قصر شیرین

قصر شیرین، شهری مرزی در غرب استان کرمانشاه با مختصات جغرافیایی "45 '34 ْ45 طول شرقی و "00 '31 ْ34 عرض شمالی، با 360 متر ارتفاع از سطح دریا، با آب و هوایی گرم و نیمه مرطوب^[۱]،مرکز شهرستانی است به همین نام که بر پایه آخرین تغییرات تقسیمات کشوری (در 1384ش)، دارای 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان است^[۲]. شهرستان قصر شیرین از غرب، شمال و جنوب با عراق و از شرق با شهرستان‌های سرپل ذهاب و گیلان غرب (در استان کرمانشاه) و شهرستان‌های ایلام و ایوان (در استان ایلام) همسایه است^[۳].

فاصله این شهر تا تهران (از مسیر کرمانشاه) حدود 670 کم و تا مرکز استان حدود 160 کم است^[۴]. رودخانه الوند از میان این شهر گذر می‌کند و مانند چند رودخانه دیگر همگی به سوی عراق جریان دارند و در مجموع شرایط مساعدی را برای کشاورزی فراهم ساخته‌اند. قصر شیرین به دلیل موقعیت مرزی خود دارای اهمیت ارتباطی و سوق‌الجیشی (استراتژیک) است. در جنگ عراق علیه ایران به شدت آسیب دید و تقریباً خالی از سکنه شد^[۵].

قصر شیرین را خسروپرویز ساسانی برای همسر خود بنا کرد^[۶]؛ امّا پس از حمله عرب‌ها و فروپاشی ساسانیان، رو به ویرانی نهاد. حمدالله مستوفی از خرابه‌های قصر شیرین به تفصیل یاد کرده است^[۷].

جمعیت شهر قصر شیرین در نخستین سرشماری پس از جنگ (1375ش)، تعداد 12726 تن بود^[۸] و طبق برآوردها در 1384ش به 15573 تن رسیده است^[۹].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 927.
↑ دفتر تقسیمات کشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات کشوری. تهران: دفتر تقسیمات کشوری (وزارت کشور)، 1383.
↑ اطلس گیتاشناسی استان‌های کشور. تهران: گیتاشناسی، 1383.
↑ سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 27، 28، 133 و 134.
↑ نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 167.
↑ دیاکونف، ا. م. تاریخ ایران باستان. ترجمه روحی ارباب. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1380، ص 369.
↑ مستوفی، حمدالله. نزهه القلوب. به کوشش گای لسترنج، لیدن: بریل، 1333ق/1915م، ص 43.
↑ نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 188.
↑ مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور بر اساس محدوده سال 1380. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 180.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

غلامحسین تکمیل همایون

[1] جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 927.

[2] دفتر تقسیمات کشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات کشوری. تهران: دفتر تقسیمات کشوری (وزارت کشور)، 1383.

[3] اطلس گیتاشناسی استان‌های کشور. تهران: گیتاشناسی، 1383.

[4] سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 27، 28، 133 و 134.

[5] نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 167.

[6] دیاکونف، ا. م. تاریخ ایران باستان. ترجمه روحی ارباب. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1380، ص 369.

[7] مستوفی، حمدالله. نزهه القلوب. به کوشش گای لسترنج، لیدن: بریل، 1333ق/1915م، ص 43.

[8] نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 188.

[9] مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور بر اساس محدوده سال 1380. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 180.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]