سازمان اسناد ملی ایران: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
* تدوین تعرفه دریافت حق الزحمه در ازای تهیه میکرو فیلم و فتوکپی و رونوشت گواهی شده. این وجوه به حساب درآمد خزانه دولت منظور میگردد<ref>'''''«قانون تأسيس سازمان اسناد ملی ایران».''''' مصوبه 17/2/49، ماده پنجم.</ref>. | * تدوین تعرفه دریافت حق الزحمه در ازای تهیه میکرو فیلم و فتوکپی و رونوشت گواهی شده. این وجوه به حساب درآمد خزانه دولت منظور میگردد<ref>'''''«قانون تأسيس سازمان اسناد ملی ایران».''''' مصوبه 17/2/49، ماده پنجم.</ref>. | ||
این سازمان دارای بخشهای مختلف شامل پژوهشکده اسناد، انتشارات، روابط بینالملل، و مدیریت اسناد، و آرشیو شفاهی است. سرانجام در شهریور 1381 با مصوبه شورای عالی اداری، [[کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران|سازمان اسناد ملی و کتابخانه ملی ایران]]<sup>*</sup> با یکدیگر ادغام گردید و این سازمان به عنوان یکی از معاونتهای سازمان اسناد و کتابخانه ملی به کار خود ادامه داد<ref>اساسنامة سازمان اسناد و كتابخانة ملي ايران، ص17.</ref>. | این سازمان دارای بخشهای مختلف شامل پژوهشکده اسناد، انتشارات، روابط بینالملل، و مدیریت اسناد، و [[آرشیو]] شفاهی است. سرانجام در شهریور 1381 با مصوبه شورای عالی اداری، [[کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران|سازمان اسناد ملی و کتابخانه ملی ایران]]<sup>*</sup> با یکدیگر ادغام گردید و این سازمان به عنوان یکی از معاونتهای [[کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران|سازمان اسناد و کتابخانه ملی]] به کار خود ادامه داد<ref>اساسنامة سازمان اسناد و كتابخانة ملي ايران، ص17.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
بهارعلی فتحی | بهارعلی فتحی | ||
[[رده:رسانه ها و ارتباطات]] | |||
[[رده:ارتباطات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۳
سازمان اسناد ملی، سازمان قانونی آرشیوی که مسئولیت جمعآوری و حفظ اسناد ملی و نیز فراهم آوردن شرایط و امکانات مناسب برای دسترسی عموم به این اسناد را بر عهده دارد. رسم نگهداری و حفاظت از اسناد و مدارک دولتی از دیرباز رایج بوده است. در دوران هخامنشیان هسته مرکزی و زیربنای تشکیلات اداری امپراتوری را «بایگانی سلطنتی» تشکیل میداد. سازمانهای آرشیوی سلطنتی ایران در بابل، اکباتان، شوش، پرسپولیس، و دیگر شهرهایی که محل زندگی شاهان ایرانی بود وجود داشته است[۱]. در دوره صفویه رونوشت تمام ارقام مربوط به امور مالی و احکام و نشانهها و نامهها و اسناد در دفاتر مخصوصی ثبت میشد. محل نگهداری این دفترها که «انبار دفترخانه دیوان اعلا» نام داشت ظاهراً عمارت چهلستون بود[۲]. در دوره قاجاریه از زمان فتحعلیشاه، اسناد و مکاتبات و سواد فرمانها در دربار نگهداری میشد. از زمان ناصرالدین شاه، علاوه بر بخش نگهداری اسناد دربار، اسناد سیاسی در وزارت امور خارجه و اسناد مالی در دستگاه میرزا یوسف خان مستوفیالممالک گردآوری میشد؛ اما روش صحیحی برای نگهداری آنها موجود نبود[۳]. پس از انقلاب مشروطه و در طی 1280- 1309ش اقدامهایی برای به کار بردن روشهای نوین بایگانی با استفاده از دانش و تجارب هیئتهای فرانسوی و بلژیکی انجام گرفت[۴]. در اردیبهشت 1309ش تأسیس مرکزی برای حفظ اسناد دولتی در جلسه هیأت وزیران به تصویب رسید. تا 1345ش که لایحه تأسیس «سازمان اسناد ملی ایران» به هیئت دولت ارائه شد، هر چند وقت یک بار لوایحی در این باره مورد بررسی قرار میگرفت. در 1349ش مجلس شورای ملی قانون تأسیس سازمان اسناد ملی ایران را به تصویب رساند و برای اجرا به دولت ابلاغ گردید[۴]. طبق اساسنامه، سازمان اسناد ملی دارای یک رئیس، یک شورا، و تشکیلات لازم خواهد بود[۵]. اعضای شورای سازمان مرکب از وزیر امور خارجه، وزیر فرهنگ و آموزش عالی، دادستان کل کشور، دبیر کل سازمان امور اداری و استخدامی کشور، دادستان دیوان محاسبات و دو نفر از اشخاص متبحر در فرهنگ و تاریخ ایران است[۶]. وظایف شورا عبارت است از:
- تشخیص اوراق زائد قابل امحاء
- تصویب آییننامههای مربوط به تنظیم و نگهداری اسناد ملی و گذاشتن آنها در دسترس عامه و همچنین مقررات مربوط به اسناد محرمانه و نحوه مراجعه به آنها.
- تصویب مقررات و ضوابط و معیارهای تنظیم، ضبط، و نگهداری پروندهها و اسناد و مدارک.
- تدوین تعرفه دریافت حق الزحمه در ازای تهیه میکرو فیلم و فتوکپی و رونوشت گواهی شده. این وجوه به حساب درآمد خزانه دولت منظور میگردد[۷].
این سازمان دارای بخشهای مختلف شامل پژوهشکده اسناد، انتشارات، روابط بینالملل، و مدیریت اسناد، و آرشیو شفاهی است. سرانجام در شهریور 1381 با مصوبه شورای عالی اداری، سازمان اسناد ملی و کتابخانه ملی ایران* با یکدیگر ادغام گردید و این سازمان به عنوان یکی از معاونتهای سازمان اسناد و کتابخانه ملی به کار خود ادامه داد[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ديانی، محمدحسين. مقدمهای بر آرشيو. مشهد: دانشگاه فردوسی، 1377، ص33- 34.
- ↑ فدايی عراقی، غلامرضا. مقدمهای بر شناخت اسناد آرشيوی. تهران: سمت، 1377، ص63.
- ↑ «آشنایی با مراكز اطلاعرسانی داخلی: سازمان اسناد ملی». بولتن كميسيون اطلاعرسانی. ش11 (شهريور 1375).
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ قائممقامی، جهانگير. مقدمهای بر شناخت اسناد تاريخی. تهران: انجمن آثار ملی، 1350، ص36- 37.
- ↑ «قانون تأسیس سازمان اسناد ملی ایران». مصوبه 17/2/49، ماده دوم.
- ↑ «قانون تأسيس سازمان اسناد ملی ايران». مصوبه 17/2/49، ماده چهارم.
- ↑ «قانون تأسيس سازمان اسناد ملی ایران». مصوبه 17/2/49، ماده پنجم.
- ↑ اساسنامة سازمان اسناد و كتابخانة ملي ايران، ص17.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
بهارعلی فتحی