فراماسونری: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''فراماسون،''' [1]یا فراموشخانه، انجمنی سرّی و سازماني سياسي بر مبناي لژهاي صنفي اروپايي به معناي بناي آزاد.<sup>1</sup> فراماسون یا بناي آزاد[2] و از اتحادية كارگران بنا<sup>2</sup> در سدة 12م / 6ق گرفته شده است، كه بعدها به جمعيتهاي به نام لاج یا لژ[3] پيون...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''فراماسون،''' [ | '''فراماسون،''' [Franc macon]یا فراموشخانه، انجمنی سرّی و سازمانی سیاسی بر مبنای لژهای صنفی اروپایی به معنای بنای آزاد<ref>حائری، عبدالهادی. '''''تاریخ جنبشها و تکاپوهای فراماسونگری در کشورهای اسلامی'''''. مشهد: 1368، آستان قدس رضوی، ص14.</ref>. | ||
فراماسون یا | فراماسون یا بنای آزاد[Feemason] و از اتحادیه کارگران بنا<ref>صادقینیا، ابراهیم. '''''فراماسونری و جمعیتهای سرّی در ایران'''''. تهران: 1377، هیرمند، ص11.</ref> در سده 12م / 6ق گرفته شده است، که بعدها به جمعیتهای به نام لاج یا لژ[Lodge/ Loge] پیوند داشتند<ref>طباطبایی، محمدحسن. نفوذ '''''فراماسونری در مدیریت نهادهای فرهنگی'''''. تهران: 1380، اسناد انقلاب اسلامی، ص15.</ref> و از سده 18م / 12ق، همراه با سرّی شدن مفهوم اصلاحی آن گسترش یافت و با شعارهای آزادی[Liberty]، برابری و برادری، رواج یافت امّا به گونهای در خدمت استعمار قرار گرفت. میرعبداللطیف شوشتری نخستین بار در ''تحفه العالم'' از آن سخن گفت. در ایران به محافل فراماسونها، جادوگرخانه، شیطانخانه، خانهفراموشان و فراموشخانه میگفتند<ref>رائین، اسماعیل. '''''فراموشخانه و فراماسونری در ایران'''''. تهران: 1378، رائین، ص276.</ref>. که در واقع زیر نظر تشکیلات بالاتری از لژها اداره میشدند. لژهای [[کشور ایران|ایران]] به نامهای، [[استان تهران|تهران]]، [[استان خوزستان|خوزستان]]، [[کورش|کوروش]]، خیام، نور، آریا و... تابع لژ بزرگ اسکاتلند و مولوی، فارابی، کسری، ژاندارک، فردا و... تابع لژ بزرگ فرانسه، آفتاب، ستاره، سحر، ناهید، تابع لژ بزرگ آلمان و لژهای مهر، وفا و صفا متصل بودند. | ||
عسگرخان افشار | عسگرخان افشار اورمی سفیر [[فتحعلی شاه قاجار|فتحعلیشاه]] در دربار ناپلئون (1806م / ؟ ق) نخستین فراماسون رسمی و پس از او میرزا ابوالحسنخان ایلچی وزیر امور خارجه، [[آیت الله میرزای شیرازی|میرزا صالح شیرازی]]، [[سید جمال الدین اسد آبادی|سیدجمالالدین اسدآبادی]]، [[ملکم خان|میرزا ملکمخان]] و سپهسالار<sup>*</sup>، عضو و یا منسوب به عضویت در آن بودند و جامع آدمیت نیز در [[نهضت مشروطه|دوران مشروطه]] در ارتباط با آن سازمان بود<ref>آبراهامیان، یرواند. '''''ایران بین دو انقلاب'''''. ترجمه کاظم فیروزمند و دیگران. تهران: 1378، نشر مرکز، ص71.</ref>. فراماسونرها در تاریخ معاصر ایران نقشهای گوناگون و متضادی ایفا کردهاند. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[فتحعلی شاه قاجار]] | |||
* [[سید جمال الدین اسد آبادی]] | |||
* [[نهضت مشروطه]] | |||
* [[ملکم خان]] | |||
* [[آیت الله میرزای شیرازی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
کورش صالحی و اکبر فلاحی | کورش صالحی و اکبر فلاحی | ||
[[رده:تاریخ]] | |||
[[رده:تاریخ و باستان شناسی]] | |||
[ | |||
[ | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۱
فراماسون، [Franc macon]یا فراموشخانه، انجمنی سرّی و سازمانی سیاسی بر مبنای لژهای صنفی اروپایی به معنای بنای آزاد[۱].
فراماسون یا بنای آزاد[Feemason] و از اتحادیه کارگران بنا[۲] در سده 12م / 6ق گرفته شده است، که بعدها به جمعیتهای به نام لاج یا لژ[Lodge/ Loge] پیوند داشتند[۳] و از سده 18م / 12ق، همراه با سرّی شدن مفهوم اصلاحی آن گسترش یافت و با شعارهای آزادی[Liberty]، برابری و برادری، رواج یافت امّا به گونهای در خدمت استعمار قرار گرفت. میرعبداللطیف شوشتری نخستین بار در تحفه العالم از آن سخن گفت. در ایران به محافل فراماسونها، جادوگرخانه، شیطانخانه، خانهفراموشان و فراموشخانه میگفتند[۴]. که در واقع زیر نظر تشکیلات بالاتری از لژها اداره میشدند. لژهای ایران به نامهای، تهران، خوزستان، کوروش، خیام، نور، آریا و... تابع لژ بزرگ اسکاتلند و مولوی، فارابی، کسری، ژاندارک، فردا و... تابع لژ بزرگ فرانسه، آفتاب، ستاره، سحر، ناهید، تابع لژ بزرگ آلمان و لژهای مهر، وفا و صفا متصل بودند.
عسگرخان افشار اورمی سفیر فتحعلیشاه در دربار ناپلئون (1806م / ؟ ق) نخستین فراماسون رسمی و پس از او میرزا ابوالحسنخان ایلچی وزیر امور خارجه، میرزا صالح شیرازی، سیدجمالالدین اسدآبادی، میرزا ملکمخان و سپهسالار*، عضو و یا منسوب به عضویت در آن بودند و جامع آدمیت نیز در دوران مشروطه در ارتباط با آن سازمان بود[۵]. فراماسونرها در تاریخ معاصر ایران نقشهای گوناگون و متضادی ایفا کردهاند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ حائری، عبدالهادی. تاریخ جنبشها و تکاپوهای فراماسونگری در کشورهای اسلامی. مشهد: 1368، آستان قدس رضوی، ص14.
- ↑ صادقینیا، ابراهیم. فراماسونری و جمعیتهای سرّی در ایران. تهران: 1377، هیرمند، ص11.
- ↑ طباطبایی، محمدحسن. نفوذ فراماسونری در مدیریت نهادهای فرهنگی. تهران: 1380، اسناد انقلاب اسلامی، ص15.
- ↑ رائین، اسماعیل. فراموشخانه و فراماسونری در ایران. تهران: 1378، رائین، ص276.
- ↑ آبراهامیان، یرواند. ایران بین دو انقلاب. ترجمه کاظم فیروزمند و دیگران. تهران: 1378، نشر مرکز، ص71.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کورش صالحی و اکبر فلاحی