گیوه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:گیوه.jpg|بندانگشتی|گیوه ، قابل بازیابی از https://tamshk.com/]] | |||
گیوه، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان [[کشور ایران|ایران]] و نیز برخی از شهرنشینان بود<ref>یادداشت مولف.</ref>. | |||
=== [[ایران باستان]] === | === [[ایران باستان]] === | ||
بر پای شاپور پسر [[اردشیر بابکان]]، نوعی کفش گیوه مانند دیده میشود.<sup>2 </sup> | بر پای شاپور پسر [[اردشیر بابکان]]، نوعی [[کفش]] گیوه مانند دیده میشود<ref>Herzfeld,E.Iran in the ancient east,Oxford,1941,Pp.307-309,fig 401-402.</ref>.<sup>2 </sup> | ||
=== ابتدای [[اسلام]] تا عصرحاضر === | === ابتدای [[اسلام]] تا عصرحاضر === | ||
گیوهها مانند | گیوهها مانند [[کفش]]، هم رو و هم پهلوهای پا را میگرفت اما چون رویه آن از جنس نرم و قابل انعطافی چون نخ بافته شده بود، پا در آن راحتتر بود. به هرحال به خاطر ارزانی و راحتی، این پاپوش سالیان سال کفش اصلی بسیاری از ساکنین [[کشور ایران|ایران]] بوده است<ref>ذکاء، یحیی. '''''لباس زنان ایران، از سده سیزدهم تا امروز'''''. تهران: 1336، ص11- 21.</ref><ref>بهنام، عیسی. '''''لباس مردم ایران در قرن 13'''''، '''''نقش و نگار'''''. ش 6، 1338، ص 5-13</ref><ref>کمپفر، انگلبرت، '''''سفرنامه'''''. ترجمه کیکاووس جهانداری، تهران: خوارزمی، 1363، ص93، 241، 249- 251</ref><ref>شهری، جعفر. '''''تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم'''''. تهران: 1369، ج2، ص16- 18، 455-603 </ref>.<sup> </sup>البته زنان نیز، به ویژه زنان ایلاتی گیوه به پا میکردهاند<ref>رایس، کلارا. '''''زنان ایران و راه و رسم زندگی آنان'''''. ترجمه ا. آزاد، تهران: 1366، ص72-74.</ref>.<sup> </sup>گیوه ملکی که نوکی تیز و برگشته داشت، و گیوه کرمانشاهی که نوک پهنتری دارد، از انواع دیگر گیوههای مشهور [[کشور ایران|ایران]] بودهاند<ref>محجوب، محمدجواد. '''''تحقیق در احوال وآثار و افکار و اشعار ایرج میرزا'''''. تهران: 1353، ص39، 163.</ref><ref>آبادی، ب، م. '''''ظرائف و طرائف'''''. تبریز: 1357، ص81-89، 520 – 545، 675</ref>.نوع تزئینی و روفرشی آنها که بیشتر در نواحی [[کرمانشاه]] تولید میشود، مورد استفاده اغلب زنان است<ref>مشاهدات مولف.</ref>. | ||
== | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[کفش]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمدرضا چیت ساز | محمدرضا چیت ساز | ||
[[رده:پوشاک]] | |||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
نسخهٔ ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۷
گیوه، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان ایران و نیز برخی از شهرنشینان بود[۱].
ایران باستان
بر پای شاپور پسر اردشیر بابکان، نوعی کفش گیوه مانند دیده میشود[۲].2
ابتدای اسلام تا عصرحاضر
گیوهها مانند کفش، هم رو و هم پهلوهای پا را میگرفت اما چون رویه آن از جنس نرم و قابل انعطافی چون نخ بافته شده بود، پا در آن راحتتر بود. به هرحال به خاطر ارزانی و راحتی، این پاپوش سالیان سال کفش اصلی بسیاری از ساکنین ایران بوده است[۳][۴][۵][۶]. البته زنان نیز، به ویژه زنان ایلاتی گیوه به پا میکردهاند[۷]. گیوه ملکی که نوکی تیز و برگشته داشت، و گیوه کرمانشاهی که نوک پهنتری دارد، از انواع دیگر گیوههای مشهور ایران بودهاند[۸][۹].نوع تزئینی و روفرشی آنها که بیشتر در نواحی کرمانشاه تولید میشود، مورد استفاده اغلب زنان است[۱۰].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ یادداشت مولف.
- ↑ Herzfeld,E.Iran in the ancient east,Oxford,1941,Pp.307-309,fig 401-402.
- ↑ ذکاء، یحیی. لباس زنان ایران، از سده سیزدهم تا امروز. تهران: 1336، ص11- 21.
- ↑ بهنام، عیسی. لباس مردم ایران در قرن 13، نقش و نگار. ش 6، 1338، ص 5-13
- ↑ کمپفر، انگلبرت، سفرنامه. ترجمه کیکاووس جهانداری، تهران: خوارزمی، 1363، ص93، 241، 249- 251
- ↑ شهری، جعفر. تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم. تهران: 1369، ج2، ص16- 18، 455-603
- ↑ رایس، کلارا. زنان ایران و راه و رسم زندگی آنان. ترجمه ا. آزاد، تهران: 1366، ص72-74.
- ↑ محجوب، محمدجواد. تحقیق در احوال وآثار و افکار و اشعار ایرج میرزا. تهران: 1353، ص39، 163.
- ↑ آبادی، ب، م. ظرائف و طرائف. تبریز: 1357، ص81-89، 520 – 545، 675
- ↑ مشاهدات مولف.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا چیت ساز