پرش به محتوا

جزیره های ایران 2

از ویکی ایران
جزیره سیری، برگرفته از سایت الی گشت، قابل بازیابی ازhttps://www.eligasht.com/

جزیره‌های ایران در دو گروه مسکون و غیرمسکون قابل شناسایی و بررسی هستند. اکثر قریب به اتفاق جزیره‌های مسکونی ایران و نیز وسیع‌ترین آنها شامل قشم (Qeshm) کیش (Kish)، لاوان (Lavan)، لارک (Larak)، هرمز (Hormoz)، هنگام (Hengam)، هندورابی (Hendurabi)، خارک (Khark)، سیدی (Siri)، شیف (Shif)، ابوموسی (Abumusa)، تنب بزرگ (Tonb- Bozorg)، در خلیج فارس قرار دارند[۱].

دیگر جزیره‌های مسکونی ایران یکی جزیره اسلامی (دریاچه ارومیه) در دریاچه ارومیه است که آن نیز غالباً به علت کاهش سطح آب دریاچه، حالت شبه جزیره به خود می‌گیرد[۲] و دیگری جزیره‌های سه‌گانه آشوراده است که آن‌ها نیز به همان علت، به شبه جزیره آسکون یا میان قلعه می‌پیوندند[۳].جزیره مینو به وسعت 8/17 کم[۲] نیز از جمله جزیره‌های مسکونی ایران است که در 10 کیلومتری جنوب خرمشهر و در اروندرود قرار دارد[۴].

در برخی منابع از آبادان نیز به عنوان جزیره‌ای به وسعت حدود 500 کم[۲] یاد می‌شود که بین رودخانه‌های کارون، بهمنشیر، اروندرود و خلیج‌فارس واقع شده و به آن جزیره‌‌الخضر نیز گفته می‌شده است[۵].

دو جزیره اخیر به هر حال هیچ کدام جزیره‌های دریایی نیستند.  

خلیج فارس

جزیره‌های متعلق به ایران در خلیج فارس، از نظر تقسیمات کشوری به صورت دهستان، بخش و حتی شهرستان تقسیم‌بندی شده‌اند و هر گروه از آنها تابع یکی از استان‌های ساحلی خلیج‌فارس است.

الف- استان هرمزگان

در استان هرمزگان، جزیره‌های تابع استان، تحت عنوان «شهرستان قشم»، «شهرستان ابوموسی» و «بخش کیش» از توابع شهرستان بندرلنگه مشخص شده‌اند.

شهرستان قشم از چهار جزیره قشم، هرمز، لارک و هنگام با مشخصات زیر تشکیل شده است:

شهرستان قشم
دره ستارگان قشم، برگرفته از سایت الی گشت، قابل بازیابی ازhttps://www.eligasht.com/
1- قشم (Qeshm)

جزیره قشم با 1491 کم[۲] وسعت، بیش از دو برابر کشور بحرین و بزرگترین جزیره ایران و خلیج‌فارس است.

این جزیره در نزدیکی تنگه هرمز واقع شده و فاصله آن از مرکز استان (بندرعباس) تا محل سر بندر قشم (شهر قشم) واقع در منتهی الیه مشرق جزیره، حدود 20 کم[۲] و فاصله نزدیکترین قسمت جزیره تا ساحل استان 1800 م است[۶].

جزیره قشم دارای دو نقطه به نام‌های سر بندر (شهر قشم) و سوزا و تعدادی روستا است[۷].این جزیره در سال 1375 دارای 67344 تن جمعیت بوده است. جمعیت شهری جزیره قشم در سال 75، تعداد 13421 تن و جمیعت روستایی آن 53923 تن بوده است[۸].

جمعیت شهر قشم (بزرگترین مرکز شهری جزیره قشم) به 18449 تن در سال 1384 رسیده است[۹].جزیره قشم دارای سابقه کهن تاریخی بوده و حوادث بسیاری را به خود دیده است. در سال‌های اخیر با ایجاد منقطه آزاد تجاری، تاسیس مراکز مختلف خدماتی، رفاهی و آموزشی، این جزیره وارد مرحله جدیدی از عمران و آبادی خود شده است. اتصال این جزیره به ساحل استان از طریق احداث پل خلیج‌فارس، مسلماً موجب تحول بیشتری در رونق اقتصادی و اجتماعی جزیره خواهد شد[۱۰].

2-  هرمز (Hormoz)

هرمز دومین جزیره به لحاظ وسعت در مجموعه جزایر شهرستان قشم است. این جزیره از شمال غرب به بندرعباس، از جنوب شرق به جزیره‌های قشم و لارک محدود و فاصله آن تا بندرعباس 18 کم2 و تا مرکز شهرستان قشم (جزیره قشم محل سربندر) نیز 18 کم[۲] است. مساحت جزیره 45 کم[۲][۱۱]و جمعیت آن در سال 1384، تعداد 5144 تن برآورد شده است[۱۲].

3-  لارک (Larak)

این جزیره از شمال به بندرعباس، از غرب و شمال غرب به جزیره قشم، از شمال شرق به جزیره هرمز، از جنوب غرب به جزیره هنگام و از جنوب به راس‌المسندام (کشور عمان) محدود است. فاصله لارک تا بندرعباس 75/34 کم تا محل سربندر جزیره قشم 14 کم[۲] و تا رأس‌المسندام 60 کم[۲] است. مساحت این جزیره حدود 7/48 کم[۲] و جمعیت آن طبق سرشماری سال 1375، 459 نفر بوده است[۱۳].لارک، جزیره‌ای کوهستانی است که به لحاظ موقعیت خود، بیشتر دارای اهمیت نظامی است[۱۴].

جزیره هنگام، برگرفته از سایت سفر مارکت، قابل بازیابی ازhttps://safarmarket.com/
4-  هنگام (Hengam)

جزیره هنگام با 50 کم[۲] وسعت، در فاصله 2 کیلومتری جنوب جزیره قشم قرار دارد. جمعیت این جزیره در سال 1375، تعداد 389 تن و در سال 1379، به 483 تن رسیده است[۱۵].

2. شهرستان ابوموسی

شهرستان ابوموسی نیز شامل شش جزیره ابوموسی، تنب بزرگ، تنب کوچک، سیری (سری)، فارور و فارورگان به شرح زیر است.

1-  ابوموسی (Abumusa)

جزیره ابوموسی یا بوموسی، جنوبی‌ترین جزیره ایرانی خلیج‌فارس در فاصله 213 کیلومتری جنوب غربی بندرعباس واقع شده و دارای 8/12 کم[۲] مساحت است[۱۶].این جزیره ایرانی، پس از هشتاد سال سلطه استعماری انگلیس، مجدداً در تاریخ 9 آذر 1350 تحت حاکمیت ایران قرار گرفت[۱۷].جمعیت شهر ابوموسی در سرشماری سال 1375، تعداد 2272 تن بوده که طبق برآورد انجام شده، این تعداد در سال 1384 به 3471 تن رسیده است[۱۸].

2-   تنب بزرگ (Tonb – e Bozorg)

این جزیره در فاصله 180 کیلومتری جنوب غربی بندر عباس و 53 کیلومتری شمال شرقی ابوموسی قرار دارد. مساحت این جزیره 5/10 کم[۲]و جمعیت آن در آمارگیری 1375، تعداد 637 تن ذکر شده است[۱۹].جزیره تنب بزرگ نیز همزمان با تصرف جزیره ابوموسی یعنی در 9 آذر 1350 تحت حاکمیت ایران قرار گرفت[۲۰].

3-   تنب کوچک (Tonb – e kuchak)

این جزیره در 200 کیلومتری جنوب غربی بندر عباس و 39 کیلومتری شمال ابوموسی واقع شده و مساحت آن 2/1کم[۲]و غیر مسکونی است[۲۱]. این جزیره نیز به طول همزمان، همراه با جزیره‌های ابوموسی و تنب بزرگ در 9 آذرماه مجدداً تحت حاکمیت ایران در آمد[۲۲].

4-   سیری (Sīrī)

  این جزیره در 53 کیلومتری غرب جزیره ابوموسی و در 240 کیلومتری جنوب غربی بندر عباس واقع شده است. مساحت آن 5/16 کم است[۲۳]و به جز کارکنان شرکت نفت، نظامیان و کارمندان دوایر دولتی که تعدادشان در 1376، معادل 1093 تن بوده، دارای سنه دیگری نیست[۲۴].

5-   فارور (Fārur)

فارور تا مرکز استان هرمزگان در شمال شرق، دارای 262 کم و از سمت جنوب شرق تا ابوموسی، دارای 67 کم فاصله است. مساحت این جزیره حدود 6/26 کم[۲]، فاقد سکنه بومی بوده و تنها ساکنان آن، کارکنان دوایر دولتی نظامی هستند[۲۵].

6-   فارورگان (Fārurgān)

این جزیره در 205 کیلومتری جنوب غرب مرکز استان هرمزگان و 61 کیلومتری شمال غرب ابوموسی قرار دارد. مساحت فارورگان 83/0 کم[۲]و فاقد سکنه است[۲۶].

سومین گروه از جزایر متعلق به استان هرمزگان، چهار جزیره کیش، هندورابی، لاوان و شیدور هستند که زیر عنوان بخش کیش از توابع شهرستان بندر لنگه، تقسیم‌بندی شده‌اند:[۲۷]

کشتی یونانی در جزیره کیش، برگرفته از سایت الی گشت، قابل بازیابی ازhttps://www.eligasht.com/

1-   کیش (Kīsh)

کیش به عنوان مرکز بخشی به همین نام، جزیره‌ای است در 15 کیلومتری سواحل جنوبی شهرستان بندر لنگه، با مساحت 90 کم[۲] که جمعیت شهری و رستایی آن در 379 تعداد 16501 تن بوده است. تعداد 13593 تن از این عده را مهاجران سیار استان‌های ایران تشکیل می‌دادند که در دهه هشتاد غالباً برای کسب و کار به این جزیره آمده‌اند[۲۸]. جزیره کیش به دلیل موقعیت مساعد طبیعی و ارتباطی آن از آغاز دهه شصت به بعد برای ایجاد تأسیسات رفاهی، تجاری و توسعه اقتصادی منطقه متناسب تشخیص داده شد و در حال حاضر با ساخت مراکز متعدد تجاری و تفریحی و امکانات اقامتی برای جذب گردشگر، یکی از جزایر مورد توجه سرمایه‌گذاران و گردشگران در سطح ملی و حتی جهانی است[۲۹].

2-   لاوان (Lāvān)

این جزیره در فاصله 6/57 کیلومتری جزیره کیش و 319 کیلومتری بندر عباس واقع شده و دارای 8/76 کم[۲] وسعت است. جمعیت بومی لاوان در 1375، تعداد 686 تن بوده، اما جمعیت غیر بومی آن شامل کارکنان تأسیسات نفتی و سیار مأموران دولتی که به صورت ادواری و بدون خانواده در این جزیره ساکن هستند، تا 1700 تن ذکر شده است[۳۰].در جزیره لاوان به دلیل جود منابع و ذخایر نفت در آب‌های اطراف آن، تأسیسات عظیمی برای استخراج پالایش و صدور نفت وجود دارد[۳۱].

3-   هندورابی (Hendurābi)

جزیره هندورابی یکی دیگر از جزیره‌های بخش کیش است که در فاصله 8 کیلومتری ساحل شهرستان بندر لنگه و در میان راه دریایی کیش به لاوان واقع است. مساحت این جزیره 8/22 کم[۲] و در 1375 دارای جمعیتی برابر با 43 تن بوده است. نبود امکانات معیشتی و مهاجرت ساکنان آن موجب کاهش جمعیت جزیره شده است[۳۲].

4-   شیدور (Shīdvar)

جزیره‌ای است در فاصله 345 کیلومتری مرکز استان هرمزگان و157 کیلومتری مرکز شهرستان (بندر لنگه) و 67/2 کیلومتری شرق جزیره لاوان و 55 کیلومتری مرکز بخش (کیش) جزیره شیدور دارای یک کم[۲] وسعت و خالی از سکنه و امکانات زندگی است[۳۳].

ب- استان بوشهر

مجموعه دیگری از جزایر ایرانی خلیج فارس به استان بوشهر تعلق داشته و از توابع شهرستان بوشهر محسوب می‌شوند. این جزایر عبارتند از:

1-   خارک (Khārk)

این جزیره در 57 کیلومتری شمال غربی بندر بوشهر واقع و دارای 21 کم[۲] وسعت و مرکز بخشی است به همین نم که جزیره خارکو را هم شامل می‌شود[۳۴]. درسرشماری 1375، جمعیت شهر خارک 7484 تن بوده است؛ اما آمار کل افراد ساکن در جزیره شامل کارکنان صنایع نفت و سایر نهادهای دولتی و ساکنان بومی جزیره، در 1380 به 17000 تن رسیده است[۳۵].جزیره خارک پایانه بزرگ صادرات نفت ایران است. خارک دارای پیشینه فرهنگی و سابقه مدنیت از گذشته‌های دور است. وجود بقایایی از معابد یونانی و ایرانی، آتشکده زردشتیان، کلیسا ودیر مسیحیان نسطوری در عصر ساسانی، حکایت از ساقه زندگی پیروان عقاید و مذاهب مختلف در این جزیره دارد[۳۶].

2-   خارکو (Khārkū)

این جزیره در 60 کیلومتری شمال غربی بندر بوشهر و در فاصله 7/3 کیلومتری جزیره خارک واقع در فاقد جمعیت ساکن است[۳۷].

اسکله ماهی شیف، برگرفته از سایت الی گشت، قابل بازیابی ازhttps://www.eligasht.com/

3-   شیف (Shīf)

جزیره شیف در فاصله 10 کیلومتری شمال غربی بندر بوشهر و در فاصله کمتر از 1 کم تا ساحل استان بوشهر قرار دارد. جزیره شیف، دارای سطحی بدون هر گونه پستی و بلندی بوده و بجز در بخش مرکزی و قسمتی از جنوب آن که جزیره عباسک نامیده می‌شود، بقیه در معرض جزر و مد دریا قرار دارد و از این رو فقط بخش شمالی آن که ارتفاع زمین به 4 متر می‌رسد، با وسعتی حدود 1 کم و جمعیتی معادل 3076 تن و با نام «روستای شیف» قابل سکونت است. جزیره شیف که با نام‌های شیخ سعد و عباسک نیز خوانده می‌شود، درمجموع دارای 14 کم[۲] مساحت است[۳۸].

4-   جزیره ام‌الکرم (Ommolkaram)

این جزیره در فاصله 140 کیلومتری جنوب شرقی بندر بوشهر واقع شده و با مساحتی برابر با 4/0 کم[۲]، فاقد جمعیت و امکانات زندگی است[۳۹].

5-   جزیره جبرین (Jabrin)

این جزیره در فاصله 130 کیلومتری جنوب شرقی بندر بوشهر قرار دارد. مساحت آن 7 کم[۲]و فاقد سکنه است[۴۰].

6-   نخیلو (Nakhīlū)

این جزیره با وسعتی برابر با 32/0 کم[۲]در فاصله 133 کیلومتری جنوب شرقی بوشهر قرار دارد. جزیره نخیلو یا «شیخ کرامه» فاقد جمعیت انسانی است[۴۱].

7-   فارسی (Fārsī)

جزیره فارسی، به عنوان دورترین جزیره ایرانی، نسبت به سواحل متعلق به کشور عربستان سعودی واقع شده است. این جزیره 25/0 کم[۲]وسعت داشته و جز مأموران نظامی، سکنه‌ای ندارد[۴۲].

8-   ام‌ سیله (Omm – e Sileh)

جزیره کوچک و بدون سکنه‌ای است، به وسعت 78 هکتار که در 52 کیلومتری شمال غربی بندر دیّر واقع شده است[۴۳].در آب‌های استان بوشهر چند جزیره کم اهمیت دیگر به نام‌های شیخ زنگی، شیخ مبارک، مرغی و بید و نیز وجود دارند[۴۴] که معمولاً در نقشه‌های جغرافیایی نامی از آن‌ها برده نمی‌شود.

ج‌ـ استان خوزستان

آخرین گروه از جزیره‌های ایرانی در خلیج فارس، به لحاظ تقسیمات کشوری، در استان خوزستان جای دارند. افزون بر آبادان (جزیره‌الخضر) و مینو که پیشتر به آن‌ها اشاره شد، چند جزیره کوچک در نزدیکی بندر ماهشهر نیز وجود دارند که به هنگام مدّ به زیر آب می‌روند و نام و مشخصات آن‌ها عبارتند از:[۴۵]

1-   قبر ناخدا (Qabr – e Nākhodā)

این جزیره با حدود 40 هکتار (4/0 کم[۲]) در خورموسی 35 کیلومتری جنوب غربی بندر ماهشهر قرار دارد که به علت ارتفاع کم آن، به هنگام مد به زیر آب فرو می‌رود.

2-   بونه (Buneh)

این جزیره نیز با 1700 هکتار (7/1 کم[۲]) در آب‌های خورموسی و در 44 کیلومتری جنوب ماهشهر قرار دارد و در موقع مد به زیر آب می‌رود.

3-   دارا (Dārā)

جزیره کوچک دارا هم با مساحت 1 کم[۲] در خورموسی و در 49 کیلومتری جنوب غربی بندر ماهشهر واقع شده و به دلیل ارتفاع کم به هنگام مد آب در زیر آب پنهان می‌شود.

دریای خزر

درشمال ایران و در شرق دریای خزر، جزیره آشوراده (شامل سه جزیره پست و کوچک)، با ویژگی‌هایی که پیشتر به آن اشاره شد، در فاصله حدود 3 کیلومتری غرب بندر ترکمن واقع است. این جزیره به عنوان پناهگاه سلطان محمد خوارزمشاه (به هنگام حمله مغول به ایران)، دارای شهرت تاریخی است[۴۶].

دریاچه اورمیه

در دریاچه اورمیه نیز تعداد 102 جزیره کوچک و بزرگ و بعضاً به صورت صخره‌های سنگی وجود دارد که تنها جزیره اسلامی (شاهی سابق به دلیل وجود قلعه‌شاهی، مدفن هلاکوخان و آباقا خان مغول) واقع در شرق دریاچه و به طول 24 و عرض 15 کم، دارای سکنه است[۴۷].

مهم‌ترین جزیره‌های این دریاچه عبارتند از:[۴۸]

دریاچه نمک قم، قابل بازیابی از https://lastsecond.ir/

1-   کبودان به وسعت 2/30 کم[۲]

2-   اشک به وسعت 25/26 کم[۲]

3-   اسپیر به وسعت 95/11 کم[۲]

4-   آرزو به وسعت 37/5 کم[۲]

5-   جزایر نه گانه (دوقوزلر) به وسعت 14 هکتار)

دریاچه قم

در دریاچه قم واقع در بین استان‌های قم، سمنان و اصفهان و با داشتن مساحتی حدود 1806 کم[۲]، کوهی از میان آب بیرون زده که به آن جزیره سرگردان می‌گویند[۴۹].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ الف- مرکز آمار ایران. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌ها 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382. صص 289 و 283 و 279. ب- جعفری، عباس. شناسنامه جغرافیای طبیعی ایران .چ1. تهران: گیتاشناسی، 1360، صص 70-57.
  2. ↑ ۲٫۰۰ ۲٫۰۱ ۲٫۰۲ ۲٫۰۳ ۲٫۰۴ ۲٫۰۵ ۲٫۰۶ ۲٫۰۷ ۲٫۰۸ ۲٫۰۹ ۲٫۱۰ ۲٫۱۱ ۲٫۱۲ ۲٫۱۳ ۲٫۱۴ ۲٫۱۵ ۲٫۱۶ ۲٫۱۷ ۲٫۱۸ ۲٫۱۹ ۲٫۲۰ ۲٫۲۱ ۲٫۲۲ ۲٫۲۳ ۲٫۲۴ ۲٫۲۵ ۲٫۲۶ ۲٫۲۷ ۲٫۲۸ ۲٫۲۹ ۲٫۳۰ ۲٫۳۱ ۲٫۳۲ ۲٫۳۳ سازمان پژوهش و برنامه‌‌ریزی آموزشی. جغرافیای استان آذربایجان شرقی. چ3. تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، 1381، ص 26.
  3. ↑ تکمیل همایون،ناصر. آبسکون یا جزیره آشوراده. چ1. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1379،صص 18 و 19.
  4. ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی. ج3: دایره‌المعارف جغرافیایی ایران. چ1. تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 1256.
  5. ↑ همان، ص 331.
  6. ↑ سازمان جغرفیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایران خلیج‌فارس (قشم، لارک، هرمز، هنگام)، چ1. تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1382، ص4 .
  7. ↑ الف- مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور9، 1382، ص231. ب- منبع 6. ص 583.
  8. ↑ منبع 6. ص 147.
  9. ↑ منبع 7- الف- ص 232.
  10. ↑ منبع 6. صص 243- 241 و 261.
  11. ↑ همان. ص 368.
  12. ↑ منبع 7 – الف، ص 232.
  13. ↑ منبع 6، ص 329.
  14. ↑ همان. ص 359.
  15. ↑ همانندص 466 و 527.
  16. ↑ گلوردی، عیسی. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج‌فارس (بوموسی، تنب بزرگ و وتنب کوچک). چ1. تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. 1381، ص4.
  17. ↑ افشار سیستانی، ایرج. جزیره بوموسی و جزایر تنب بزرگ و تنب کوچک. چ2. تهران: وزارت امور خارجه، 1374، ص 77.
  18. ↑ منبع 7. صص 231 و 232.
  19. ↑ منبع 16، ص159 و 160 و 189.
  20. ↑ تکمیل‌همایون، ناصر. خلیج فارس. چ1، تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1380، ص84.
  21. ↑ منبع 16، ص213 و 214 و 235.
  22. ↑ منبع 20، همان‌جا.
  23. ↑ سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (جزیره سیری). چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1381، ص3 و 4.
  24. ↑ همان. ص66.
  25. ↑ سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (شیدور، فارور، فارورگان). چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1382، ص63 و 113.
  26. ↑ همان. ص 123 و 150.
  27. ↑ دفتر تقسیمات کشوری. نقشه و جدول و تقسیمات کشوری. تهران: وزارت کشور، 1383..
  28. ↑ سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (کیش، هندورابی). چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1383، ص3 و 6.
  29. ↑ همان. ص128 – 117.
  30. ↑ سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (لاوان). چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1382، ص 4 و 103 و 104.
  31. ↑ همان. ص131 – 119.
  32. ↑ منبع 28. ص179، 215 و 216.
  33. ↑ منبع 25. ص3.
  34. ↑   سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (خارک، خارکو، شیف، ام‌الکرم، جبرین، نخیلو، فارسی). چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1382، ص3 و 4.
  35. ↑   سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (خارک، خارکو، شیف، ام‌الکرم، جبرین، نخیلو، فارسی). چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1382، ص3 و 4.
  36. ↑ همان. ص72- 65.
  37. ↑ همان. ص141 و 142.
  38. ↑ همان.  ص161 و 162.
  39. ↑ همان. ص203 و 204.
  40. ↑ همان. ص213 و 214.
  41. ↑ همان. ص219 و 20.
  42. ↑ همان. ص229، 230 و 235.
  43. ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی. دایرهالمعارف جغرافیایی ایران. چ1، ج3، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص101.
  44. ↑ منبع 20، ص20.
  45. ↑ منبع 43، ص903، 496 و 215.
  46. ↑ همان. ص25.
  47. ↑   سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی (وزارت آموزش و پرورش). جغرافیای استان آذربایجان غربی. چ2، تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، 1380، ص25.
  48. ↑   منبع 43، ص977، 773، 295، 83، 69 و 19.
  49. ↑   منبع 43، ص528.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

غلامحسین تکمیل همایون index.php?title=رده:جغرافیا

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=جزیره_های_ایران_2&oldid=7868»