ردا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''رِدا'''، یا رَدا بالاپوشی بلند و جلوباز و شنل مانند که اغلب آن را بر دوش می انداختند، و یا دور خود میپیچیدند. | '''رِدا'''، یا رَدا بالاپوشی بلند و جلوباز و شنل مانند که اغلب آن را بر دوش می انداختند، و یا دور خود میپیچیدند. | ||
پیامبراسلام ردایی بَحرانی(ساخت بحرین) با دو حاشیه خشن و ظاهراً سفید می پوشیدند<ref>بخاری، محمد بن اسماعیل. '''''الجامع الصحیح''''' (صحیح بخاری). محمد محسن خان، Arabic-English، قاهره: دارالفکر، 1391ق، ج7، ص71- 74، 459- 460.</ref>. <sup> </sup>رنگ این رداها گاه هم چون ردای عثمان خلیفه سوم زرد رنگ بود<ref>طبری، ابی جعفر محمد بن جریر'''''. تاریخ الرسل و الملوک.''''' قاهره: 1939- 1957م، ج3، ص508- 509.</ref>. برخی از رداها نقشدار و گلدار بود، همچون ردای ابراهیم پسر مالک اشتر<ref>دینوری، احمد بن داود. '''''الاخبار الطوال'''''. طبع عبدالمنعم عامر، جمالالدین الشیال، قاهره: 1960م، ص294.</ref>. مأمون خلیفه عباسی، ردایی ابریشمی می پوشید<ref>اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. '''''کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق.''''' بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعة الاولی، ج4، ص296.</ref>. | پیامبراسلام ردایی بَحرانی(ساخت بحرین) با دو حاشیه خشن و ظاهراً سفید می پوشیدند<ref>بخاری، محمد بن اسماعیل. '''''الجامع الصحیح''''' (صحیح بخاری). محمد محسن خان، Arabic-English، قاهره: دارالفکر، 1391ق، ج7، ص71- 74، 459- 460.</ref>. <sup> </sup>رنگ این رداها گاه هم چون ردای عثمان خلیفه سوم زرد رنگ بود<ref>طبری، ابی جعفر محمد بن جریر'''''. تاریخ الرسل و الملوک.''''' قاهره: 1939- 1957م، ج3، ص508- 509.</ref>. برخی از رداها نقشدار و گلدار بود، همچون ردای ابراهیم پسر مالک اشتر<ref>دینوری، احمد بن داود. '''''الاخبار الطوال'''''. طبع عبدالمنعم عامر، جمالالدین الشیال، قاهره: 1960م، ص294.</ref>. مأمون خلیفه عباسی، ردایی ابریشمی می پوشید<ref>اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. '''''کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق.''''' بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعة الاولی، ج4، ص296.</ref>.شعرا و نوازندگان معمولاً ردای خود را از پوست گوسفند تهیه میکردند<ref>اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. '''''کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق.''''' بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج10، ص302.</ref> و گاه همچون [[زاهدان]] ردا و [[دُراعه|دراعه]] میپوشیدند<ref>اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. '''''کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق.''''' بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج5، ص194، 202- 203، 245.</ref>، كه اغلب ابریشمی سیاه بود و نوعی از آن را مُطْرَف میگفتند<ref>اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. '''''کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق.''''' بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج6، ص412.</ref>. | ||
صوفیان نوعی ردا میپوشیدند که جلویش کاملاً باز بود و آستین گونههایی بلند و چسبان داشت و اغلب رنگ آبی آسمانی، سبز، و یا کبود داشت<ref>439-440 Ghirshman,R. Iran.Parthes et Sassanides,Paris,Gallimard,1962,P.329,no</ref>. ردای بلند طاهرذوالیمینیین نیز ظاهراً از همین نوع و آستیندار بود که در آنها، درهم و دینار میگذاشت<ref>تنوخی، قاضی ابوعلی محسن بن علی. '''''الفرج بعد الشده'''''. قاهره: دارالطباعه المحمدیه، ترجمه و تألیف فارسی، حسین بن اسعد دهستانی، تصحیح اسماعیل حاکمی، تهران: اطلاعات، 1363- 1364، ج1، ص 166- 167، 226- 227.</ref>. زنان نیز ردا یا شنل معمولاً قرمز می پوشیدند<ref>ضیاءپور، جلیل. '''''پوشاک زنان ایران از کهن ترین زمان تا آغاز شاهنشاهی پهلوی.''''' تهران: وزارت فرهنگ و هنر، بی تا، ص198، ش134، فرسک زنی نوازنده از سُغد.</ref>. برخی از شاهان [[قاجاریه|قاجار]]، از جمله [[محمد علی شاه|احمد شاه]] و نیز [[رضا شاه پهلوی]]، به ویژه در ابتدای حکومت خود، از شنل استفاده می کردهاند<ref>آذری، عباسقلی. '''''تاریخ مصور رضاشاه'''''. 1345، چاپخانه بانک بازرگانی، ص22، 36، 53- 55. </ref>. هر چند امروزه پوشیدن ردا یا شنل از مُد افتاده است، اما گاهی زنان بیشتر در مهمانی های رسمی نوعی شنل بر دوش می اندازند. | صوفیان نوعی ردا میپوشیدند که جلویش کاملاً باز بود و آستین گونههایی بلند و چسبان داشت و اغلب رنگ آبی آسمانی، سبز، و یا کبود داشت<ref>439-440 Ghirshman,R. Iran.Parthes et Sassanides,Paris,Gallimard,1962,P.329,no</ref>. ردای بلند طاهرذوالیمینیین نیز ظاهراً از همین نوع و آستیندار بود که در آنها، درهم و دینار میگذاشت<ref>تنوخی، قاضی ابوعلی محسن بن علی. '''''الفرج بعد الشده'''''. قاهره: دارالطباعه المحمدیه، ترجمه و تألیف فارسی، حسین بن اسعد دهستانی، تصحیح اسماعیل حاکمی، تهران: اطلاعات، 1363- 1364، ج1، ص 166- 167، 226- 227.</ref>. زنان نیز ردا یا شنل معمولاً قرمز می پوشیدند<ref>ضیاءپور، جلیل. '''''پوشاک زنان ایران از کهن ترین زمان تا آغاز شاهنشاهی پهلوی.''''' تهران: وزارت فرهنگ و هنر، بی تا، ص198، ش134، فرسک زنی نوازنده از سُغد.</ref>. برخی از شاهان [[قاجاریه|قاجار]]، از جمله [[محمد علی شاه|احمد شاه]] و نیز [[رضا شاه پهلوی]]، به ویژه در ابتدای حکومت خود، از شنل استفاده می کردهاند<ref>آذری، عباسقلی. '''''تاریخ مصور رضاشاه'''''. 1345، چاپخانه بانک بازرگانی، ص22، 36، 53- 55. </ref>. هر چند امروزه پوشیدن ردا یا شنل از مُد افتاده است، اما گاهی زنان بیشتر در مهمانی های رسمی نوعی شنل بر دوش می اندازند. | ||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
محمدرضا چیت ساز | محمدرضا چیت ساز | ||
[[رده:پوشاک]] | |||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | [[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۹
رِدا، یا رَدا بالاپوشی بلند و جلوباز و شنل مانند که اغلب آن را بر دوش می انداختند، و یا دور خود میپیچیدند.
پیامبراسلام ردایی بَحرانی(ساخت بحرین) با دو حاشیه خشن و ظاهراً سفید می پوشیدند[۱]. رنگ این رداها گاه هم چون ردای عثمان خلیفه سوم زرد رنگ بود[۲]. برخی از رداها نقشدار و گلدار بود، همچون ردای ابراهیم پسر مالک اشتر[۳]. مأمون خلیفه عباسی، ردایی ابریشمی می پوشید[۴].شعرا و نوازندگان معمولاً ردای خود را از پوست گوسفند تهیه میکردند[۵] و گاه همچون زاهدان ردا و دراعه میپوشیدند[۶]، كه اغلب ابریشمی سیاه بود و نوعی از آن را مُطْرَف میگفتند[۷].
صوفیان نوعی ردا میپوشیدند که جلویش کاملاً باز بود و آستین گونههایی بلند و چسبان داشت و اغلب رنگ آبی آسمانی، سبز، و یا کبود داشت[۸]. ردای بلند طاهرذوالیمینیین نیز ظاهراً از همین نوع و آستیندار بود که در آنها، درهم و دینار میگذاشت[۹]. زنان نیز ردا یا شنل معمولاً قرمز می پوشیدند[۱۰]. برخی از شاهان قاجار، از جمله احمد شاه و نیز رضا شاه پهلوی، به ویژه در ابتدای حکومت خود، از شنل استفاده می کردهاند[۱۱]. هر چند امروزه پوشیدن ردا یا شنل از مُد افتاده است، اما گاهی زنان بیشتر در مهمانی های رسمی نوعی شنل بر دوش می اندازند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ بخاری، محمد بن اسماعیل. الجامع الصحیح (صحیح بخاری). محمد محسن خان، Arabic-English، قاهره: دارالفکر، 1391ق، ج7، ص71- 74، 459- 460.
- ↑ طبری، ابی جعفر محمد بن جریر. تاریخ الرسل و الملوک. قاهره: 1939- 1957م، ج3، ص508- 509.
- ↑ دینوری، احمد بن داود. الاخبار الطوال. طبع عبدالمنعم عامر، جمالالدین الشیال، قاهره: 1960م، ص294.
- ↑ اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق. بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعة الاولی، ج4، ص296.
- ↑ اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق. بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج10، ص302.
- ↑ اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق. بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج5، ص194، 202- 203، 245.
- ↑ اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق. بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج6، ص412.
- ↑ 439-440 Ghirshman,R. Iran.Parthes et Sassanides,Paris,Gallimard,1962,P.329,no
- ↑ تنوخی، قاضی ابوعلی محسن بن علی. الفرج بعد الشده. قاهره: دارالطباعه المحمدیه، ترجمه و تألیف فارسی، حسین بن اسعد دهستانی، تصحیح اسماعیل حاکمی، تهران: اطلاعات، 1363- 1364، ج1، ص 166- 167، 226- 227.
- ↑ ضیاءپور، جلیل. پوشاک زنان ایران از کهن ترین زمان تا آغاز شاهنشاهی پهلوی. تهران: وزارت فرهنگ و هنر، بی تا، ص198، ش134، فرسک زنی نوازنده از سُغد.
- ↑ آذری، عباسقلی. تاریخ مصور رضاشاه. 1345، چاپخانه بانک بازرگانی، ص22، 36، 53- 55.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا چیت ساز