مرغداری در ایران
مرغداری در ایران به دو شیوه سنتی و صنعتی انجام میشود. نژاد مرغهای ایرانی بجز «لاری» برای تولید گوشت و تخم گذاری مناسب نیست. به همین سبب مرغهای مادر خارجی برای پرورش مرغ گوشتی و تخمگذار به ایران وارد شد. از مهمترین مناطق روستایی پرورش طیور بومی و دورگه میتوان از گیلان، مازندران، آذربایجان و خراسان نام برد. با توجه به سرعت تولید، سهولت تغذیه و نیاز به فضای محدود،گرایش به مرغداریهای صنعتی زیاد شده و به همین منظور تعداد قابل ملاحظهای از این نوع مرغداریها در شهرهای بزرگ و اطراف آنها پدید آمده است.
بیشترین تمرکز مرغداریهای پرورش دهنده مرغ گوشتی در سال ۱۳۷۴ در استانهای تهران، اصفهان، خراسان، مازندران و سپس کرمانشاه و آذربایجان شرقی بوده است. ظرفیت کل مرغداریهای پرورش دهنده نوع گوشتی در سال مذکور حدوداً ۱۵۸,۱۹۷,۰۰۰ قطعه بوده است. همچنین در این سال ۶۳۷,۰۰۰ تن گوشت مرغ و ۴۶۵.۰۰۰ تن تخممرغ تولید شده است. میزان تولید این اقلام در سال ۵۶ به ترتیب ۱۶۳.۰۰۰ و ۲۲۰,۰۰۰ تن بوده است.[۱]
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مرکز آمار ایران، آمار کشتارگاهها و مرغداری های سال 1374.
منبع اصلی
مریدی، سیاوش (1380). کتاب ایران: اقتصاد. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.