فروزانفر، بدیع الزمان
فروزانفر (1322 ق / ؟م ـ 1349 ش) ادیب، محقق، شاعر.
محمد حسن ملقب به بدیعالزمان فرزند آقا شیخ علی در بشرویه خراسان به دنیا آمد. نسبش به ملا احمد تونی از علمای عهد شاه عباس صفوی میرسید[۱]. او پس از تحصیل مقدمات علوم رهسپار مشهد شد و در آنجا نزد استادان بزرگی چون ادیب نیشابوری درس ادبیات فارسی، عربی و منطق خواند. حدود 1300ـ1301ش به تهران آمد و در یکی از حجرههای مدرسه سپهسالار به کسب دانش در زمینههای گوناگون، به ویژه فلسفه پرداخت[۲]. وی نزد میرزا طاهر تنکابنی حکمت و از آقا حسین نجمآبادی فقه و اصول آموخت. از 1305ش در مدرسه دارالفنون به تدریس مشغول شد و پس از تأسیس دانشگاه تهران، ابتدا به سمت استادی و سپس ریاست دانشکده معقول و منقول منصوب شد[۳]. اندکی بعد به خاطر تألیف تحقیق ارزنده خود درباره زندگانی مولانا جلالالدین رومی مدرک دکتری از سوی هیأت ممیزه دانشگاه تهران به او اهدا گردید و تدریس در دوره دکتری دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به او محول شد[۴]. چند سفر علمی به خارج از کشور داشت و از لبنان، پاکستان، امریکا، انگلستان، ترکیه و افغانستان دیدن کرد[۵]. در شعر به سبک قدما میسرود و از شیوه ناصرخسرو* و خاقانی* پیروی میکرد[۶]. سرانجام در تهران درگذشت. از میان آثار فراوان و مشهورش میتوان به سخن و سخنوران (1312ش)؛ تاریخ ادبیات ایران (1317ش) مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی (1333ش) و احادیث مثنوی (1334ش) اشاره کرد[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ اثرآفرینان. زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 278.
- ↑ بهزادی اندوهجردی، حسین. «استاد استادان»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، س 22، ش 1 (بهار 1354 ش)، پی در پی 89، ص 1، 2.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی، تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 2، ص 1886 (ذیل فروزانفر).
- ↑ یاحقی، محمد جعفر. سخن آشنا، یادنامه بدیعالزمان فروزانفر، شیراز: انتشارات داستان سرا، چ 1، 1383 ش، ص 19.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران، تهران: فرهنگ معاصر، 1381 ش، ج 5، ص 332.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. «فروزانفر»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، س 22، ش 1 (بهار 1354 ش)، پی در پی 89، ص 13.
- ↑ افشار، ایرج. نادره کاران، به کوشش محمود نیکویه، تهران: نشر قطره، چ 1، 1383 ش، ص 266، 267، 268.