عبدالحسین سپنتا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:عبدالحسین سپنتا.jpg|بندانگشتی|عبدالحسین سپنتا برگرفته از سایت ایرنا قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.irna.ir/news/83629508/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D9%BE%D9%86%D8%AA%D8%A7]] | |||
سپنتا، عبدالحسین (1286- 1348)، کارگردان، فیلمنامهنویس و سازنده نخستین فیلم ناطق سینمای [[ایران]]، که در هندوستان تهیه شد. فعالترین کارگردان نخستین دوره فیلمسازی (1309 ـ 1315) بود، و از 9 فیلمی که در این سالها ساخته شد پنج فیلم از آثار او است: [[دختر لر]]<sup>*</sup> (با مشارکت فنی خانبهادر اردشیر ایرانی،<sup>*</sup> 1312)<ref>نقل از نسخه خطی خاطرات عبدالحسین سپنتا.</ref>، شیرین و فرهاد (1313)، فردوسی (1313)، چشمهای سیاه (1315) و لیلی و مجنون (1315). این فیلمها در هندوستان و با مشارکت مالی و صناعتی استودیوهای امپریال فیلم (بمبئی)، کریشنا فیلم (بمبئی) و کمپانی ایست ایندیا (کلکته) ساخته شدند، و موضوع و مضمون همه آنها صبغه تند ملی و تاریخی داشت<ref>سپنتا، ساسان (1354). فرهنگ و زندگی (ویژه سینمای ایران)، «'''''آثار سینمایی عبدالحسین سپنتا'''''». شماره 18، ص 46.</ref>. | |||
سپنتا<sup>*</sup> در تهران متولد شد، و در اصفهان درگذشت. در 1306 به هندوستان رفت، و با | سپنتا<sup>*</sup> در [[استان تهران|تهران]] متولد شد، و در [[اصفهان]] درگذشت. در 1306 به هندوستان رفت، و با [[زرتشتی، دین|زرتشتیان]] هند (به ویژه دینشاه ایرانی سلیسیتر) محشور شد، و در همان جا کتابهایی همچون اخلاق ایران باستان (1311)، زرتشت که بود و چه کرد (1311)، نوآموز مزدیسنا (1311) و منتخبات اشعار میرزا عبدالوهاب گلشن ایرانپور (1312) را تألیف و چاپ کرد<ref>سپنتا، گوهرتاج (1341). '''''اشعار عبدالحسین سپنتا'''''. چاپخانه امامی، ص 26ـ25.</ref>. همین علاقه سبب شد که وقتی سپنتا جذب فعالیتهای سینمایی شد موضوعهای سرگذشت فردوسی و چگونگی سرایش شاهنامه، ماجرای شورانگیز شیرین و فرهاد، عشق تراژیک لیلی و مجنون و لشکرکشی [[نادرشاه افشار]] به هندوستان و فتح لاهور را برای فیلمهای خود برگزیند<ref>بهارلو، عباس (1381). '''''صد چهره سینمای ایران'''''. نشر قطره، ص 23.</ref>. با بازگشت سپنتا به [[ایران]] دوره اول فیلمسازی<sup>*</sup> متوقف و فیلمسازی به مدت یک دهه دچار فترت شد<ref>مهرابی، مسعود (1363). '''''تاریخ سینمای ایران'''''. انتشارات فیلم، ص 32.</ref>. او تا قبل از فوت در سالهای 1322 تا 1332 در [[اصفهان]] هفتهنامه سپنتا را انتشار داد، و مدتی هم مترجم کنسولگری انگلستان در [[اصفهان]] و کارمند تشکیلات «اصل چهار» بود. از وی یک دیوان شعر هم بهجا مانده، که به همت همسرش گوهرتاج سپنتا منتشر شده است<ref>کاوسی، هوشنگ (1380). «'''''فیلم'''''»، نگرشی به زنده یاد استاد عبدالحسین سپنتا. شماره 267، ص 163.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[دختر لر]] | |||
* [[اصفهان]] | |||
* [[نادرشاه افشار]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
عباس بهارلو | عباس بهارلو | ||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:سینما]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۰
سپنتا، عبدالحسین (1286- 1348)، کارگردان، فیلمنامهنویس و سازنده نخستین فیلم ناطق سینمای ایران، که در هندوستان تهیه شد. فعالترین کارگردان نخستین دوره فیلمسازی (1309 ـ 1315) بود، و از 9 فیلمی که در این سالها ساخته شد پنج فیلم از آثار او است: دختر لر* (با مشارکت فنی خانبهادر اردشیر ایرانی،* 1312)[۱]، شیرین و فرهاد (1313)، فردوسی (1313)، چشمهای سیاه (1315) و لیلی و مجنون (1315). این فیلمها در هندوستان و با مشارکت مالی و صناعتی استودیوهای امپریال فیلم (بمبئی)، کریشنا فیلم (بمبئی) و کمپانی ایست ایندیا (کلکته) ساخته شدند، و موضوع و مضمون همه آنها صبغه تند ملی و تاریخی داشت[۲].
سپنتا* در تهران متولد شد، و در اصفهان درگذشت. در 1306 به هندوستان رفت، و با زرتشتیان هند (به ویژه دینشاه ایرانی سلیسیتر) محشور شد، و در همان جا کتابهایی همچون اخلاق ایران باستان (1311)، زرتشت که بود و چه کرد (1311)، نوآموز مزدیسنا (1311) و منتخبات اشعار میرزا عبدالوهاب گلشن ایرانپور (1312) را تألیف و چاپ کرد[۳]. همین علاقه سبب شد که وقتی سپنتا جذب فعالیتهای سینمایی شد موضوعهای سرگذشت فردوسی و چگونگی سرایش شاهنامه، ماجرای شورانگیز شیرین و فرهاد، عشق تراژیک لیلی و مجنون و لشکرکشی نادرشاه افشار به هندوستان و فتح لاهور را برای فیلمهای خود برگزیند[۴]. با بازگشت سپنتا به ایران دوره اول فیلمسازی* متوقف و فیلمسازی به مدت یک دهه دچار فترت شد[۵]. او تا قبل از فوت در سالهای 1322 تا 1332 در اصفهان هفتهنامه سپنتا را انتشار داد، و مدتی هم مترجم کنسولگری انگلستان در اصفهان و کارمند تشکیلات «اصل چهار» بود. از وی یک دیوان شعر هم بهجا مانده، که به همت همسرش گوهرتاج سپنتا منتشر شده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ نقل از نسخه خطی خاطرات عبدالحسین سپنتا.
- ↑ سپنتا، ساسان (1354). فرهنگ و زندگی (ویژه سینمای ایران)، «آثار سینمایی عبدالحسین سپنتا». شماره 18، ص 46.
- ↑ سپنتا، گوهرتاج (1341). اشعار عبدالحسین سپنتا. چاپخانه امامی، ص 26ـ25.
- ↑ بهارلو، عباس (1381). صد چهره سینمای ایران. نشر قطره، ص 23.
- ↑ مهرابی، مسعود (1363). تاریخ سینمای ایران. انتشارات فیلم، ص 32.
- ↑ کاوسی، هوشنگ (1380). «فیلم»، نگرشی به زنده یاد استاد عبدالحسین سپنتا. شماره 267، ص 163.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
عباس بهارلو