آینده( مجله)
آینده [مجله]، نشریه پژوهشهای ادبی و تاریخی و مطالعات ایرانشناسی. بنیادگذار این مجله، دکتر محمود افشار یزدی [درگذشت 1362ش] این مجله را در 1304ش نخست با گرایش سیاسی، اجتماعی و ادبی بنیاد نهاد. اما انتشار آن از آن موقع بیش از دو سال دوام نیاورد و در محاق تعطیل افتاد. مجله در این موقع بیشتر متمایل به درج مقالات سیاسی معتدل بود و مقالات کسانی چون محمدعلی فروغی، دکتر محمد مصدق، تقیزاده، ابوالحسن فروغی، اللهیار صالح را درج میکرد. گاهی برخی ادیبان نامور چون سعید نفیسی، قزوینی و دشتی و عباس اقبال هم آثاری برای چاپ به آن مجله میدادند. مجله در آن هنگام گرایش آزادیخواهی داشت و به تدریج که رضاشاه قدرت مییافت تحمل امثال اینگونه مجلات را نداشت و آینده هم به ناگزیر تعطیل شد.
با رفتن رضاشاه در شهریور بیست، نسیم آزادی مطبوعات در ایران وزیدن گرفت و مقدار زیادی نشریه شروع به انتشار کردند. دکتر افشار هم در 1323ش یک دوره دیگر مجله آینده را منتشر نمود ولی کار را ادامه نداد. وی توفیق پیدا کرد بار دیگر در 1338 یک سال دیگر مجله را انتشار دهد اما از آن پس به کلی آن را رها کرد. به این ترتیب 4 دوره مجله با توقفهای طولانی را شخصاً منتشر نمود.
امتیاز آینده در اوائل دوره پس از انقلاب به فرزند مؤسس ایرج افشار واگذار شد و از فروردین 1358ش انتشار منظم آن آغاز گردید. اهداف مجله در دوره دوّم اندکی تغییر پیدا کرد. نشریه به کلی تمایلات سیاسی اجتماعی را کنار نهاد و سراسر صفحات آن را وقف مطالعات ایرانشناسی و پژوهشهای تاریخی و ادبی و نقد کتاب کرد. به گونهای مجله در دوره جدید انتشار شباهت تامی به مجله راهنمای کتاب و تا حدی یغما پیدا کرد. به خصوص مطالب و اطلاعات مربوط به کتابشناسی صفحات بسیاری را به خود اختصاص میداد. آینده در دوره جدید با مدیریت ایرج افشار استاد دانشگاه و کتابشناس برجسته که شهرت جهانی دارد جمعاً 15 سال یعنی تا پایان 1372ش منتشر گردید و در این وقت مدیر مجله به دلایل گوناگونی انتشار آن را به کلی متوقف نمود.
دوره پانزده ساله آینده را باید یکی از نشریات درخشان تاریخ مطبوعات ایران به شمار آورد. در این زمان بنا به ملاحظات وقت بیشتر نشریات علائق سیاسی داشتند و به مطالب جدّی، ادبی و تحقیقی کمتر توجه میشد. و تقریباً تنها مجله آینده بود که موضوع اصلی مباحث مندرجه خود را به اینگونه تحقیقات اختصاصی داده بود.
مباحث اصلی هر شماره مجله تقریباً در عناوین زیر جای میگرفت: تحقیقات ایرانی، ایرانشناسان، آثار معاصران، خواندنی، دیدارها، انتقاد کتاب، کتابهای چاپ قدیم، اسناد و مدارک و وفیات معاصران. یکی از بخشهای خوب این مجله، قسمت اخیر آن یعنی درج اموال و دانشمندان متوفی معاصر ایرانی و ایرانشناسان غربی است که تقریباً در باب بیشتر آنها فقط در این نشریه سخن رفته است و از جمله منابع دست اوّل برای تحقیق در بیوگرافی دانشمندان معاصر ایران است[۱].
نیز نگاه کنید به
مأخذ
- ↑ مجله آینده. دورههای مختلف؛ افشار، ایرج. نادره كاران. انتشارات قطره، 1383، مقدمه.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده
سید علی آل داود