالیتهای سیاسی بر ضد جمهوری اسلامی ایران پرداخت، در 15 مرداد 1370 در پاریس به قتل رسید و در آنجا به خاک سپرده شد[۱].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
- ↑ خلاصه شده مدخل «بختیار، شاپور»، نوشته باقر عاملی. دانشنامه جهان اسلام. ج 2، ص 409-411.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدمهدی موسی خان