چوقا 2: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''چوقا'''، بالاپوشی بلند تا زانوان، جلو باز و بدون آستین و اغلب از نخ پنبهای و یا پشم، که به صورت خشک و آهاردار تهیه میشود.<sup>1</sup> اگرچه چوقا را روستاییان و چوپانان در نواحی مختلفی چون مازندران، خراسان، آذربایجان و فارس بر...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''چوقا'''، بالاپوشی بلند تا زانوان، جلو باز و بدون آستین و اغلب از نخ پنبهای و یا پشم، که به صورت خشک و آهاردار تهیه میشود | '''چوقا'''، بالاپوشی بلند تا زانوان، جلو باز و بدون آستین و اغلب از نخ پنبهای و یا پشم، که به صورت خشک و آهاردار تهیه میشود<ref>یادداشت مؤلف.</ref>. | ||
اگرچه چوقا را روستاییان و چوپانان در نواحی مختلفی چون [[استان مازندران|مازندران]]، | اگرچه [[چوقا]] را روستاییان و چوپانان در نواحی مختلفی چون [[استان مازندران|مازندران]]، [[استان خراسان شمالی|خراسان]]، [[آذربایجان شرقی|آذربایجان]] و [[استان فارس|فارس]] بر تن میکنند اما رواج این بالاپوش و نوع معروف آن را میباید در میان [[ایل بختیاری|ایلات بختیاری]] و لرها جستجو کرد. بهترین نوع [[چوقا]] را روستایی در 50 کیلومتری شمال شرقی دزفول به نام لیوس میبافند که به چوقای لیوسی معروف است. چوقای لیوسی از شش تکه بافته شده دو تا در پشت و چهارتا در جلو، تشکیل میشود، که در محل کمر به هم دوخته شدهاند. | ||
''' | [[چوقا]]<nowiki/>های لیوسی زمینه سفید دارند و قسمت پایین آنها اغلب و نه همیشه، بدون نقش است اما قسمت بالایی [[چوقا]] دارای خطوطی عمودی و پلکانی سیاه و سفید است که برخی معتقدند نشان دهنده نقش زیگوراتهای طبقه طبقهای [[ایران باستان]] (دوران ایلامیان) است که هم اکنون یکی از آنها به نام زیگورات [[چغازنبیل|چُغازنبیل]] در منطقه [[شوش]] پابرجاست. [[چوقا]]<nowiki/>های نواحی دیگر [[کشور ایران|ایران]] اغلب ساده و پشمیاند. برخی از [[چوقا]]<nowiki/>ها دو حلقه یا سوراخ برای گذراندن دستها دارند، تا بتوان آنها را پوشید، اما اغلب، [[چوقا]] را نپوشیده بلکه آن را بر دوش میاندازند<ref>فیلبرگ، ایل پاپی. '''''کوچنشینان غربی ایران'''''. ترجمه اصغرکریمی، تهران: 1369، ص201- 204، ش102، 104؛</ref><ref>Dozy,R.P.R; Dictionnaire détaillé noms des vêtements chez les Arabes, Amsterdam, 1845,Pp.127-131</ref><ref>Digard,J.P.Clothing,Encyclopaedia Iranica,ed, E. Yarshater, California, 1992, sec XXV</ref><ref>Beck,L.The Qashqa’I of Iran,New Haven,1986,Pp.305-332</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان فارس]] | |||
* [[استان مازندران]] | |||
* [[ایل بختیاری]] | |||
* [[استان خراسان شمالی]] | |||
* [[آذربایجان شرقی]] | |||
* [[آذربایجان غربی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمدرضا چیت ساز | محمدرضا چیت ساز | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:پوشاک]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۷
چوقا، بالاپوشی بلند تا زانوان، جلو باز و بدون آستین و اغلب از نخ پنبهای و یا پشم، که به صورت خشک و آهاردار تهیه میشود[۱].
اگرچه چوقا را روستاییان و چوپانان در نواحی مختلفی چون مازندران، خراسان، آذربایجان و فارس بر تن میکنند اما رواج این بالاپوش و نوع معروف آن را میباید در میان ایلات بختیاری و لرها جستجو کرد. بهترین نوع چوقا را روستایی در 50 کیلومتری شمال شرقی دزفول به نام لیوس میبافند که به چوقای لیوسی معروف است. چوقای لیوسی از شش تکه بافته شده دو تا در پشت و چهارتا در جلو، تشکیل میشود، که در محل کمر به هم دوخته شدهاند.
چوقاهای لیوسی زمینه سفید دارند و قسمت پایین آنها اغلب و نه همیشه، بدون نقش است اما قسمت بالایی چوقا دارای خطوطی عمودی و پلکانی سیاه و سفید است که برخی معتقدند نشان دهنده نقش زیگوراتهای طبقه طبقهای ایران باستان (دوران ایلامیان) است که هم اکنون یکی از آنها به نام زیگورات چُغازنبیل در منطقه شوش پابرجاست. چوقاهای نواحی دیگر ایران اغلب ساده و پشمیاند. برخی از چوقاها دو حلقه یا سوراخ برای گذراندن دستها دارند، تا بتوان آنها را پوشید، اما اغلب، چوقا را نپوشیده بلکه آن را بر دوش میاندازند[۲][۳][۴][۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ یادداشت مؤلف.
- ↑ فیلبرگ، ایل پاپی. کوچنشینان غربی ایران. ترجمه اصغرکریمی، تهران: 1369، ص201- 204، ش102، 104؛
- ↑ Dozy,R.P.R; Dictionnaire détaillé noms des vêtements chez les Arabes, Amsterdam, 1845,Pp.127-131
- ↑ Digard,J.P.Clothing,Encyclopaedia Iranica,ed, E. Yarshater, California, 1992, sec XXV
- ↑ Beck,L.The Qashqa’I of Iran,New Haven,1986,Pp.305-332
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا چیت ساز