جاماسب نامه: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''جاماسبنامه (يادگار جاماسبي)''' رسالهاي به فارسي، از آثار منسوب به مزديسنان و شامل چندين سؤال و جواب كه بين گشتاسپ شاه و جاماسب حكيم ردّ و بدل شده است. در خلال اين سؤال و جوابها، مسائل گوناگون دين...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''جاماسبنامه ( | [[پرونده:دانلود-کتاب-جاماسبنامه-1-600x600.jpg|بندانگشتی|جاماسب نامه برگرفته از وبسایت کتاب کهن قابل بازیابی از https://katabkohan.net/product-tag/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%A8-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%AD%DA%A9%DB%8C%D9%85-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%A8/]] | ||
'''[[جاماسب نامه|جاماسبنامه (یادگار جاماسبی)]]''' | |||
رسالهای به [[فارسی]]، از آثار منسوب به مزدیسنان و شامل چندین سؤال و جواب كه بین گشتاسپ شاه و جاماسب حكیم ردّ و بدل شده است. در خلال این سؤال و جوابها، مسائل گوناگون دینی واخلاقی مطرح میشود و در پایان آن از پیشگوییهایی درباره سرنوشت [[ایران|ایران]] زمین و ظهور موعودهای [[زرتشتی، دین|زرتشتی]] (سوشیانت) سخن میرود. جاماسب كه در داستانهای دینی و ملّی قدیم [[ایران باستان|ایران]] وزیر گشتاسب و داماد [[زرتشت|زرتشت]] معرفی شده است، در اساطیر پهلوی حكیمی روشن بین خوانده میشود؛ و هموست كه در جنگ گشتاسب با ارجاسب كشته شدن پسر و 22 برادر گشتاسب را پیشگویی میكند<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایرهالمعارف فارسی'''''. تهران: فرانكلین، 1345، ج1، ص 720 (ذیل جاماسبنامه).</ref>. | |||
احتمالاً متن | احتمالاً متن پهلوی موجود از این اثر كه به صورت نثر و با زبانی شاعرانه نوشته شده، دارای اصلی منظوم بوده است. تحریر پازند و ترجمه [[فارسی]] این [[کتاب|كتاب]] نیز وجود دارد<ref>زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''.'' تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 60.</ref>. | ||
فصل | فصل یكم [[کتاب|كتاب]] به اوضاع و احوال پایان هزاره [[زرتشت|زردشت]] و فصل دوم به آفتهای طبیعت و آشوبها و جنگها میپردازد. فصل سوم آن نیز گفت و شنودی میان اهرمزد و [[زرتشت|زردشت]] درباره رستخیز است. پسدو فصل اخیر از افزودههای بعدی است<ref>سمیعی، احمد. '''''ادبیات ساسانی'''''. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 41.</ref>. | ||
داستان ''جاماسبنامه'' برخلاف | داستان ''جاماسبنامه'' برخلاف دعوی بعضی از اهل تحقیق، ظاهراً در ادوار بعد از [[اسلام|اسلام]] به نگارش درآمده است. با این حال، اصل پهلوی نیز دارد كه به نام آیاتكارجا مسپیک (یادگار جاماسب) بهاهتمام مسینا[Messina] با شرح و ترجمه ایتالیایی در 1939م در رم منتشر شده است<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. تهران: فرانكلین، 1345، ج1، ص 720.</ref>. نسخه پهلوی این [[کتاب|كتاب]] بیشتر نسخههای متأخراند. افزون بر ترجمه منثور [[فارسی]]، ''جاماسبنامه'' و ''یادگار جاماسبی'' به نظم [[فارسی]] نیز درآمده است<ref>تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 175ـ 176.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[زرتشت|زردشت]] | |||
* [[زرتشتی، دین|زرتشتی]] | |||
* [[اسلام|اسلام]] | |||
== '''مآخذ''' == | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۲
رسالهای به فارسی، از آثار منسوب به مزدیسنان و شامل چندین سؤال و جواب كه بین گشتاسپ شاه و جاماسب حكیم ردّ و بدل شده است. در خلال این سؤال و جوابها، مسائل گوناگون دینی واخلاقی مطرح میشود و در پایان آن از پیشگوییهایی درباره سرنوشت ایران زمین و ظهور موعودهای زرتشتی (سوشیانت) سخن میرود. جاماسب كه در داستانهای دینی و ملّی قدیم ایران وزیر گشتاسب و داماد زرتشت معرفی شده است، در اساطیر پهلوی حكیمی روشن بین خوانده میشود؛ و هموست كه در جنگ گشتاسب با ارجاسب كشته شدن پسر و 22 برادر گشتاسب را پیشگویی میكند[۱].
احتمالاً متن پهلوی موجود از این اثر كه به صورت نثر و با زبانی شاعرانه نوشته شده، دارای اصلی منظوم بوده است. تحریر پازند و ترجمه فارسی این كتاب نیز وجود دارد[۲].
فصل یكم كتاب به اوضاع و احوال پایان هزاره زردشت و فصل دوم به آفتهای طبیعت و آشوبها و جنگها میپردازد. فصل سوم آن نیز گفت و شنودی میان اهرمزد و زردشت درباره رستخیز است. پسدو فصل اخیر از افزودههای بعدی است[۳].
داستان جاماسبنامه برخلاف دعوی بعضی از اهل تحقیق، ظاهراً در ادوار بعد از اسلام به نگارش درآمده است. با این حال، اصل پهلوی نیز دارد كه به نام آیاتكارجا مسپیک (یادگار جاماسب) بهاهتمام مسینا[Messina] با شرح و ترجمه ایتالیایی در 1939م در رم منتشر شده است[۴]. نسخه پهلوی این كتاب بیشتر نسخههای متأخراند. افزون بر ترجمه منثور فارسی، جاماسبنامه و یادگار جاماسبی به نظم فارسی نیز درآمده است[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایرهالمعارف فارسی. تهران: فرانكلین، 1345، ج1، ص 720 (ذیل جاماسبنامه).
- ↑ زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 60.
- ↑ سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 41.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: فرانكلین، 1345، ج1، ص 720.
- ↑ تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 175ـ 176.