ایران جوان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:ایران-جوان.jpg|بندانگشتی|ایران جوان برگرفته از وبسایت یاسر مارکت قابل بازیابی از<nowiki/>https://yasermarket.ir/product/981/]] | |||
'''[[ایران جوان]]،''' روزنامه سیاسی، اقتصادی و اجتماعی كه به صاحب امتیازی حسین نفیسی و مدیر مسئولی محمد تنكابنی با قطعی بزرگ، از تاریخ 5 اسفند 1305ش/22 شعبان 1345ق/ 25 فوریه 1926م، در [[استان تهران|تهران]]، هفتگی منتشر شد. | '''[[ایران جوان]]،''' روزنامه سیاسی، اقتصادی و اجتماعی كه به صاحب امتیازی حسین نفیسی و مدیر مسئولی محمد تنكابنی با قطعی بزرگ، از تاریخ 5 اسفند 1305ش/22 شعبان 1345ق/ 25 فوریه 1926م، در [[استان تهران|تهران]]، هفتگی منتشر شد. | ||
| خط ۲۵: | خط ۲۶: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
سعاد پیرا | سعاد پیرا | ||
[[رده:رسانه ها و ارتباطات]] | |||
[[رده:مطبوعات]] | |||
نسخهٔ ۱۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۸

ایران جوان، روزنامه سیاسی، اقتصادی و اجتماعی كه به صاحب امتیازی حسین نفیسی و مدیر مسئولی محمد تنكابنی با قطعی بزرگ، از تاریخ 5 اسفند 1305ش/22 شعبان 1345ق/ 25 فوریه 1926م، در تهران، هفتگی منتشر شد.
این روزنامه ارگان رسمی جمعیت ایران جوان بود كه در شماره اول خود توسط مدیر مسئولش ـ حسین نفیسی ـ چند هدف را سرلوحه خود قرار داده و دنبال میكرد: 1) از نظر سیاسی استقرار حكومت پارلمانی و اصول دموكراسی 2) در قسمت اقتصادی طرفداری از مالكیت انفرادی و مخصوصاً حمایت از دهاقین و خورده مالكین 3) در مسائل اجتماعی توجه به معارف مملكت و توسعه مؤسسات معارفی از هر قبیل. حسین نفیسی در شماره اول امتیاز این روزنامه را به "جمعیت" واگذار كرده است[۱].
مقالات روزنامه به قلم نویسندگان صاحب نامی چون علیاكبر دهخدا، مشفق كاظمی و محسن رئیس بود. در این روزنامه كاریكاتور هم چاپ میشد. همچنین از شماره اول آن چاپ كتاب گناهكار فرانسو گپه ترجمه عبدالحسین میكده به صورت پاروقی مشاهده میشود[۲].
مقالات این روزنامه توسط نویسندگان تحصیل كرده و اروپا نوشته میشد و تأكید صاحب امتیاز آن بر این امر بود[۳].
در ابتدا قرار بود كه روزنامه هر جمعه منتشر گردد، اما پس از شماره دوم این روزنامه در روزهای شنبه منتشر شد. تا پایان سال اول، از این روزنامه 52 شماره به طور مرتب منتشر شد.
محل اداره این روزنامه: تهران: خیابان چراغ برق بود.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سعاد پیرا