قانون
قانون، از نشریات مؤثر و مشهور پیش از دوران مشروطه که در عصر ناصرالدین شاه چند سال به زبان فارسی در لندن انتشار یافت. این روزنامه در 1307ق / 1890م تأسیس و ماهی یک شماره آن منتشر میگردید. مدیر آن میرزا ملکمخان ناظمالدوله رجل سیاسی معروف آن عهد بود[۱] که وقتی روابطش با دربار قاجار قطع گردید، به نشر این روزنامه پرداخت، اما توزیع آن در ایران به کلی ممنوع بود[۲]. روزنامه از شماره 6 به بعد تاریخ انتشار ندارد و پیدا کردن تاریخ انتشار آن فقط به قرائن ممکن است.
قانون سرلوحه سادهای داشت. به خط نستعلیق نوشته و کلیشه میشد. صفحه اول با علامتهای ماسونی نیز تزیین شده بود. نخستین شماره قانون اول رجب 1307ق/ 20 فوریه 1890 منتشر شد. از قانون جمعاً 41 شماره به چاپ رسیده است[۳]. اساس مطالب قانون درباره آزادی، حقوق سیاسی و آشنا کردن مردم با رئوس تشکیلات حکومت مردمی، قوا و تفکیک قواست. ملکم در همه شمارهها انتقادهای تندی علیه امنای دولت ایران، شاه و ولیعهد مطرح میساخت[۴]
مطالب روزنامه قانون به زبانی ساده نوشته میشد. بهار شیوه نگارش این روزنامه را ستایش کرده است[۵]. با این همه در قانون گاه عبارات و اصطلاحات زننده و ناهنجار به کار رفته است[۴]. روزنامه قانون تاکنون چند بار تجدید چاپ شده است. از جمله در 1325ق / 1907م مقارن با انقلاب مشروطه همچنین در تهران به کوشش هاشم ربیعزاده و اندکی پیش از انقلاب (1357ش) نیز با مقدمه مفصل به چاپ رسیده است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صدرهاشمی، محمد. تاریخ جراید و مجلات ایران. اصفهان: کمال، 1364، ج4، ص 96- 97.
- ↑ صدرهاشمی، محمد. تاریخ جراید و مجلات ایران. اصفهان: کمال، 1364، ج4، ص 96- 99.
- ↑ پروین، ناصرالدین. تاریخ روزنامهنگاری ایرانیان و دیگر پارسینویسان. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 1377، ج1، ص 273، 274.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ پروین، ناصرالدین. تاریخ روزنامهنگاری ایرانیان و دیگر پارسینویسان. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 1377، ج1، ص 276 - 278.
- ↑ بهار، محمدتقی. سبکشناسی. تهران: امیرکبیر، 1337، ج 3، ص 105.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
عبدالمحمد روح بخشان