پرش به محتوا

کشور ایران: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
۱٬۶۷۰ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:ایران.jpg|بندانگشتی|نقشه هوایی ایران ، برگرفته ازمجله خبری نودی، قابل بازیابی از<nowiki/>https://fa.nody.ir/]]
[[پرونده:ایران.jpg|بندانگشتی|نقشه هوایی ایران ، برگرفته ازمجله خبری نودی، قابل بازیابی از<nowiki/>https://fa.nody.ir/]]
ایران، كشور ایران با 195/648/1 كمـ وسعت در نیمه جنوبی منطقه معتدل شمالی، بین َ3 ْ25 تا َ47 ْ39 عرض شمالی و َ5 ْ44 تا َ18 ْ63 طول خاوری جای دارد. گستردگی ویژه ایران از نظر طول و عرض جغرافیایی چشم اندازه‌های طبیعی گوناگونی را پدید آورده و تنوع اقلیم نیز بر تفاوت‌های مكانی پیكره ناهموار ایران زمین افزوده است<ref>سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص1.</ref>.
ایران، کشور ایران با 1/648/195 کمـ وسعت در نیمه جنوبی منطقه معتدل شمالی، بین َ3 ْ25 تا َ47 ْ39 عرض شمالی و َ5 ْ44 تا َ18 ْ63 طول خاوری جای دارد. گستردگی ویژه ایران از نظر طول و عرض جغرافیایی چشم اندازه‌های طبیعی گوناگونی را پدید آورده و تنوع اقلیم نیز بر تفاوت‌های مکانی پیکره ناهموار ایران زمین افزوده است<ref name=":0">سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص1-2.</ref>. ارتفاع میانگین سرزمین ایران بیش از 1200 متر است. پست‌تری نقطه داخلی با ارتفاع 56 متر در چاله لوت و بلندترین قله آن، [[دماوند]] با ارتفاع 5610 متر در میان رشته کوه [[البرز]] قرار دارد. در کناره‌های جنوبی [[دریاچه خزر|دریای خزر]] ارتفاع زمین 28 متر پائین‌تر از سطح دریای آزاد است<ref name=":0" />.


ارتفاع میانگین سرزمین ایران بیش از 1200 متر است. پست‌تری نقطه داخلی با ارتفاع 56 متر در چاله لوت و بلندترین قله آن، دماوند با ارتفاع 5610 متر در میان رشته كوه البرز قرار دارد. در كناره‌های جنوبی دریای خزر ارتفاع زمین 28 متر پائین‌تر از سطح دریای آزاد است.<sup>2</sup>  
مساحت ایران حدود یک بیست و هفتم قاره آسیا و یک نودم وسعت خشکی‌های جهان است. این کشور به لحاظ وسعت، هفدهمین کشور جهان است<ref>گیتاشناسی (واحد پژوهش و تألیف). '''''اطلس استان‌های ایران'''''. چ1، تهران: 1383، گیتاشناسی، ص18.</ref>.


مساحت ایران حدود یك بیست و هفتم قاره آسیا و یك نودم وسعت خشكی‌های جهان است. این كشور به لحاظ وسعت، هفدهمین كشور جهان است.<sup>3</sup>  
کشور ایران در جنوب غربی آسیا و یا طبق تقسیم‌بندی استعماری (= اروپا محوری) در منطقه خاورمیانه، بین بزرگ‌ترین دریاچه جهان ([[دریاچه خزر|خزر]] یا مازندران) و آب‌های آزاد [[خلیج فارس]] و دریای عمان واقع است. از 8730 کمـ مرز سراسری، 4115 کمـ به خشکی، 1920 کمـ به رودخانه‌ها، باتلاق‌ها و دریاچه‌های مرزی و 2700 کمـ به مرز آبی (دریایی) تعلق دارد که از این مقدار 655 کمـ به [[دریاچه خزر|دریای خزر]]، 1260 کمـ به [[خلیج فارس]] (از دهانه اروند رود تا بندرعباس) و 785 کمـ به دریای عمان (از [[بندرعباس]] تا خلیج گواتر) اختصاص دارد. قطر بزرگ ایران از گوشه شمال غربی تا گوشه جنوب شرقی 2251 کمـ و قطر کوچک آن از گوشه شمال شرقی تا گوشه جنوب غربی، 1376 کمـ است<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج3، '''''دایره المعارف جغرافیایی ایران'''''. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص15.</ref>. ایران یکی از کشورهای زلزله‌خیز جهان است که بیشتر سطح آن به لحاظ امکان وقوع زلزله در نواحی با خطر خیلی بالا، خطر بالا، خطر متوسط و خطر پائین قرار دارد<ref name=":1">سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص45.</ref>.


كشور ایران در جنوب غربی آسیا و یا طبق تقسیم‌بندی استعماری (= اروپا محوری) در منطقه خاورمیانه، بین بزرگ‌ترین دریاچه جهان (خزر یا مازندران) و آب‌های آزاد خلیج فارس و دریای عمان واقع است. از 8730 كمـ مرز سراسری، 4115 كمـ به خشكی، 1920 كمـ به رودخانه‌ها، باتلاق‌ها و دریاچه‌های مرزی و 2700 كمـ به مرز آبی (دریایی) تعلق دارد كه از این مقدار 655 كمـ به دریای خزر، 1260 كمـ به خلیج فارس (از دهانه اروند رود تا بندرعباس) و 785 كمـ به دریای عمان (از بندرعباس تا خلیج گواتر) اختصاص دارد. قطر بزرگ ایران از گوشه شمال غربی تا گوشه جنوب شرقی 2251 كمـ و قطر كوچك آن از گوشه شمال شرقی تا گوشه جنوب غربی، 1376 كمـ است.<sup>4</sup> ایران یكی از كشورهای زلزله‌خیز جهان است كه بیشتر سطح آن به لحاظ امكان وقوع زلزله در نواحی با خطر خیلی بالا، خطر بالا، خطر متوسط و خطر پائین قرار دارد.<sup>5</sup>  
حدود 90 درصد از خاک ایران در گستره فلاتی به همین نام واقع است. نیمی از سطح کشور را کوه‌ها، حدود 4/1 از مساحت ایران را هم صحراها و کویرها و 4/1 باقیمانده را اراضی قابل کشت، جنگل‌ها و مراتع تشکیل می‌دهند<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج3، '''''دایره المعارف جغرافیایی ایران'''''. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص18.</ref>.حدود 12 میلیون هکتار از این مقدار براساس تصاویر ماهواره‌ای 1373ش به جنگل‌ها اختصاص دارد که با توجه به اطلاعات آماری و شواهد تاریخی، از گذشته‌های دور و حتی دهه‌های قبل، پوشش گیاهی ایران به میزان گسترده‌ای از میان رفته است<ref>حکیمیان، کبری و غلامحسین تکمیل‌همایون. '''''گزارش نهایی طرح پژوهشی «بررسی تغییرات قلمرو جنگل‌های شمال ایران در ادوار تاریخی».''''' تهران: 1376، مؤسسه جغرافیا (دانشگاه تهران)، ص1و21-16.</ref>.


حدود 90 درصد از خاك ایران در گستره فلاتی به همین نام واقع است. نیمی از سطح كشور را كوه‌ها، حدود 4/1 از مساحت ایران را هم صحراها و كویرها و 4/1 باقیمانده را اراضی قابل كشت، جنگل‌ها و مراتع تشكیل می‌دهند.<sup>6</sup> حدود 12 میلیون هكتار از این مقدار براساس تصاویر ماهواره‌ای 1373ش به جنگل‌ها اختصاص دارد كه با توجه به اطلاعات آماری و شواهد تاریخی، از گذشته‌های دور و حتی دهه‌های قبل، پوشش گیاهی ایران به میزان گسترده‌ای از میان رفته است.<sup>7</sup>
ایران، در مقایسه با دیگر کشورهای جهان، سرزمینی کوهستانی است. کوه‌های ایران از چهار قوس اصلی شمالی، [[زاگرس|زاگروس]]، خاوری و مرکزی تشکیل یافته‌اند.  


ایران، در مقایسه با دیگر كشورهای جهان، سرزمینی كوهستانی است. كوه‌های ایران از چهار قوس اصلی شمالی، زاگروس، خاوری و مركزی تشكیل یافته‌اند.  
کوه‌های شمالی ایران که بخشی از چین‌خوردگی‌های بزرگ آلپ و هیمالیا است، به صورت رشته طویلی از آذربایجان خاوری شروع شده و پس از گذر از کرانه جنوبی [[دریاچه خزر|دریای خزر]]، در شمال خراسان به کوه‌های خاوری ایران می‌پیوندد.
[[پرونده:تخت سلیمان.jpg|بندانگشتی|تخت سلیمان ، برگرفته از سایت تریپ، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.trip.ir/]]
کوه‌های آذربایجان خاوری و [[البرز]]، دو واحد کوهستانی هستند که در مجموعه کوه‌های شمالی ایران قرار دارند. سهند (3707 متر) و [[سبلان]] (4811 متر) دو قله مرتفع در کوه‌های آذربایجان خاوری، [[دماوند]] (5610 متر)، [[تخت سلیمان]] (4643 متر) و علم کوه (4850 متر) از قله‌های مرتفع [[البرز]] و بینالود (3211 متر) در [[استان خراسان شمالی|خراسان شمالی]]، از جمله کوه‌های مرتفع در کوه‌های شمالی ایران هستند<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج3، '''''دایره المعارف جغرافیایی ایران'''''. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص44و45.</ref>.  


كوه‌های شمالی ایران كه بخشی از چین‌خوردگی‌های بزرگ آلپ و هیمالیا است، به صورت رشته طویلی از آذربایجان خاوری شروع شده و پس از گذر از كرانه جنوبی دریای خزر، در شمال خراسان به كوه‌های خاوری ایران می‌پیوندد.
کوهستان [[زاگرس]] با شباهت به چین‌خوردگی‌های آلپی، قوس عظیمی است که سراسر باختر، جنوب باختری و جنوب ایران را فرا گرفته و در شمال [[تنگه هرمز]] به کوه‌های مرکزی و همچنین رشته کوه‌های بشاگرد که بخش دیگری از کوه‌های جنوبی ایران است، می‌پیوندد. طول رشته کوه [[زاگرس]] همراه با رشته کوه‌های آذربایجان غربی، 1700 کمـ است<ref>  جعفری، عباس. '''''گیتا‌شناسی ایران.''''' ج1، '''''کوهها و کوهنامه ایران.''''' چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص19.</ref>.  


كوه‌های آذربایجان خاوری و البرز، دو واحد كوهستانی هستند كه در مجموعه كوه‌های شمالی ایران قرار دارند. سهند (3707 متر) و سبلان (4811 متر) دو قله مرتفع در كوه‌های آذربایجان خاوری، دماوند (5610 متر)، تخت سلیمان (4643 متر) و علم كوه (4850 متر) از قله‌های مرتفع البرز و بینالود
دو واحد کوهستانی [[البرز]] و [[زاگرس]] چون دیواره عظیمی مانع از حرکت بادهای باران‌آور شمالی و غربی به داخل فلات ایران می‌شوند و لذا بیشتر نزولات جوی در دامنه‌های شمالی و غربی این دو رشته کوه فرو می‌ریزند. کوه‌های خاوری ایران که به طور منفرد از شمال خراسان تا جنوب [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان]] کشیده شده‌اند، در شمال خراسان به کوه‌های شمالی ایران متصل است و در جنوب به قوس مرکزی ایران می‌پیوندد. این رشته کوه، از طریق کوه‌های مکران یا بشاگرد به کوه‌های زاگرس وصل می‌شوند و دیواره خاوری [[فلات پهناور ایران|فلات ایران]] را به وجود می‌آورند.


(3211 متر) در خراسان شمالی، از جمله كوه‌های مرتفع در كوه‌های شمالی ایران هستند.<sup>8</sup>
کوه‌های مرکزی در امتداد قطر بزرگ ایران از شمال باختری به سوی جنوب خاوری کشیده شده‌اند. این رشته کوه‌ها، از شمال باختری از طریق کوه‌های آذربایجان به قوس‌های شمالی و [[زاگرس]] متصل شده و از جنوب خاوری به کوه‌های [[زاگرس]] و کوه‌های خاوری ایران می‌پیوندد<ref>جعفری، عباس. '''''گیتا‌شناسی ایران.''''' ج1، '''''کوهها و کوهنامه ایران.''''' چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص22-20.</ref>.


كوهستان زاگرس با شباهت به چین‌خوردگی‌های آلپی، قوس عظیمی است كه سراسر باختر، جنوب باختری و جنوب ایران را فرا گرفته و در شمال تنگه هرمز به كوه‌های مركزی و همچنین رشته كوه‌های بشاگرد كه بخش دیگری از كوه‌های جنوبی ایران است، می‌پیوندد. طول رشته كوه زاگرس همراه با رشته كوه‌های آذربایجان غربی، 1700 كمـ است.<sup>9</sup> دو واحد كوهستانی البرز و زاگرس چون دیواره عظیمی مانع از حركت بادهای باران‌آور شمالی و غربی به داخل فلات ایران می‌شوند و لذا بیشتر نزولات جوی در دامنه‌های شمالی و غربی این دو رشته كوه فرو می‌ریزند. كوه‌های خاوری ایران كه به طور منفرد از شمال خراسان تا جنوب بلوچستان كشیده شده‌اند، در شمال خراسان به كوه‌های شمالی ایران متصل است و در جنوب به قوس مركزی ایران می‌پیوندد. این رشته كوه، از طریق كوه‌های مكران یا بشاگرد به كوه‌های زاگرس وصل می‌شوند و دیواره خاوری فلات ایران را به وجود می‌آورند.
کشور ایران جزو مناطق خشک و نیمه خشک جهان محسوب می‌گردد. اقلیم خشک که میزان تبخیر آن از بارندگی بیشتر بوده، حدود 3/2 سطح کشور را شامل می‌گردد. اقلیم معتدل که حدود چهارصد هزار کیلومتر مربع از سطح کشور را شامل می‌شود و نواحی پرجمعیت ایران را در بر می‌گیرد.  


كوه‌های مركزی در امتداد قطر بزرگ ایران از شمال باختری به سوی جنوب خاوری كشیده شده‌اند. این رشته كوه‌ها، از شمال باختری از طریق كوه‌های آذربایجان به قوس‌های شمالی و زاگرس متصل شده و از جنوب خاوری به كوه‌های زاگرس و كوه‌های خاوری ایران می‌پیوندد.<sup>10</sup>  
به دلیل کوهستانی بودن اغلب نقاط ایران، ارتفاع تأثیر مهمی در چگونگی آب و هوای این کشور داشته و غالب مناطق پرجمعیت ایران در مناطق مرتفع قرار دارند. براساس آمار و اطلاعات موجود، میانگین بارندگی سالانه بخش وسیعی از کشور کمتر از صد میلیمتر و متوسط آن برای سراسر کشور بین 250 تا 300 میلی‌متر است<ref>  جعفری، عباس. '''''گیتا‌شناسی ایران.''''' ج2'''''، رود و رودنامه ایران.''''' چ2'''''،''''' تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص16و17.</ref>.
[[پرونده:گلزار کلزا رامیان گلستان.jpg|بندانگشتی|یکی از زیباترین دشت های کشور ایران گلزار کلزا رامیان گلستان، قابل بازیابی از https://mstiran.com/]]
ریزش‌های جوی در ارتفاعات کشور، برخی به صورت برف و برخی به صورت باران، منبع اصلی رودخانه‌هایی است که از کوهستان‌ها سرچشمه می‌گیرند. رودهای ایران را از نظر زهکشی به دوازده حوضه [[دریاچه خزر|دریای خزر]] با رودهای متعددی چون [[سفید رود]]، هراز، گرگان و... ، حوضه [[خلیج فارس]] و دریای عمان با رودهای کارون (به عنوان تنها رود قابل کشتیرانی ایران)، کرخه، جّراحی، میناب، باهوکلات و... ، حوضه [[دریاچه ارومیه]] با رودهای زرینه رود، سیمینه رود و تلخه رود، حوضه [[دریاچه نمک]] با رودهای جاجرود، [[کرج]]، قمرود و...، حوضه [[اصفهان]] و سیرجان با رود [[زاینده رود]]، حوضه جازموریان با رودهای بمپور و هلیل رود، حوضه دریاچه نیریز با رود کُر، حوضه [[دشت کویر]] با رودهای کال شور، جاجرم و...، حوضه [[دشت کویر]] با رودهای جاجرم، حبله رود و... ، حوضه [[کویر لوت]] با رود تهرود، حوضه اردستان و [[یزد]] و [[کرمان]] با رود شور بافق، حوضه صحرای قره‌قوم با رودخانه‌های هریرود، کشف رود و جام رود، حوضه خاوری یا هامون با رودهای هیرمند و ما شکل، تقسیم  شده‌اند<ref>جعفری، عباس. '''''گیتا‌شناسی ایران.''''' ج2'''''، رود و رودنامه ایران.''''' چ2'''''،''''' تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص67-22.</ref>.


كشور ایران جزو مناطق خشك و نیمه خشك جهان محسوب می‌گردد. اقلیم خشك كه میزان تبخیر آن از بارندگی بیشتر بوده، حدود 3/2 سطح كشور را شامل می‌گردد. اقلیم معتدل كه حدود چهارصد هزار كیلومتر مربع از سطح كشور را شامل می‌شود و نواحی پرجمعیت ایران را در بر می‌گیرد.  
این حوضه‌ها را در یک تقسیم‌بندی کلی‌تر به شش حوضه [[دریاچه خزر|دریای خزر]]، [[دریاچه ارومیه|دریاچه اورمیه]]، [[خلیج فارس]] و دریای عمان، مرکزی ایران و حوضه آبریز شرق و شمال شرق ایران نیز تقسیم کرده‌اند<ref>سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص11.</ref>.


به دلیل كوهستانی بودن اغلب نقاط ایران، ارتفاع تأثیر مهمی در چگونگی آب و هوای این كشور داشته و غالب مناطق پرجمعیت ایران در مناطق مرتفع قرار دارند. براساس آمار و اطلاعات موجود، میانگین بارندگی سالانه بخش وسیعی از كشور كمتر از صد میلیمتر و متوسط آن برای سراسر كشور بین 250 تا 300 میلی‌متر است.<sup>11</sup>  
افزون بر [[دریاچه خزر|دریاچه(دریا) خزر]] و [[دریاچه ارومیه|اورمیه]] به عنوان بزرگ‌ترین دریاچه‌های قابل کشتیرانی ایران، در [[فلات پهناور ایران|فلات داخلی ایران]] [[دریاچه ها|دریاچه‌های]] طبیعی دائمی، فصلی، با آب شیرین و یا با آب شور بسیاری وجود دارد که همراه با دریاچه‌های مصنوعی (پشت سدها)، سطحی قابل توجه از کشور را پوشانده‌اند. بزرگ‌ترین این دریاچه‌ها عبارتند از: [[دریاچه ارومیه|اورمیه]] (دائمی- شور)، هامون صابری (فصلی- شور)، هامون پوزک (فصلی- شور)، هامون هیرمند (فصلی- شور)، هامون جازموریان (فصلی- شور)، بختگان (فصلی- شور)، طشک (فصلی- شور)، مهارلو (دائمی- شور)، پریشان یا فامور (دائمی- شور)، زریوار (دائمی- شیرین)، نئور (دائمی- شیرین)، گَهَر (دائمی- شیرین)، ولشت (دائمی- شیرین)<ref>سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، ص12.</ref>.


ریزش‌های جوی در ارتفاعات كشور، برخی به صورت برف و برخی به صورت باران، منبع اصلی رودخانه‌هایی است كه از كوهستان‌ها سرچشمه می‌گیرند. رودهای ایران را از نظر زهكشی به دوازده '''حوضه دریای خزر''' با رودهای متعددی چون سفید رود، هراز، گرگان و... '''، حوضه خلیج فارس و دریای عمان''' با رودهای كارون (به عنوان تنها رود قابل كشتیرانی ایران)، كرخه، جّراحی، میناب، باهوكلات و... '''، حوضه دریاچه ارومیه''' با رودهای زرینه رود، سیمینه رود و تلخه رود، '''حوضه دریاچه نمك''' با رودهای جاجرود، كرج، قمرود و...، '''حوضه اصفهان و سیرجان''' با رود زاینده رود، '''حوضه جازموریان''' با رودهای بمپور و هلیل رود، '''حوضه دریاچه نیریز''' با رود كُر، '''حوضه دشت كویر''' با رودهای كال شور، جاجرم و...، '''حوضه دشت كویر''' با رودهای جاجرم، حبله رود و... ، '''حوضه كویر لوت''' با رود تهرود، '''حوضه اردستان و یزد و كرمان''' با رود شور بافق، '''حوضه صحرای قره‌قوم''' با رودخانه‌های هریرود، كشف رود و جام رود، '''حوضه خاوری یا هامون''' با رودهای هیرمند و ما شكل، تقسیم  شده‌اند.<sup>12</sup>  
بارندگی اندک و اقلیم خشک و تغییرات آب و هوایی در ایران در ادوار مختلف زمین‌شناسی، موجب پیدایش کویرهای متعددی در ایران شده است که سطح وسیعی از کشور را پوشانده‌اند. [[دشت کویر]] و [[کویر لوت]]، بزرگ‌ترین آنهاست و کویرهای دیگری نیز نظیر کویر حاج علی‌قلی، لوت زنگی احمد، سیرجان، مهرگان، میغان، نمک و... . در نقاط مختلف کشور به چشم می‌خورند که تعداد آن‌ها حدوداً به 60 مورد می‌رسد<ref>کلینسلی، دانیل. '''''کویرهای ایران'''''. ترجمه دکتر عباس پاشایی. چ1، تهران: 1381، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ص328-312.</ref>. کشور ایران در مجموع با 15 کشور جهان دارای مرز مشترک زمینی (7 کشور) و دریایی (8 کشور) است و از این نظر به همراه چین و پس از [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87 جمهوری فدراتیو روسیه] رکورددار تعداد همسایه جهان است<ref>کریمی‌پور، یدالله. '''''مقدمه‌ای بر ایران و همسایگان'''''. چ1، تهران: 1380، دانشگاه تربیت معلم، ص23.</ref>. ایران با کشورهای [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%82%D8%B2%D8%A7%D9%82%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 قزاقستان]، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87 روسیه]، کویت، عربستان سعودی، بحرین، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%82%D8%B7%D8%B1 قطر] و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA_%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D9%87_%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C امارات متحده عربی] و عمان دارای مرز مشترک آبی است و با کشورهای آذربایجان (767 کمـ)، ارمنستان (40 کمـ)، ترکمنستان (1206 کمـ) از شمال، با کشورهای [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 افغانستان] (945 کمـ) و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 پاکستان] (978 کمـ) از شرق، با کشورهای ترکیه (486 کمـ) و عراق (1609 کمـ) از غرب، دارای مرز مشترک خاکی است<ref name=":1" />.


این حوضه‌ها را در یك تقسیم‌بندی كلی‌تر به شش حوضه '''دریای خزر'''، '''دریاچه اورمیه'''، '''خلیج فارس و دریای عمان'''، '''مركزی ایران و حوضه آبریز شرق''' و '''شمال شرق ایران''' نیز تقسیم كرده‌اند.<sup>13</sup>
ایران طبق آخرین تقسیمات کشوری دارای 30 استان، 318 شهرستان، 154 بخش، 2366 دهستان و 970 شهر است و جمعیت آن در سرشماری 1375ش، تعداد 59893618 تن بوده<ref> '''''دفتر تقسیمات کشوری. نقشه و جدول تقسیمات کشوری و جدول مشخصات استان‌های کشور.''''' تهران: وزارت کشور، 1383.</ref> که طبق برآوردهای انجام گرفته به 68467440 تن در 1384ش رسیده است<ref>   مرکز آمار ایران. '''''بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور بر اساس محدوده سال 1380'''''. تهران: 1382، مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، ص14.</ref>.


افزون بر دریاچه (دریا) خزر و اورمیه به عنوان بزرگ‌ترین دریاچه‌های قابل كشتیرانی ایران، در فلات داخلی ایران دریاچه‌های طبیعی دائمی، فصلی، با آب شیرین و یا با آب شور بسیاری وجود دارد كه همراه با دریاچه‌های مصنوعی (پشت سدها)، سطحی قابل توجه از كشور را پوشانده‌اند. بزرگ‌ترین این دریاچه‌ها عبارتند از: اورمیه (دائمی- شور)، هامون صابری (فصلی- شور)، هامون پوزك (فصلی- شور)، هامون هیرمند (فصلی- شور)، هامون جازموریان (فصلی- شور)، بختگان (فصلی- شور)، طشك (فصلی- شور)، مهارلو (دائمی- شور)، پریشان یا فامور (دائمی- شور)، زریوار (دائمی- شیرین)، نئور (دائمی- شیرین)، گَهَر (دائمی- شیرین)، ولشت (دائمی- شیرین).<sup>14</sup>  
سرزمین کنونی ایران، بخشی نسبتاً کوچک از امپراتوری بزرگی است که مرزهای شرقی آن به یونان و مصر و سواحل شرقی مدیترانه و مرزهای غربی آن به چین و هند متصل می‌شد<ref>سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس تاریخ ایران'''''. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری کشور، ص30و31.</ref>. وسعت ایران، در قرن‌های مختلف و طی جنگ‌های متعدد داخلی و خارجی، دچار تغییراتی می‌شد. در قرن‌های اخیر، به هنگام پادشاهی [[آقا محمدخان قاجار|آقامحمدخان قاجار]]، کشور ایران دارای مرزهای گسترده‌ای که قابل قیاس با گذشته خود بود، رسید<ref>سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس تاریخ ایران'''''. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری کشور، ص129.</ref>؛ امّا از آن پس در طول جنگ‌های ایران و روس و نیز در پی برخی قراردادهای تحمیلی مرزی، بخش‌های وسیعی از شمال و شرق کشور، از سرزمین‌ مادری جدا و به شکل کشورهایی با هویت‌های ساختگی درآمدند. جزیره بحرین در [[خلیج فارس]] آخرین قسمت جدا شده از خاک ایران است که به هنگام سلطنت [[محمدرضا شاه پهلوی|محمدرضا پهلوی]] از ایران منتزع و به عنوان کشوری مستقل معرفی شد<ref>سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس تاریخ ایران'''''. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری کشور، ص130.</ref>.


بارندگی اندك و اقلیم خشك و تغییرات آب و هوایی در ایران در ادوار مختلف زمین‌شناسی، موجب پیدایش كویرهای متعددی در ایران شده است كه سطح وسیعی از كشور را پوشانده‌اند. دشت كویر و كویر لوت، بزرگ‌ترین آنهاست و كویرهای دیگری نیز نظیر كویر حاج علی‌قلی، لوت زنگی احمد، سیرجان، مهرگان، میغان، نمك و... . در نقاط مختلف كشور به چشم می‌خورند كه تعداد آن‌ها حدوداً به 60 مورد می‌رسد.<sup>15</sup>  
== نیز نگاه کنید به                           ==


كشور ایران در مجموع با 15 كشور جهان دارای مرز مشترك زمینی (7 كشور) و دریایی (8 كشور) است و از این نظر به همراه چین و پس از جمهوری فدراتیو روسیه ركورددار تعداد همسایه جهان است.<sup>16</sup>
* [[دماوند]]
 
* [[زاگرس]]
ایران با كشورهای قزاقستان، روسیه، كویت، عربستان سعودی، بحرین، قطر و امارات متحده عربی و عمان دارای مرز مشترك آبی است و با كشورهای آذربایجان (767 كمـ)، ارمنستان (40 كمـ)، تركمنستان (1206 كمـ) از شمال، با كشورهای افغانستان (945 كمـ) و پاكستان (978 كمـ) از شرق، با كشورهای تركیه (486 كمـ) و عراق (1609 كمـ) از غرب، دارای مرز مشترك خاكی است.<sup>17</sup>
* [[سبلان]]
 
* [[دریاچه خزر|دریای خزر]]
ایران طبق آخرین تقسیمات كشوری دارای 30 استان، 318 شهرستان، 154 بخش، 2366 دهستان و 970 شهر است و جمعیت آن در سرشماری 1375ش، تعداد 59893618 تن بوده<sup>18</sup> كه طبق برآوردهای انجام گرفته به 68467440 تن در 1384ش رسیده است.<sup>19</sup>
* [[دریاچه ارومیه|دریاچه اورمیه]]
 
* [[زاینده رود]]
سرزمین كنونی ایران، بخشی نسبتاً كوچك از امپراتوری بزرگی است كه مرزهای شرقی آن به یونان و مصر و سواحل شرقی مدیترانه و مرزهای غربی آن به چین و هند متصل می‌شد.<sup>20</sup> وسعت ایران، در قرن‌های مختلف و طی جنگ‌های متعدد داخلی و خارجی، دچار تغییراتی می‌شد. در قرن‌های اخیر، به هنگام پادشاهی آقامحمدخان قاجار، كشور ایران دارای مرزهای گسترده‌ای كه قابل قیاس با گذشته خود بود، رسید؛<sup>21</sup> امّا از آن پس در طول جنگ‌های ایران و روس و نیز در پی برخی قراردادهای تحمیلی مرزی، بخش‌های وسیعی از شمال و شرق كشور، از سرزمین‌ مادری جدا و به شكل كشورهایی با هویت‌های ساختگی درآمدند. جزیره بحرین در خلیج فارس آخرین قسمت جدا شده از خاك ایران است كه به هنگام سلطنت محمدرضا پهلوی از ایران منتزع و به عنوان كشوری مستقل معرفی شد.<sup>22</sup>
* [[خلیج فارس]]
* [[کویر لوت]]
 
* [[فلات پهناور ایران]]
 
'''مآخذ:'''
 
1.  
 
2.   '''''همان'''''، ص1و2.
 
3.   گیتاشناسی (واحد پژوهش و تألیف). '''''اطلس استان‌های ایران'''''. چ1، تهران: 1383، گیتاشناسی، ص18.
 
4.   جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج3، '''''دایرهالمعارف جغرافیایی ایران'''''. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص15.
 
5.   منبع 1. ص45.
 
6.   منبع 3. ص18.
 
7.   حكیمیان، كبری و غلامحسین تكمیل‌همایون. '''''گزارش نهایی طرح پژوهشی «بررسی تغییرات قلمرو جنگل‌های شمال ایران در ادوار تاریخی».''''' تهران: 1376، مؤسسه جغرافیا (دانشگاه تهران)، ص1و21-16.
 
8.   منبع 3. ص44و45.
 
9.   جعفری، عباس. '''''گیتا‌شناسی ایران.''''' ج1، '''''كوهها و كوهنامه ایران.''''' چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص19.
 
10.                 '''''همان'''''. ص22-20.
 
11.                 جعفری، عباس. '''''گیتا‌شناسی ایران.''''' ج2'''''، رود و رودنامه ایران.''''' چ2'''''،''''' تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص16و17.
 
12.                 '''''همان'''''. ص67-22.
 
13.                 منبع 1. ص11.
 
14.                 '''''همان'''''. ص12.
 
15.                 كلینسلی، دانیل. '''''كویرهای ایران'''''. ترجمه دكتر عباس پاشایی. چ1، تهران: 1381، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ص328-312.
 
16.                 كریمی‌پور، یدالله. '''''مقدمه‌ای بر ایران و همسایگان'''''. چ1، تهران: 1380، دانشگاه تربیت معلم، ص23.
 
17.                 منبع 4. همانجا.
 
18.                 '''''دفتر تقسیمات كشوری. نقشه و جدول تقسیمات كشوری و جدول مشخصات استان‌های كشور.''''' تهران: وزارت كشور، 1383.
 
19.                 مركز آمار ایران. '''''بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور بر اساس محدوده سال 1380'''''. تهران: 1382، مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، ص14.
 
20.                 سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس تاریخ ایران'''''. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری كشور، ص30و31.
 
21.                 '''''همان'''''. ص129.
 
22.                 '''''همان'''''. ص130.


== مآخذ ==
<references />


== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
غلامحسین تکمیل همایون
غلامحسین تکمیل همایون
[[رده:جغرافیا]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۲

نقشه هوایی ایران ، برگرفته ازمجله خبری نودی، قابل بازیابی ازhttps://fa.nody.ir/

ایران، کشور ایران با 1/648/195 کمـ وسعت در نیمه جنوبی منطقه معتدل شمالی، بین َ3 ْ25 تا َ47 ْ39 عرض شمالی و َ5 ْ44 تا َ18 ْ63 طول خاوری جای دارد. گستردگی ویژه ایران از نظر طول و عرض جغرافیایی چشم اندازه‌های طبیعی گوناگونی را پدید آورده و تنوع اقلیم نیز بر تفاوت‌های مکانی پیکره ناهموار ایران زمین افزوده است[۱]. ارتفاع میانگین سرزمین ایران بیش از 1200 متر است. پست‌تری نقطه داخلی با ارتفاع 56 متر در چاله لوت و بلندترین قله آن، دماوند با ارتفاع 5610 متر در میان رشته کوه البرز قرار دارد. در کناره‌های جنوبی دریای خزر ارتفاع زمین 28 متر پائین‌تر از سطح دریای آزاد است[۱].

مساحت ایران حدود یک بیست و هفتم قاره آسیا و یک نودم وسعت خشکی‌های جهان است. این کشور به لحاظ وسعت، هفدهمین کشور جهان است[۲].

کشور ایران در جنوب غربی آسیا و یا طبق تقسیم‌بندی استعماری (= اروپا محوری) در منطقه خاورمیانه، بین بزرگ‌ترین دریاچه جهان (خزر یا مازندران) و آب‌های آزاد خلیج فارس و دریای عمان واقع است. از 8730 کمـ مرز سراسری، 4115 کمـ به خشکی، 1920 کمـ به رودخانه‌ها، باتلاق‌ها و دریاچه‌های مرزی و 2700 کمـ به مرز آبی (دریایی) تعلق دارد که از این مقدار 655 کمـ به دریای خزر، 1260 کمـ به خلیج فارس (از دهانه اروند رود تا بندرعباس) و 785 کمـ به دریای عمان (از بندرعباس تا خلیج گواتر) اختصاص دارد. قطر بزرگ ایران از گوشه شمال غربی تا گوشه جنوب شرقی 2251 کمـ و قطر کوچک آن از گوشه شمال شرقی تا گوشه جنوب غربی، 1376 کمـ است[۳]. ایران یکی از کشورهای زلزله‌خیز جهان است که بیشتر سطح آن به لحاظ امکان وقوع زلزله در نواحی با خطر خیلی بالا، خطر بالا، خطر متوسط و خطر پائین قرار دارد[۴].

حدود 90 درصد از خاک ایران در گستره فلاتی به همین نام واقع است. نیمی از سطح کشور را کوه‌ها، حدود 4/1 از مساحت ایران را هم صحراها و کویرها و 4/1 باقیمانده را اراضی قابل کشت، جنگل‌ها و مراتع تشکیل می‌دهند[۵].حدود 12 میلیون هکتار از این مقدار براساس تصاویر ماهواره‌ای 1373ش به جنگل‌ها اختصاص دارد که با توجه به اطلاعات آماری و شواهد تاریخی، از گذشته‌های دور و حتی دهه‌های قبل، پوشش گیاهی ایران به میزان گسترده‌ای از میان رفته است[۶].

ایران، در مقایسه با دیگر کشورهای جهان، سرزمینی کوهستانی است. کوه‌های ایران از چهار قوس اصلی شمالی، زاگروس، خاوری و مرکزی تشکیل یافته‌اند.

کوه‌های شمالی ایران که بخشی از چین‌خوردگی‌های بزرگ آلپ و هیمالیا است، به صورت رشته طویلی از آذربایجان خاوری شروع شده و پس از گذر از کرانه جنوبی دریای خزر، در شمال خراسان به کوه‌های خاوری ایران می‌پیوندد.

تخت سلیمان ، برگرفته از سایت تریپ، قابل بازیابی ازhttps://www.trip.ir/

کوه‌های آذربایجان خاوری و البرز، دو واحد کوهستانی هستند که در مجموعه کوه‌های شمالی ایران قرار دارند. سهند (3707 متر) و سبلان (4811 متر) دو قله مرتفع در کوه‌های آذربایجان خاوری، دماوند (5610 متر)، تخت سلیمان (4643 متر) و علم کوه (4850 متر) از قله‌های مرتفع البرز و بینالود (3211 متر) در خراسان شمالی، از جمله کوه‌های مرتفع در کوه‌های شمالی ایران هستند[۷].

کوهستان زاگرس با شباهت به چین‌خوردگی‌های آلپی، قوس عظیمی است که سراسر باختر، جنوب باختری و جنوب ایران را فرا گرفته و در شمال تنگه هرمز به کوه‌های مرکزی و همچنین رشته کوه‌های بشاگرد که بخش دیگری از کوه‌های جنوبی ایران است، می‌پیوندد. طول رشته کوه زاگرس همراه با رشته کوه‌های آذربایجان غربی، 1700 کمـ است[۸].

دو واحد کوهستانی البرز و زاگرس چون دیواره عظیمی مانع از حرکت بادهای باران‌آور شمالی و غربی به داخل فلات ایران می‌شوند و لذا بیشتر نزولات جوی در دامنه‌های شمالی و غربی این دو رشته کوه فرو می‌ریزند. کوه‌های خاوری ایران که به طور منفرد از شمال خراسان تا جنوب بلوچستان کشیده شده‌اند، در شمال خراسان به کوه‌های شمالی ایران متصل است و در جنوب به قوس مرکزی ایران می‌پیوندد. این رشته کوه، از طریق کوه‌های مکران یا بشاگرد به کوه‌های زاگرس وصل می‌شوند و دیواره خاوری فلات ایران را به وجود می‌آورند.

کوه‌های مرکزی در امتداد قطر بزرگ ایران از شمال باختری به سوی جنوب خاوری کشیده شده‌اند. این رشته کوه‌ها، از شمال باختری از طریق کوه‌های آذربایجان به قوس‌های شمالی و زاگرس متصل شده و از جنوب خاوری به کوه‌های زاگرس و کوه‌های خاوری ایران می‌پیوندد[۹].

کشور ایران جزو مناطق خشک و نیمه خشک جهان محسوب می‌گردد. اقلیم خشک که میزان تبخیر آن از بارندگی بیشتر بوده، حدود 3/2 سطح کشور را شامل می‌گردد. اقلیم معتدل که حدود چهارصد هزار کیلومتر مربع از سطح کشور را شامل می‌شود و نواحی پرجمعیت ایران را در بر می‌گیرد.

به دلیل کوهستانی بودن اغلب نقاط ایران، ارتفاع تأثیر مهمی در چگونگی آب و هوای این کشور داشته و غالب مناطق پرجمعیت ایران در مناطق مرتفع قرار دارند. براساس آمار و اطلاعات موجود، میانگین بارندگی سالانه بخش وسیعی از کشور کمتر از صد میلیمتر و متوسط آن برای سراسر کشور بین 250 تا 300 میلی‌متر است[۱۰].

یکی از زیباترین دشت های کشور ایران گلزار کلزا رامیان گلستان، قابل بازیابی از https://mstiran.com/

ریزش‌های جوی در ارتفاعات کشور، برخی به صورت برف و برخی به صورت باران، منبع اصلی رودخانه‌هایی است که از کوهستان‌ها سرچشمه می‌گیرند. رودهای ایران را از نظر زهکشی به دوازده حوضه دریای خزر با رودهای متعددی چون سفید رود، هراز، گرگان و... ، حوضه خلیج فارس و دریای عمان با رودهای کارون (به عنوان تنها رود قابل کشتیرانی ایران)، کرخه، جّراحی، میناب، باهوکلات و... ، حوضه دریاچه ارومیه با رودهای زرینه رود، سیمینه رود و تلخه رود، حوضه دریاچه نمک با رودهای جاجرود، کرج، قمرود و...، حوضه اصفهان و سیرجان با رود زاینده رود، حوضه جازموریان با رودهای بمپور و هلیل رود، حوضه دریاچه نیریز با رود کُر، حوضه دشت کویر با رودهای کال شور، جاجرم و...، حوضه دشت کویر با رودهای جاجرم، حبله رود و... ، حوضه کویر لوت با رود تهرود، حوضه اردستان و یزد و کرمان با رود شور بافق، حوضه صحرای قره‌قوم با رودخانه‌های هریرود، کشف رود و جام رود، حوضه خاوری یا هامون با رودهای هیرمند و ما شکل، تقسیم  شده‌اند[۱۱].

این حوضه‌ها را در یک تقسیم‌بندی کلی‌تر به شش حوضه دریای خزر، دریاچه اورمیه، خلیج فارس و دریای عمان، مرکزی ایران و حوضه آبریز شرق و شمال شرق ایران نیز تقسیم کرده‌اند[۱۲].

افزون بر دریاچه(دریا) خزر و اورمیه به عنوان بزرگ‌ترین دریاچه‌های قابل کشتیرانی ایران، در فلات داخلی ایران دریاچه‌های طبیعی دائمی، فصلی، با آب شیرین و یا با آب شور بسیاری وجود دارد که همراه با دریاچه‌های مصنوعی (پشت سدها)، سطحی قابل توجه از کشور را پوشانده‌اند. بزرگ‌ترین این دریاچه‌ها عبارتند از: اورمیه (دائمی- شور)، هامون صابری (فصلی- شور)، هامون پوزک (فصلی- شور)، هامون هیرمند (فصلی- شور)، هامون جازموریان (فصلی- شور)، بختگان (فصلی- شور)، طشک (فصلی- شور)، مهارلو (دائمی- شور)، پریشان یا فامور (دائمی- شور)، زریوار (دائمی- شیرین)، نئور (دائمی- شیرین)، گَهَر (دائمی- شیرین)، ولشت (دائمی- شیرین)[۱۳].

بارندگی اندک و اقلیم خشک و تغییرات آب و هوایی در ایران در ادوار مختلف زمین‌شناسی، موجب پیدایش کویرهای متعددی در ایران شده است که سطح وسیعی از کشور را پوشانده‌اند. دشت کویر و کویر لوت، بزرگ‌ترین آنهاست و کویرهای دیگری نیز نظیر کویر حاج علی‌قلی، لوت زنگی احمد، سیرجان، مهرگان، میغان، نمک و... . در نقاط مختلف کشور به چشم می‌خورند که تعداد آن‌ها حدوداً به 60 مورد می‌رسد[۱۴]. کشور ایران در مجموع با 15 کشور جهان دارای مرز مشترک زمینی (7 کشور) و دریایی (8 کشور) است و از این نظر به همراه چین و پس از جمهوری فدراتیو روسیه رکورددار تعداد همسایه جهان است[۱۵]. ایران با کشورهای قزاقستان، روسیه، کویت، عربستان سعودی، بحرین، قطر و امارات متحده عربی و عمان دارای مرز مشترک آبی است و با کشورهای آذربایجان (767 کمـ)، ارمنستان (40 کمـ)، ترکمنستان (1206 کمـ) از شمال، با کشورهای افغانستان (945 کمـ) و پاکستان (978 کمـ) از شرق، با کشورهای ترکیه (486 کمـ) و عراق (1609 کمـ) از غرب، دارای مرز مشترک خاکی است[۴].

ایران طبق آخرین تقسیمات کشوری دارای 30 استان، 318 شهرستان، 154 بخش، 2366 دهستان و 970 شهر است و جمعیت آن در سرشماری 1375ش، تعداد 59893618 تن بوده[۱۶] که طبق برآوردهای انجام گرفته به 68467440 تن در 1384ش رسیده است[۱۷].

سرزمین کنونی ایران، بخشی نسبتاً کوچک از امپراتوری بزرگی است که مرزهای شرقی آن به یونان و مصر و سواحل شرقی مدیترانه و مرزهای غربی آن به چین و هند متصل می‌شد[۱۸]. وسعت ایران، در قرن‌های مختلف و طی جنگ‌های متعدد داخلی و خارجی، دچار تغییراتی می‌شد. در قرن‌های اخیر، به هنگام پادشاهی آقامحمدخان قاجار، کشور ایران دارای مرزهای گسترده‌ای که قابل قیاس با گذشته خود بود، رسید[۱۹]؛ امّا از آن پس در طول جنگ‌های ایران و روس و نیز در پی برخی قراردادهای تحمیلی مرزی، بخش‌های وسیعی از شمال و شرق کشور، از سرزمین‌ مادری جدا و به شکل کشورهایی با هویت‌های ساختگی درآمدند. جزیره بحرین در خلیج فارس آخرین قسمت جدا شده از خاک ایران است که به هنگام سلطنت محمدرضا پهلوی از ایران منتزع و به عنوان کشوری مستقل معرفی شد[۲۰].

نیز نگاه کنید به                          

مآخذ

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ سازمان نقشه‌برداری كشور. اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص1-2.
  2. ↑ گیتاشناسی (واحد پژوهش و تألیف). اطلس استان‌های ایران. چ1، تهران: 1383، گیتاشناسی، ص18.
  3. ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج3، دایره المعارف جغرافیایی ایران. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص15.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ سازمان نقشه‌برداری كشور. اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص45.
  5. ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج3، دایره المعارف جغرافیایی ایران. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص18.
  6. ↑ حکیمیان، کبری و غلامحسین تکمیل‌همایون. گزارش نهایی طرح پژوهشی «بررسی تغییرات قلمرو جنگل‌های شمال ایران در ادوار تاریخی». تهران: 1376، مؤسسه جغرافیا (دانشگاه تهران)، ص1و21-16.
  7. ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج3، دایره المعارف جغرافیایی ایران. چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص44و45.
  8. ↑   جعفری، عباس. گیتا‌شناسی ایران. ج1، کوهها و کوهنامه ایران. چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص19.
  9. ↑ جعفری، عباس. گیتا‌شناسی ایران. ج1، کوهها و کوهنامه ایران. چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص22-20.
  10. ↑   جعفری، عباس. گیتا‌شناسی ایران. ج2، رود و رودنامه ایران. چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص16و17.
  11. ↑ جعفری، عباس. گیتا‌شناسی ایران. ج2، رود و رودنامه ایران. چ2، تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص67-22.
  12. ↑ سازمان نقشه‌برداری كشور. اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور). ص11.
  13. ↑ سازمان نقشه‌برداری كشور. اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). چ1، تهران: 1382، سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، ص12.
  14. ↑ کلینسلی، دانیل. کویرهای ایران. ترجمه دکتر عباس پاشایی. چ1، تهران: 1381، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ص328-312.
  15. ↑ کریمی‌پور، یدالله. مقدمه‌ای بر ایران و همسایگان. چ1، تهران: 1380، دانشگاه تربیت معلم، ص23.
  16. ↑  دفتر تقسیمات کشوری. نقشه و جدول تقسیمات کشوری و جدول مشخصات استان‌های کشور. تهران: وزارت کشور، 1383.
  17. ↑    مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور بر اساس محدوده سال 1380. تهران: 1382، مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، ص14.
  18. ↑ سازمان نقشه‌برداری کشور. اطلس تاریخ ایران. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری کشور، ص30و31.
  19. ↑ سازمان نقشه‌برداری کشور. اطلس تاریخ ایران. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری کشور، ص129.
  20. ↑ سازمان نقشه‌برداری کشور. اطلس تاریخ ایران. چ1، تهران: 1378، سازمان نقشه‌برداری کشور، ص130.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

غلامحسین تکمیل همایون

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=کشور_ایران&oldid=6986»