عبدالرزاق لاهیجی
لاهیجی، عبدالرزاق، د. 1072ق/ 2- 1661م، متخلص به فیاض، فیلسوف و متکلم شیعی عهد صفوی. ملا عبدالرزاق اصلاً اهل لاهیجان بود[۱] در جوانی به قم رفت و ساکنانجا گردید[۲]. وی یکی از دو شاگرد و یکی از دو داماد مشهور ملاصدرای شیرازیست که به مشرب عرفا گروید و ظاهراً پس از تبعید استادش به قریه کهک قم به او پیوست. وی بر خلاف ملا محسن فیضکاشانی، شاگرد و داماد دیگر ملاصدرا، در فقه و اصول و حدیث دستی نداشت[۳]. ملا عبدالرزاق در مدرسه معصومیه قم به تدریس اشتغال داشت و شاگردانی بزرگ مانند قاضی سعید قمی به وسیله او تربیت یافتند[۴].
آثار ملا عبدالرزاق به ویژه در زمینه کلام شیعی بسیار ارزشمندند، زیرا روشن، طبقهبندی شده، روان و به دور از پیچیدگیهای آثار گذشتگان این فن نگاشته شدهاند. وی هم به عربی و هم به فارسی مینوشت و شعر نیز میسرود. از آثار مهم او میتوان به: شوارق الالهام، شرحی (ناتمام) بر کتاب دشوار تجرید الاعتقاد خواجه نصیرطوسی و گوهر مراد، اثری بسیار مهم و ارزشمند به فارسی در فلسفه و کلام، اشاره کرد. هر دوی این آثار در ایران به چاپ رسیده و شهرت دارند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
منوچهر پزشک