حديقه الحقیقه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
'''[[حديقه الحقیقه|حَدیقه الحَقیقه]]،''' این منظومه عرفانی، به [[فارسی]] و در قالب مثنوی سروده [[سنایی غزنوی|سنایی]]<sup>*</sup> غزنوی (د 545ق / 1150م) و مشهور به الهی نامه و حدیقه [[سنایی غزنوی|سنایی]] است. | '''[[حديقه الحقیقه|حَدیقه الحَقیقه]]،''' این منظومه عرفانی، به [[فارسی]] و در قالب مثنوی سروده [[سنایی غزنوی|سنایی]]<sup>*</sup> غزنوی (د 545ق / 1150م) و مشهور به الهی نامه و حدیقه [[سنایی غزنوی|سنایی]] است. | ||
'''[[سنایی غزنوی|سنایی]]''' این منظومه را در 524 ق / 1130م آغاز کرد و در 525 ق آن را به نام بهرام شاه [[غزنویان|غزنوی]] (حک 510 ـ ؟ ق / 1116ـ؟م) به پایان برد<ref>طبری، محمدعلی. '' | '''[[سنایی غزنوی|سنایی]]''' این منظومه را در 524 ق / 1130م آغاز کرد و در 525 ق آن را به نام بهرام شاه [[غزنویان|غزنوی]] (حک 510 ـ ؟ ق / 1116ـ؟م) به پایان برد<ref>طبری، محمدعلی. ''زبده الآثار''. تهران: امیرکبیر، 1372، ص 173.</ref>. [[حديقه الحقیقه|حدیقهالحقیقه]] ده هزار بیت دارد و در ده باب تدوین شده است: 1ـ در تقدیس و تمجید حق تعالی، 2ـ در نعت نبی و آل و اصحاب، 3ـ در صفت عقل، 4ـ در فضیلت علم، 5ـ در غفلت، 6ـ در صفت افلاک و بروج، 7ـ در حکمت و امثال، 8ـ در [[عشق]] و محبت، 9ـ در احوال خود و مرتبه کتاب و 10ـ مدح بهرام شاه [[غزنویان|غزنوی]] و صدور و قضاه<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. ''سخن و سخنوران''. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 258.</ref>. پس از مخالفت علمای ظاهر با مطالب این کتاب، حکیم [[سنایی غزنوی|سنایی]] نسخهای از حدیقه را برای مطالعه و تأیید صحت آن نزد امام برهانالدین علی [[غزنویان|غزنوی]] (د 551ق / 1156م) به دارالخلافه بغداد فرستاد. پیش از رسیدن نظر خلیفه و علما و فقها دال بر صحت مطالب حدیقه به غزنه، [[سنایی غزنوی|سنایی]] در گذشت. بنا بر ادعای محمد بن رفاء در مقدمه، پس از آن، او خود به گردآوری و تدوین ابیات حدیقه اقدام کرده است<ref>مدرسرضوی، محمدتقی. مقدمه بر حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه. تهران: چاپخانه سپهر، بی تا، ص «لب ـ لج» (مقدمه مصحح)</ref><ref>''دایرهالمعارف تشیع''. ذیل «حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه»، ج 6، ص 198.</ref>. | ||
[[حديقه الحقیقه|حدیقه الحقیقه]] را یک دوره حکمت عملی و سرمشق زندگی مردم و راهنمای اخلاق فردی و [[اجتماعیون عامیون|اجتماعی]] بشر دانستهاند<ref> | [[حديقه الحقیقه|حدیقه الحقیقه]] را یک دوره حکمت عملی و سرمشق زندگی مردم و راهنمای اخلاق فردی و [[اجتماعیون عامیون|اجتماعی]] بشر دانستهاند<ref>''دایره المعارف تشیع''. ذیل «حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه»، ج 6، ص 198.</ref>. حدیقه از جمله منظومههایی است که در ادبیات [[فارسی]] تأثیر فراوان داشته و در ایجاد منظومههای ''[[تحفهالعراقين|تحفه العراقین]]''<sup>*</sup> [[خاقانی شروانی|خاقانی]] و مخزن الاسرار<sup>*</sup> [[نظامی گنجوی|نظامی]] اثر مستقیم داشته است<ref>شکیبا، پروین. ''شعر فارسی از آغاز تا امروز''. تهران: هیرمند، چ 1، 1370، ص 97.</ref>. مطالب کتاب بیش از آنچه منظومهای صوفیانه خالص باشد، یک اثر اخلاقی و معنوی است<ref>براون، ادوارد. ''از سنایی تا سعدی''. ترجمه غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 22.</ref>. این [[کتاب]] چهاربار (1859، 1873، 1886 و 1910 م) در هند [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] شده<ref>مدرسرضوی، محمدتقی. مقدمه بر ''دیوان حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی''. تهران: ابن سینا، 1341، فد ـ فه (مقدمه).</ref> و محمدتقی مدرس رضوی آن را تصحیح کرده و بر آن حاشیه نوشته و در 1368ش در سلسله انتشارات [https://ut.ac.ir/fa دانشگاه تهران] [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] کرده است<ref>''دایره المعارف تشیع''. ج 6، ص 199.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | [[index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی]] | ||
[[رده:ادبیات]] | [[index.php?title=رده:ادبیات]] | ||
نسخهٔ ۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۱
حَدیقه الحَقیقه، این منظومه عرفانی، به فارسی و در قالب مثنوی سروده سنایی* غزنوی (د 545ق / 1150م) و مشهور به الهی نامه و حدیقه سنایی است.
سنایی این منظومه را در 524 ق / 1130م آغاز کرد و در 525 ق آن را به نام بهرام شاه غزنوی (حک 510 ـ ؟ ق / 1116ـ؟م) به پایان برد[۱]. حدیقهالحقیقه ده هزار بیت دارد و در ده باب تدوین شده است: 1ـ در تقدیس و تمجید حق تعالی، 2ـ در نعت نبی و آل و اصحاب، 3ـ در صفت عقل، 4ـ در فضیلت علم، 5ـ در غفلت، 6ـ در صفت افلاک و بروج، 7ـ در حکمت و امثال، 8ـ در عشق و محبت، 9ـ در احوال خود و مرتبه کتاب و 10ـ مدح بهرام شاه غزنوی و صدور و قضاه[۲]. پس از مخالفت علمای ظاهر با مطالب این کتاب، حکیم سنایی نسخهای از حدیقه را برای مطالعه و تأیید صحت آن نزد امام برهانالدین علی غزنوی (د 551ق / 1156م) به دارالخلافه بغداد فرستاد. پیش از رسیدن نظر خلیفه و علما و فقها دال بر صحت مطالب حدیقه به غزنه، سنایی در گذشت. بنا بر ادعای محمد بن رفاء در مقدمه، پس از آن، او خود به گردآوری و تدوین ابیات حدیقه اقدام کرده است[۳][۴].
حدیقه الحقیقه را یک دوره حکمت عملی و سرمشق زندگی مردم و راهنمای اخلاق فردی و اجتماعی بشر دانستهاند[۵]. حدیقه از جمله منظومههایی است که در ادبیات فارسی تأثیر فراوان داشته و در ایجاد منظومههای تحفه العراقین* خاقانی و مخزن الاسرار* نظامی اثر مستقیم داشته است[۶]. مطالب کتاب بیش از آنچه منظومهای صوفیانه خالص باشد، یک اثر اخلاقی و معنوی است[۷]. این کتاب چهاربار (1859، 1873، 1886 و 1910 م) در هند چاپ شده[۸] و محمدتقی مدرس رضوی آن را تصحیح کرده و بر آن حاشیه نوشته و در 1368ش در سلسله انتشارات دانشگاه تهران چاپ کرده است[۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ طبری، محمدعلی. زبده الآثار. تهران: امیرکبیر، 1372، ص 173.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 258.
- ↑ مدرسرضوی، محمدتقی. مقدمه بر حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه. تهران: چاپخانه سپهر، بی تا، ص «لب ـ لج» (مقدمه مصحح)
- ↑ دایرهالمعارف تشیع. ذیل «حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه»، ج 6، ص 198.
- ↑ دایره المعارف تشیع. ذیل «حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه»، ج 6، ص 198.
- ↑ شکیبا، پروین. شعر فارسی از آغاز تا امروز. تهران: هیرمند، چ 1، 1370، ص 97.
- ↑ براون، ادوارد. از سنایی تا سعدی. ترجمه غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 22.
- ↑ مدرسرضوی، محمدتقی. مقدمه بر دیوان حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی. تهران: ابن سینا، 1341، فد ـ فه (مقدمه).
- ↑ دایره المعارف تشیع. ج 6، ص 199.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی index.php?title=رده:ادبیات