آبگوشت: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''آبگوشت'''، خوراكي از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبيا و سيبزميني. گوشت ماهيچه و سرسينة پرچربي را با پياز و نمك و زردچوبه و آب فراوان در ديزيهاي سنگي، سفالي يا فلزي ميريزند و با يك چاشني، معمولاً ليمو عماني، ميپزند. آبگوشت از خوراكيهاي سن...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:Abgoosht.jpg|بندانگشتی|آبگوشت، قابل بازیابی از https://chishi.ir/496-abgoosht/]] | |||
آبگوشت، خوراکی از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبیا و سیبزمینی. گوشت ماهیچه و سرسینه پرچربی را با پیاز و نمک و زردچوبه و آب فراوان در دیزیهای سنگی، سفالی یا فلزی میریزند و با یک چاشنی، معمولاً لیمو عمانی، میپزند. آبگوشت از خوراکیهای سنتی ساده و کم هزینه در میان خانوادههای عیالوار [[تهران مصور|تهران]] و شهرستانهای مرکزی [[ایران]] بوده است. آبِ آبگوشت را با نان ترید کرده در آن میخورند و گوشت آن را، که از استخوان جدا کردهاند، با بار و بنشن میکوبند و با نان و همراه ترشی<ref>آشپزباشی، میرزا علیاکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، ص 43-45، 75، 82.</ref>، پیاز، سبزی خوردن و یا ماست میخورند. از انواع آبگوشتهای معروف، آبگوشت ساده، آبگوشت لپه، آبگوشت نعنا جعفری، آبگوشت برنج یا شله بریان، آبگوشت [[آجیل]] و بزباش<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ص 105-113.</ref> میباشند. | |||
اگر چه نام آبگوشت از یکی دو سده پیشتر نمیرود، لیکن در دوره [[صفویان|صفوی]]، به ویژه دوره [[قاجاریه|قاجار]]، این نوع خوراک را «یختی»<ref>ranica, 1/47-48.</ref> و «شوربای گوشت» مینامیدهاند. در گذشته دیزی آبگوشت قهوهخانه، دیزیپزخانه و نانوایی بسیار شهرت داشته است. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[کوفته]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوک باشی | |||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:خوراک]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۳
آبگوشت، خوراکی از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبیا و سیبزمینی. گوشت ماهیچه و سرسینه پرچربی را با پیاز و نمک و زردچوبه و آب فراوان در دیزیهای سنگی، سفالی یا فلزی میریزند و با یک چاشنی، معمولاً لیمو عمانی، میپزند. آبگوشت از خوراکیهای سنتی ساده و کم هزینه در میان خانوادههای عیالوار تهران و شهرستانهای مرکزی ایران بوده است. آبِ آبگوشت را با نان ترید کرده در آن میخورند و گوشت آن را، که از استخوان جدا کردهاند، با بار و بنشن میکوبند و با نان و همراه ترشی[۱]، پیاز، سبزی خوردن و یا ماست میخورند. از انواع آبگوشتهای معروف، آبگوشت ساده، آبگوشت لپه، آبگوشت نعنا جعفری، آبگوشت برنج یا شله بریان، آبگوشت آجیل و بزباش[۲] میباشند.
اگر چه نام آبگوشت از یکی دو سده پیشتر نمیرود، لیکن در دوره صفوی، به ویژه دوره قاجار، این نوع خوراک را «یختی»[۳] و «شوربای گوشت» مینامیدهاند. در گذشته دیزی آبگوشت قهوهخانه، دیزیپزخانه و نانوایی بسیار شهرت داشته است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوک باشی