یادگار: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
* [[فرهنگ ایران زمین|فرهنگ ایران]] | * [[فرهنگ ایران زمین|فرهنگ ایران]] | ||
* [[اطلاعات]] | * [[اطلاعات]] | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
سیدعلی آلداود | سیدعلی آلداود | ||
[[رده:مطبوعات]] | |||
نسخهٔ ۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۲۸
یادگار، نشریه تحقیقی و پژوهشی یادگار به مدت پنج سال از 1323 تا 1328ش در تهران به مدیریت وسردبیری عباس اقبال آشتیانی از اساتید دانشگاه تهران و از محققان نامدار معاصر به طبع رسید. یادگار ماندگارترین اثر عباس اقبال و نخستین مجله جدی و تحقیقاتی در زمینه زبان و ادب و تاریخ و فرهنگ ایران است. اقبال آشتیانی مدیر مجله در 1314ق در آشتیان دیده به جهان گشود. روزگار کودکی او در همانجا گذشت. چندی شاگرد درودگر بود و سپس علاقه به درس و تحصیل او را به تهران کشاند. به زودی مراحل تحصیل را طی کرد و برای تکمیل آن به پاریس رفت و از آن وقت که به تهران بازگشت به استادی دانشگاه تهران رسید و از همان وقت همکاری او با مجلات آغاز شد.
مجله یادگار با حمایت مالی عباس مسعودی رئیس مؤسسه اطلاعات تأسیس شد. در سالهای پس از شهریور 20، مسعودی دریافت که زمینه برای انتشار یک نشریه جدی تحقیقی آماده است. پس به تشویق او اقبال مجوز رسمی را دریافت داشت و امور علمی و سرپرستی و ویرایش مقالات را برعهده گرفت. اما امور اشتراک و مالی و اداری کلّاً در اختیار مؤسسه اطلاعات بود[۱].
از جمله یادگار جمعاً 5 دوره به شرح زیر منتشر گردید: سال اول از شهریور 1323 تا خرداد 1324ش. سال 2 از شهریور 24 تا خرداد 25. سال 3 از شهریور 25 تا خرداد 26. سال 4 از شهریور 26 تا خرداد 1327ش. سال 5 از شهریور 27 تا خرداد 1328ش. هر سال دَه شماره مجله منتشر میشد و به جای شماره 11 و 12 کتابی به مشترکین تقدیم میشد که از انتشارات دفتر مجله بود. اقبال در اولین شماره سال اول مرام و روش مجله را تشریح کرد. مرام او ایران دوستی و شناساندن ایران در گذشته و حال به جهانیان بود[۲]. در این مرامنامه اضافه شده که برای شناساندن ایران، باید مقالات و نوشتههایی درباره مسائل جغرافیایی، تاریخی، افسانههای ایرانی به چاپ رساند. کتابهای خطی و نادر را معرفی کرد. او معمولاً مقالات خود را بیامضا به چاپ میرساند[۲]. سرمقالههای یادگار را اقبال شخصاً مینوشت و ضمن آن مسائل روز را از دید فرهنگی مطرح میساخت. این سرمقالهها نشان دهنده عمق اندیشه و وسعت دانش اقبال است. مقالات او از ارکان مجله یادگار است که به آن وزن خاصی بخشیده است[۳].
مجله یادگار با همه عشقی که اقبال به آن داشت بیش از پنج سال دوام نیاورد. اقبال را به بهانهای از نشر آن منصرف ساختند. او از آن پس با آنکه بسیار مأیوس و افسرده بود گاه با مجله اطلاعات ماهانه همکاری میکرد و درج مقالات او در آن نشریه باعث اعتبار و آبروی آن شده بود. وی سرانجام در 21 بهمن 1334ش در رم درگذشت[۳]. دوره مجله یادگار به سبب خواستاران زیاد چند دهه پیش تجدید چاپ شد. اما اکنون نیز نایاب است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ محیط طباطبایی، محمد. مطبوعات و اقبال آشتیانی. مندرج در: مجموعه گفتارهایی درباره چند تن از رجال ادب و تاریخ ایران، به اهتمام قاسم صافی، تهران: دانشگاه تهران، 1357، ص140- 150.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ گلین، محمد. خدمات مطبوعاتی عباس اقبال آشتیانی. مندرج در مجموعه بالا، ص67-96
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ریاحی، دکتر محمدامین. استاد بزرگ ما اقبال آشتیانی. مندرج در: زندگینامه و خدمات علمی و فرهنگی عباس اقبال آشتیانی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1384
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سیدعلی آلداود