محمد حجازی: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۲

حجازی، ‌محمد، (1280 ـ 1352ش) داستان نویس، روزنامه‌نگار، مترجم.

محمد حجازی ملقب به مطیع‌الدوله فرزند سیدنصرالله مستوفی (وزیر لشکر) اهل تفرش و از مستوفیان مشهور بود. در تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در خانه نزد پدر و معلم سرخانه به پایان برد. سپس در مدرسه سن لویی ادامه تحصیل داد^[۱]. پس از آن با گروهی از محصلین آن دوره به اروپا رفت و مدرک مهندسی در رشته تلگراف بی‌سیم گرفت. در فرانسه نیز علوم سیاسی خواند و بعد به ایران آمد^[۲]. در بازگشت به وطن سمت‌های گوناگونی نظیر مدیر مجله‌های ایران امروز و پست و تلگراف به او محول شد. ضمن آن مقالات مختلفی در نشریاتی چون باباشمل به چاپ رساند^[۳]. به مشاغل گوناگونی مانند عضویت در فرهنگستان ایران، ریاست انجمن فرهنگی ایران و پاکستان، ریاست بهداشت روانی و سلامت فکر و ریاست اداره ‌کل انتشارات و تبلیغات ایران نیز دست یافت^[۴]. چند دوره سناتور انتصابی و انتخابی تهران شد. به کشورهای اروپایی، امریکا، شوروی، ترکیه، هند و شمال آفریقا سفر کرد. سرانجام در اثر سکته مغزی درگذشت^[۵]. از مشهورترین رمان‌هایش می‌توان هما (تهران، ‌چ4، 1333ش) ،‌پریچهر (تهران، چ5، 1308ش)، ‌زیبا (تهران، چ4 ، 1334ش) و آیینه (تهران، ‌چ9، 1338ش) را نام برد^[۶]. رؤیا و رشد شخصیت از ترجمه‌های حجازی و حاجی آقا متجدّد از جمله آثار نمایشی وی هستند^[۷]. شاخص‌ترین ویژگی داستان‌های حجازی نثر روان و لطیف آن‌هاست. او را باید از نویسندگان پر کار دوره معاصر دانست. در نوشتن حکایات از شیوه نثر ادبی سعدی پیروی می‌کرد^[۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص 214.
↑ احمدی. احمد و رزمجو، حسین. سیر سخن. مشهد: باستان ،‌چ2، 1345، ج1، ص295.
↑ اثرآفرینان. زیر نظر سیدکمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج2، ص266.
↑ آرین‌پور، یحیی. از نیما تا روزگار ما. تهران: زوّار ،‌چ1، 1374، ص243.
↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص215.
↑ رحیمیان،‌هرمز. ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.
↑ عبداللهیان، حمید. کارنامه نثر معاصر. تهران: پایا، 1378، ص63.
↑ رحیمیان، ‌هرمز.ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی index.php?title=رده:ادبیات

[1] اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص 214.

[2] احمدی. احمد و رزمجو، حسین. سیر سخن. مشهد: باستان ،‌چ2، 1345، ج1، ص295.

[3] اثرآفرینان. زیر نظر سیدکمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج2، ص266.

[4] آرین‌پور، یحیی. از نیما تا روزگار ما. تهران: زوّار ،‌چ1، 1374، ص243.

[5] اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص215.

[6] رحیمیان،‌هرمز. ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.

[7] عبداللهیان، حمید. کارنامه نثر معاصر. تهران: پایا، 1378، ص63.

[8] رحیمیان، ‌هرمز.ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 '''[[محمد حجازی|حجازی، ‌محمد،]]''' (1280 ـ 1352ش) داستان نویس، روزنامه‌نگار، مترجم.
-محمد حجازی ملقب به مطیع‌الدوله فرزند سیدنصرالله مستوفی (وزیر لشکر) اهل تفرش و از مستوفیان مشهور بود. در [[تهران مصور|تهران]] به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در خانه نزد پدر و معلم سرخانه به پایان برد. سپس در [[مدرسه]] سن لویی ادامه تحصیل داد<ref>اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص 214.</ref>. پس از آن با گروهی از محصلین آن  دوره به اروپا رفت و مدرک مهندسی در رشته [[تلگراف]] بی‌سیم گرفت. در [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87 فرانسه] نیز علوم سیاسی خواند و بعد به [[ایران امروز|ایران]] آمد<ref>احمدی. احمد و رزمجو، حسین. '''''سیر سخن'''''. مشهد: باستان ،‌چ2، 1345، ج1، ص295.</ref>. در بازگشت به وطن سمت‌های گوناگونی نظیر مدیر مجله‌های [[ایران]] امروز و [[پست]] و [[تلگراف]] به او محول شد. ضمن آن مقالات مختلفی در نشریاتی چون [[بابا شمل|باباشمل]] به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] رساند<ref>'''''اثرآفرینان'''''. زیر نظر سیدکمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج2، ص266.</ref>. به مشاغل گوناگونی مانند عضویت در فرهنگستان [[ایران]]، ریاست انجمن فرهنگی [[ایران باستان|ایران]] و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 پاکستان]، ریاست بهداشت روانی و سلامت فکر و ریاست اداره ‌کل انتشارات و تبلیغات ایران نیز دست یافت<ref>آرین‌پور، یحیی'''''. از نیما تا روزگار ما'''''. تهران: زوّار ،‌چ1، 1374، ص243.</ref>. چند دوره سناتور انتصابی و انتخابی [[تهران مصور|تهران]] شد. به کشورهای اروپایی، امریکا، شوروی، ترکیه، هند و شمال آفریقا سفر کرد. سرانجام در اثر سکته مغزی درگذشت<ref>اتحاد، هوشنگ.  '''''پژوهشگران معاصر ایران'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص215.</ref>. از مشهورترین رمان‌هایش می‌توان هما ([[تهران مصور|تهران]]، ‌چ4، 1333ش) ،‌پریچهر ([[تهران مصور|تهران]]، چ5، 1308ش)، ‌زیبا ([[تهران مصور|تهران]]، چ4 ، 1334ش) و آیینه ([[تهران مصور|تهران]]، ‌چ9، 1338ش) را نام برد<ref>رحیمیان،‌هرمز. '''''ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت'''''. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.</ref>. رؤیا و رشد شخصیت از ترجمه‌های حجازی و [[حاجی آقا، آكتر سینما|حاجی آقا]] متجدّد از جمله آثار نمایشی وی هستند<ref>عبداللهیان، حمید'''''. کارنامه نثر معاصر'''''. تهران: پایا، 1378، ص63.</ref>. شاخص‌ترین ویژگی داستان‌های حجازی نثر روان و لطیف آن‌هاست. او را باید از نویسندگان پر کار دوره معاصر دانست. در نوشتن حکایات از شیوه نثر ادبی [[سعدی]] پیروی می‌کرد<ref>رحیمیان، ‌هرمز.'''''ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت'''''. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.</ref>.
+محمد حجازی ملقب به مطیع‌الدوله فرزند سیدنصرالله مستوفی (وزیر لشکر) اهل تفرش و از مستوفیان مشهور بود. در [[تهران مصور|تهران]] به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در خانه نزد پدر و معلم سرخانه به پایان برد. سپس در [[مدرسه]] سن لویی ادامه تحصیل داد<ref>اتحاد، هوشنگ. ''پژوهشگران معاصر ایران''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص 214.</ref>. پس از آن با گروهی از محصلین آن  دوره به اروپا رفت و مدرک مهندسی در رشته [[تلگراف]] بی‌سیم گرفت. در [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87 فرانسه] نیز علوم سیاسی خواند و بعد به [[ایران امروز|ایران]] آمد<ref>احمدی. احمد و رزمجو، حسین. ''سیر سخن''. مشهد: باستان ،‌چ2، 1345، ج1، ص295.</ref>. در بازگشت به وطن سمت‌های گوناگونی نظیر مدیر مجله‌های [[ایران]] امروز و [[پست]] و [[تلگراف]] به او محول شد. ضمن آن مقالات مختلفی در نشریاتی چون [[بابا شمل|باباشمل]] به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] رساند<ref>''اثرآفرینان''. زیر نظر سیدکمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج2، ص266.</ref>. به مشاغل گوناگونی مانند عضویت در فرهنگستان [[ایران]]، ریاست انجمن فرهنگی [[ایران باستان|ایران]] و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 پاکستان]، ریاست بهداشت روانی و سلامت فکر و ریاست اداره ‌کل انتشارات و تبلیغات ایران نیز دست یافت<ref>آرین‌پور، یحیی''. از نیما تا روزگار ما''. تهران: زوّار ،‌چ1، 1374، ص243.</ref>. چند دوره سناتور انتصابی و انتخابی [[تهران مصور|تهران]] شد. به کشورهای اروپایی، امریکا، شوروی، ترکیه، هند و شمال آفریقا سفر کرد. سرانجام در اثر سکته مغزی درگذشت<ref>اتحاد، هوشنگ.  ''پژوهشگران معاصر ایران''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 5، ص215.</ref>. از مشهورترین رمان‌هایش می‌توان هما ([[تهران مصور|تهران]]، ‌چ4، 1333ش) ،‌پریچهر ([[تهران مصور|تهران]]، چ5، 1308ش)، ‌زیبا ([[تهران مصور|تهران]]، چ4 ، 1334ش) و آیینه ([[تهران مصور|تهران]]، ‌چ9، 1338ش) را نام برد<ref>رحیمیان،‌هرمز. ''ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت''. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.</ref>. رؤیا و رشد شخصیت از ترجمه‌های حجازی و [[حاجی آقا، آكتر سینما|حاجی آقا]] متجدّد از جمله آثار نمایشی وی هستند<ref>عبداللهیان، حمید''. کارنامه نثر معاصر''. تهران: پایا، 1378، ص63.</ref>. شاخص‌ترین ویژگی داستان‌های حجازی نثر روان و لطیف آن‌هاست. او را باید از نویسندگان پر کار دوره معاصر دانست. در نوشتن حکایات از شیوه نثر ادبی [[سعدی]] پیروی می‌کرد<ref>رحیمیان، ‌هرمز.''ادوار نثر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت''. تهران: سمت، چ1، 1380، ص99.</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==
@@ خط ۲۰: / خط ۲۰: @@
 == نویسنده مقاله ==
 ابوالقاسم رادفر
-[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
+[[index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی]]
-[[رده:ادبیات]]
+[[index.php?title=رده:ادبیات]]