انوار سهیلی
انوار سهیلی / یا کلیله و دمنه کاشفی،کتابی در باب اخلاق، تربیت و حکم از ملاحسین کاشفی واعظ سبزواری (د 910ق / 1504م)، عالم و نویسنده ایرانی سده 9ق/ 15م.
مؤلف چند سده پس از برگردان فارسی کلیله و دمنه به وسیله ابوالمعالی نصرالله منشی (سده 6ق)، این کتاب را به تقلید و به عنوان تهذیب و برگردان جدیدی از آن[۱] در 14 باب و یک مقدمه[۲] ترتیب داد. هدف نویسنده از نگارش انوار سهیلی که به نام نظامالدین احمد سهیلی از امرای دربار سلطان حسین بایقرا (حک 873ـ911ق / 1468 / 1505م) نوشته شده، جایگزین کردن اشعار و امثال فارسی و اصطلاحات ساده به جای اشعار و امثال عربی و برخی از کلمات و عبارات پیچیده کلیله و دمنه و نزدیک کردن آن با فهم و ذوق مردم زمانه بوده است. با این حال او در این امر توفیق چندانی کسب نکرد[۳]. انوار سهیلی به زبان ترکی برگردان شده است. این کتاب در هندوستان مشهور شد و مدتی از متون درسی زبان فارسی بود[۴]. افزون بر این، ابوالفضل بن مبارک ناگوری، تاریخنگار و وزیر اکبرشاه، بر اساس آن عیار دانش را نوشت[۵]. برخی از چاپهای مشهور آن بدین قرارند:
- منتخب انوار سهیلی، لندن، 1821؛
- منتخبات انوار سهیلی، لندن، 1827م؛
- کلیات انوار سهیلی، به تصحیح کی نیل پولف اوزلی، هارتفرد، 1851، برلین، 1341ق / 1301ش.
انوار سهیلی بارها نیز در لکهنو، حیدرآباد و بمبئی چاپ سنگی شده است[۳]. در ایران نیز چند بار از جمله در 1362ش توسط انتشارات امیرکبیر به چاپ رسیده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ حاکمی، اسماعیل. گزیدهای از نثرهای مصنوع و مزیّن. تهران: دانشگاه تهران، 1364، ص 13.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس، 1373، ج 4، ص 475، 525.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ واعظ کاشفی، ملاحسین. انوار سهیلی. تهران: امیرکبیر، 1362، ج.3، ص 2ـ3 (مقدمه ناشر).
- ↑ طبری، محمدعلی. زبده الآثار. تهران: امیرکبیر، 1372، ج.1، ص 86.
- ↑ ریپکا، یان و دیگران. تاریخ ادبیات ایران. ترجمه عیسی شهابی، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1354، ص 494.
- ↑ نفیسی، سعید. سبک شناسی. تهران: کتابهای پرستو، 1356، ج 2، ص 252ـ253.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر