حُله
حُله، بالاپوشی سراسری و ردا مانند که آن را بر دوش اندازند و همه بدن را بپوشاند.
پیامبر حلهای زرد رنگ داشتند که گاه آن را خیس کرده و از سر میآویختند[۱]. برخی ازحلهها مانند حله نازک حضرت علی(ع) حاشیههایی، ظاهراً خاکستری به همراه ریشههایی آویخته داشت[۲]. حلههای یمانی (یمنی) گلدار معروفیتی داشت[۳]. در اصفهان همراه جامههای ابریشمی گوناگون و زربفت، حلههای عَتابی نیز میبافتند، که ظاهراً طرح آنها راه راه بوده است[۴]. ناصرخسرو در شعری نشان میدهد که حلهها گاه زرد رنگ و زربفت بودهاند[1][۵]. قیمت یک حله در صدر اسلام حدود چهل درهم بوده است، شاید به همین خاطر مالیات مسیحیان نجران را سالی یک یا دو هزار حله قرار داده بودند[۶].
نیز نگاه کنید به
پاورقی
[1]. البته ظاهراً صحیح آن حله است و نه حلقه که دهخدا در ذیل حله به آن اشاره کرده است.
مآخذ
- ↑ نویری، شهابالدین احمد بن عبدالوهاب. نهایه الارب فی فنون الادب. قاهره: مطبعه دارالکتب، 1373ق/ 1955م، ج18، ص284.
- ↑ ابن اثیر، عزالدین ابوالحسن. الکامل فی التاریخ. بیروت: دارصادر، داربیروت، 1385ق/ 1965م، ج2، ص 219- 220.
- ↑ اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق. بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعه الاولی، ج1، ص212، ج9، ص80، ایرانیان به جریر شاعر صد حله هدیه دادند، ج8 ،ص271.
- ↑ ابن حوقل، صوره الارض. الطبعه الثانیه، لیدن: بریل، 1938- 1939م، ص309.
- ↑ ناصرخسرو. دیوان. به تصحیح مجتبی مینوی، مهدی محقق، دانشگاه تهران، 1368، ص390.
- ↑ ابن اثیر، عزالدین ابوالحسن. الکامل فی التاریخ. بیروت: دارصادر، داربیروت، 1385ق/ 1965م، ج2، ص293- 295.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا چیت ساز