ارداویرافنامه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''اَرداویرافنامه''' (ardā-virāf-nāme)، یا ''ارداویراژنامه'' و ''ارداویرازنامه'' به زبان پهلوی در شرح سفر روحانی 7 روزه ارداویراف، پارسای [[ساسانیان|ساسانی]]، به جهان دیگر و وصف چگونگی بهشت و دوزخ. ''ارداویرافنامه'' در 101 فصل و 8800 واژه است. فصلهای 1-3 به چگونگی فراهم آمدن مقدمات سفر؛ فصلهای 4-15 به مشاهدات ویراف و توصیف انواع پارسایان و پاداشهای آنان در بهشت و نیز توصیف برزخ و فصل 16 تا پایان كتاب، كه بخش بیشتر كتاب را دربرمیگیرد، به توصیف دوزخ و گناهكاران و عقوبتهای آنان میپردازد<ref>تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 167-170.</ref><ref name=":0">صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج1، ص 137.</ref>. | '''اَرداویرافنامه''' (ardā-virāf-nāme)، یا ''ارداویراژنامه'' و ''ارداویرازنامه'' به زبان پهلوی در شرح سفر روحانی 7 روزه ارداویراف، پارسای [[ساسانیان|ساسانی]]، به جهان دیگر و وصف چگونگی [[بهشت|بهشت]] و [[برزخ|دوزخ]]. ''ارداویرافنامه'' در 101 فصل و 8800 واژه است. فصلهای 1-3 به چگونگی فراهم آمدن مقدمات سفر؛ فصلهای 4-15 به مشاهدات ویراف و توصیف انواع پارسایان و پاداشهای آنان در بهشت و نیز توصیف برزخ و فصل 16 تا پایان كتاب، كه بخش بیشتر كتاب را دربرمیگیرد، به توصیف [[برزخ|دوزخ]] و گناهكاران و عقوبتهای آنان میپردازد<ref>تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 167-170.</ref><ref name=":0">صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج1، ص 137.</ref>. | ||
ارداویراف نام یک موبد نیست، بلكه لقبی افتخاری است و این خود نشان میدهد كه سراسر داستان با افسانه و تخیل شاعرانه همراه است. از این رو زمینه تاریخی و نشانی از شخصیتهایواقعی را نباید در آن جست | ارداویراف نام یک موبد نیست، بلكه لقبی افتخاری است و این خود نشان میدهد كه سراسر داستان با افسانه و تخیل شاعرانه همراه است. از این رو زمینه تاریخی و نشانی از شخصیتهایواقعی را نباید در آن جست<ref>سمیعی، احمد. '''''ادبیات ساسانی'''''. تهران: دانشگاه آزادایران، 1355، ص 39-40.</ref>. | ||
تألیف این كتاب ظاهراً در اواسط سده 9 م نیمه نخست سده 3 ق صورت گرفته و قدیمترین نسخه خطی موجود از آن متعلق به سده 4 ق است. زردشت بهرام پژدو از شاعران سده 7 ق آن را به نظم فارسی درآورده است. نخستین ترجمه این كتاب توسط پوپ [Pope]در 1816م صورت گرفت. در 1887م نیز بارتلمه[Bartholomae] آن را به فرانسه ترجمه كرد<ref name=":0" />. | تألیف این كتاب ظاهراً در اواسط سده 9 م نیمه نخست سده 3 ق صورت گرفته و قدیمترین نسخه خطی موجود از آن متعلق به سده 4 ق است. زردشت بهرام پژدو از شاعران سده 7 ق آن را به نظم [[فارسی|فارسی]] درآورده است. نخستین ترجمه این كتاب توسط پوپ [Pope]در 1816م صورت گرفت. در 1887م نیز بارتلمه[Bartholomae] آن را به فرانسه ترجمه كرد<ref name=":0" />. نثر آن ساده است و ارزش ادبی اندكی دارد و به سبب محبوبیت در میان [[زرتشتی، دین|زردشتیان]] به [[فارسی|زبان فارسی]] (شعر و نثر) برگردانیده شده است<ref>زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 59.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ساسانیان]] | |||
[[ | * [[بهشت]] | ||
* [[برزخ]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۴ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۸
اَرداویرافنامه (ardā-virāf-nāme)، یا ارداویراژنامه و ارداویرازنامه به زبان پهلوی در شرح سفر روحانی 7 روزه ارداویراف، پارسای ساسانی، به جهان دیگر و وصف چگونگی بهشت و دوزخ. ارداویرافنامه در 101 فصل و 8800 واژه است. فصلهای 1-3 به چگونگی فراهم آمدن مقدمات سفر؛ فصلهای 4-15 به مشاهدات ویراف و توصیف انواع پارسایان و پاداشهای آنان در بهشت و نیز توصیف برزخ و فصل 16 تا پایان كتاب، كه بخش بیشتر كتاب را دربرمیگیرد، به توصیف دوزخ و گناهكاران و عقوبتهای آنان میپردازد[۱][۲].
ارداویراف نام یک موبد نیست، بلكه لقبی افتخاری است و این خود نشان میدهد كه سراسر داستان با افسانه و تخیل شاعرانه همراه است. از این رو زمینه تاریخی و نشانی از شخصیتهایواقعی را نباید در آن جست[۳].
تألیف این كتاب ظاهراً در اواسط سده 9 م نیمه نخست سده 3 ق صورت گرفته و قدیمترین نسخه خطی موجود از آن متعلق به سده 4 ق است. زردشت بهرام پژدو از شاعران سده 7 ق آن را به نظم فارسی درآورده است. نخستین ترجمه این كتاب توسط پوپ [Pope]در 1816م صورت گرفت. در 1887م نیز بارتلمه[Bartholomae] آن را به فرانسه ترجمه كرد[۲]. نثر آن ساده است و ارزش ادبی اندكی دارد و به سبب محبوبیت در میان زردشتیان به زبان فارسی (شعر و نثر) برگردانیده شده است[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 167-170.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج1، ص 137.
- ↑ سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزادایران، 1355، ص 39-40.
- ↑ زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 59.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر