پرش به محتوا

کتابخانه های خراسان

از ویکی ایران
کتابخانه مرکزی خراسان ، قابل بازیابی ازhttps://www.iranpl.ir/news/14932/%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AA%D8%A7%D8%AD-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%DB%8C-%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%DB%B1%DB%B5-%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%87

استان خراسان در شمال شرقی ایران قرار دارد و، به‌عنوان بزرگ‌ترین استان کشور، نزدیک به 20 درصد مساحت ایران را دربر می‌گیرد. از شمال به ترکمنستان، از مشرق به افغانستان، از جنوب به استان‌های سیستان و بلوچستان و کرمان، و از مغرب به استان‌های یزد، اصفهان، سمنان، و گلستان محدود است. مساحت آن302966 کیلومترمربع و جمعیت آن (طبق آمار سال 1375)، 6047661 نفر است که 57 درصد در شهرها و 33 درصد در روستاها ساکن هستند[۱].

این استان دارای 24 شهرستان، 59 شهر، 78 بخش، و 227 دهستان است. شهرستان‌های خراسان به ترتیب الفبایی عبارتند از: اسفراین، بجنورد، بردسکن، بیرجند، تایباد، تربت جام، تربت حیدریه، جاجرم، چناران، خواف، درگز، سبزوار، سرخس، شیروان، طبس، فردوس، فریمان، قائنات، قوچان، کاشمر، گناباد، مشهد، نهبندان، و نیشابور. مرکز استان خراسان شهر مشهد است[۲].

تاریخچه

سرزمین خراسان در زبان پهلوی "خوراسان" نامیده می‌شده که به‌معنای سرزمین خورشید است. این نام در سده‌های بعد به همه مناطق شرقی جهان اسلام از کویر لوت تا هندوستان اطلاق گردیده است. فتح خراسان به دست سپاه اسلام به‌آسانی میسّر نگردید و نهایتاً در سال 31 هجری، عبدالله‌بن عامر به دستور عثمان اقدام به تسخیر طبس کرد[۳]. از دوران پیش از اسلام آثار متعددی در خراسان برجای مانده؛ به‌ویژه آنکه خاستگاه پارتیان(اشکانیان) در این منطقه قرار داشته است، ولی از کتابخانه‌های این دوران در منابع تاریخی ذکری نرفته است.

نخستین کتابخانه خراسان در دوران اسلامی، که در منابع تاریخی نام برده شده، کتابخانه غزنه است که در قرن دوم هجری پابرجا بوده و نسخه نفیسی از کتاب مقدس نیز در آن نگهداری می‌شده است. این کتابخانه دارای فهرست بوده و کتب گرانبهای آن در صندوق‌هایی قفل‌شده محافظت می‌گردیده است[۴].

سامانیان که به فرهنگ و ادب اهتمام می‌ورزیدند، در ماوراءالنهر کتابخانه‌های متعددی داشتند. ابن‌سینا (370-428 ق.) در شرح حال خود به کسب اجازه از نوح‌بن منصور سامانی (353-387 ق.) برای استفاده از کتابخانه وی در بخارا اشاره کرده و متذکر می‌شود که این کتابخانه باشکوه به روش موضوعی طبقه‌بندی شده بود. استفاده ابن‌سینا از کتابخانه نوح‌بن منصور، این بهانه را به‌دست مخالفان وی داد که ماجرای در آتش سوختن مجموعه کتابخانه را به او نسبت دهند تا به این وسیله اطلاعات موجود در کتاب‌ها فقط منحصر به ابن‌سینا گردد[۵].

کتابخانه دیگری که به سرنوشت کتابخانه نوح‌بن منصور دچار شد کتابخانه مسجد عقیل یا عقلا در نیشابور بود. حافظ ابرو (763-834 ق.) پس از ذکر حمله غُزها به این شهر در سال 548 ق. چنین می‌نویسد:

از جمله خرابی که در عهد غزان شد مسجدی بود که آن را مسجد عقلا می‌گفتند و در آن خزانه کتب معتبر؛ چنان‌که پنج هزار مجلد کتاب از انواع علوم در آنجا بر طلبه وقف بود، آتش زدند و هشت مدرسه از مدارس خلفا بود و هفده مدرسه که مخصوص اصحاب شافعی بود و پنج کتابخانه دیگر که در هر یک مبالغی کتاب بود بسوخت و هفت کتابخانه غارت کردند و مجموع به نرخ کاغذ و مقوا بفروختند[۶]. این مطلب می‌توان به اهمیت و تعداد کتابخانه‌های نیشابور در قرن ششم هجری پی برد.

از جمله کتابخانه‌هایی که در خراسان دوره سلجوقی وجود داشته می‌توان به کتابخانه سرخس و کتابخانه مدرسه خاتون مهد عراق در نیشابور اشاره کرد[۷].محمد عوفی (قرن 7 ق.) در تذکره لباب‌الالباب به نام سه کتابخانه اشاره می‌کند:

نخست کتابخانه سرپل بازارچه بخارا که وی دیوان اشعار بهرام گور، پادشاه ساسانی، را در آنجا مطالعه کرده است؛ دیگر کتابخانه سرد و آبدار سمرقند که دیوان سلطان اتسز خوارزمشاه (492-551 ق.) در آن کتابخانه موجود بوده است؛ کتابخانه سوم نیز در سمرقند بوده که عوفی از آن با نام "کتابخانه سرندیبی" یاد می‌کند. وی نسخه‌ای از رباعیات علی‌بن حسن باخرزی، شاعر قرن پنجم، را در آن کتابخانه دیده که طرب‌نامه نام داشته است[۸].

با حمله مغول به ایران، کتابخانه‌های بسیاری در سرزمین خراسان نابود شد؛ از جمله کتابخانه مدرسه مسعودبیک بخارا که به نقل خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی (648-718ق.) معظم‌ترین و معمورترین مدارس آن خطّه بود و در سال 671ق. در حمله آباقاخان مغول به همراه همه کتب نفیس آن در آتش سوخت[۹]. با ظهور دولت ایلخانی، کوشش‌های فراوانی در ارتقای فرهنگ جامعه صورت پذیرفت، ولی رونق و شکوه کتابخانه‌ها تا قرن نهم هجری میسر نگردید. جانشینان تیمور (771-807 ق.) در خراسان، اهمیت فوق‌العاده‌ای برای کتابخانه‌ها قائل بودند که نظیر آن در هیچ دوره‌ای از تاریخ ایران مشاهده نمی‌شود.

کتابخانه‌های شخصی

به تصریح مسعود سعد سلمان ، سلطان مسعود غزنوی کتابخانه‌ای در دربار خود داشته که مسعود سعد کتابدار آن بوده است[۱۰]. کتابخانه سلطان مسعود و کتابخانه نوح‌بن منصور سامانی را که پیشتر به آن اشاره شد، باید قدیمی‌ترین کتابخانه‌های شخصی خراسان دانست که در منابع به وجود آنها اشاره شده است. در قرن ششم هجری و در شهر خوارزم، کتابخانه رشیدالدین وطواط (480-573 ق.)، صاحب کتاب مشهور حدائق‌السحر فی الدقایق‌الشعر، دارای آوازه و اعتبار بوده و در اختیار همگان قرار داشته است[۱۱]. شهاب‌الدین سَمعانی (قرن 6 ق.)، عارف برجسته ایرانی در شهر مرو، کتابخانه بزرگی در خانقاه خود بنیان نهاد که تا اوایل قرن هفتم هجری پابرجا بود[۱۲]. از کتابخانه‌های خراسان در قرن هشتم اطلاعی در دست نیست و این موضوع را باید از پیامدهای حمله مغول و نیز یورش تیمور در اواخر این قرن دانست. جانشیان تیمور، که قلمرو آنها عموماً در خراسان بود، نسبت به جبران خرابی‌ها و فجایع تیمور تلاش فراوان کرده و دربار خود را پناهگاه نویسندگان و هنرمندان قرار دادند. شاهرخ ، بایسنغر، الغ بیگ، و حسین بایقرا از جمله امرای تیموری بودند که در دربار خود کتابخانه‌ای مجلل و با شکوه بنا نهادند.

کتابخانه‌های خراسان در دوره تیموری، به‌ویژه در شهر هرات، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بودند، از جمله کتابخانه بایسنغر که به نقل دولتشاه سمرقندی، چهل تن از هنروران، شب و روز در آنجا به آفرینش بدایع هنری مشغول بودند[۱۳].

از دیگر شاهزادگان تیموری می‌توان به فریدون حسین میرزا، فرزند سلطان حسین بایقرا اشاره کرد که فرمان تصدی کتابخانه وی خطاب به خواجه نصیر خطاط در کتاب بدایع الوقایع آمده است[۱۴]. سلطان ابوسعید گورکانی و فرزندش احمد میرزا هریک در دربار خود کتابخانه‌ای داشتند[۱۵][۱۶].

در میان وزیران، امیرعلیشیر نوایی ، به‌سبب کتابخانه‌های متعددی که در منطقه خراسان بنا نهاد، اهمیت ویژه‌ای دارد. برادر وی، درویش علی کوکلتاش ، نیز مشهورترین کتابدار هرات بوده است. از متون مربوط به قرن نهم، اطلاعات جالبی درباب کتابخانه‌های خراسان می‌توان به‌دست آورد. مهم‌ترین ویژگی این کتابخانه‌ها هنری بودن آنهاست. به این معنی که کتابداران شاغل در کتابخانه‌ها هریک به هنری از هنرهای کتاب‌آرایی مشغول بودند. از خطاطان کتابخانه‌ها می‌توان به سلطانعلی مشهدی، خواجه شمس‌الدین محمد مروارید (وزیر سلطان ابوسعید)، مولانا معروف بغدادی، مولانا عبدالجمیل؛ و از صحافان و جلدسازان به مولانا میرقریشی، میرسعید متخلص به فغانی، و خواجه قوام‌الدین مجلِّد اشاره کرد. خواندمیر در حبیب السّیر از شخصی به نام فصیح‌الدین صاحب دارا یاد می‌کند که از فضلای استرآباد بوده و پس از فوت امیرعلیشیر نوایی، متصدی کتابخانه بزرگ وی گردید[۱۷].

کتابخانه منشار، متعلق به همسر شیخ بهایی (قرن 11 ق.)، که از پدرش به‌ارث برده بود و همچنین کتابخانه ابراهیم‌بن محمد نصیر مدرّس، از خادمان آستانه مقدس حضرت رضا (ع)، جزو کتابخانه‌های شخصی شهر مشهد در دوره صفوی است که مجموعه کتاب‌های این دو کتابخانه وقف کتابخانه آستان قدس رضوی گردید[۱۸].

در عصر قاجاریه نیز کتابخانه‌های شخصی حاج ملاهادی سبزواری (1212-1289 ق.) در سبزوار و شیخ عبدالحسین بالاخیابانی در مشهد و ساعد نیّری در نیشابور قابل توجه است. عبدالحسین بالاخیابانی بیش از 2000 نسخه خطی برای کتابخانه خود فراهم آورده بود که پس از مرگ وی به کتابخانه ملی ملک فروخته شد[۱۹].

کتابخانه‌های عمومی

کتابخانه عزیزیه مرو را، که در مسجد جامع این شهر قرار داشته، می‌توان کتابخانه عمومی مهمی در دوره سلطان سنجر سلجوقی (477-552 ق.) دانست که دوازده‌هزار جلد کتاب موجود در آن وقف عام بوده است[۲۰]. مرو تا اوایل قرن هفتم نیز کتابخانه‌های متعددی داشته که اغلب آنها عمومی بوده است. یاقوت حموی (قرن 7 ق.) تصریح می‌کند که بیشتر اطلاعات کتاب مفصل خود، معجم‌البلدان، را از کتاب‌های موجود در کتابخانه‌های مرو استخراج کرده است. وی امانت گرفتن کتاب را در شهر مرو بسیار ساده و غالباً بدون وجه‌الضّمان قید کرده و یادآور می‌شود که 200 جلد از کتاب‌های این کتابخانه‌ها به‌طور همزمان در نزد وی امانت بوده است. یاقوت می‌نویسد که اگر مغولان به مرو حمله نمی‌کردند، هرگز از آن شهر خارج نمی‌شد[۲۱].

نخستین کتابخانه عمومی به مفهوم امروزی آن در سال 1327 ق. در شهر مشهد توسط عده‌ای از مشروطه‌خواهان که با عنوان "انجمن سعادت خراسان" فعالیت می‌کردند، تأسیس گردید. قرائتخانه سعادت را فردی به نام محمد صادق تبریزی در محله بالاخیابان و در کنار مدرسه رحیمیه راه‌اندازی و استفاده از آن را برای همگان رایگان اعلام کرد. مدیر این قرائتخانه شخصی به نام میرزا اسدالله و ساعت کار آن "هر روز یک ساعت از روز گذشته الی دو ساعت از شب رفته" بوده است. این قرائتخانه پس از مدت کوتاهی تعطیل گردید[۲۲].

در 1303، سیدحسین موسوی نسل، معروف به ادیب بجنوردی (1261-1341)، طی نامه‌ای به سلیمان میرزا اسکندری، وزیر فرهنگ وقت، تأسیس "کتابخانه معارف خراسان" را پیشنهاد می‌کرد. با موافقت سلیمان میرزا، کار تجهیز کتابخانه و خریداری کتاب آغاز می‌گردید. از جمله نامه‌ای برای ادوارد براون (1862-1926)، مستشرق معروف انگلیسی، ارسال شد و در آن از وی درخواست چند جلد کتاب در حوزه ایران‌شناسی گردید. براون نیز نامه‌ای به همراه 19 جلد کتاب برای اداره فرهنگ خراسان فرستاد که اصل این نامه در سوابق کتابخانه موجود است (23:19). سرانجام در هشتم تیر 1303 کتابخانه در محل باغ نادری مشهد تأسیس گردید. کتابخانه و قرائتخانه معارف خراسان که بعدها به "کتابخانه عمومی فرهنگ و هنر مشهد" تغییر نام یافت، در طول حیات خود چندین بار دچار جابه‌جایی گردید و نهایتاً در 19 آبان 1339 به محل فعلی انتقال یافت[۲۳]. در حال حاضر، این کتابخانه با نام "کتابخانه دکتر شریعتی" در خیابان امام خمینی(ره) مشهد فعالیت می‌کند[۲۴].

برخی کتابخانه‌های عمومی مشهد و سایر شهرهای خراسان عبارتند از: کتابخانه عمومی فردوسی (تأسیس 1347)؛ کتابخانه عمومی علامه طباطبایی (تأسیس 1348)؛ کتابخانه عمومی طبرسی (تأسیس 1347)؛ کتابخانه عمومی نواب صفوی (تأسیس 1348)؛ کتابخانه عمومی شهید باهنر (تأسیس 1349)؛ کتابخانه عمومی خیام نیشابوری (تأسیس 1338)؛ کتابخانه عمومی اسفراین (تأسیس 1348)؛ کتابخانه عمومی بجنورد (تأسیس 1341)؛ کتابخانه عمومی بیرجند (تأسیس 1339)؛ کتابخانه عمومی تایباد (تأسیس 1344)؛ کتابخانه عمومی تربت جام (تأسیس 1344)؛ کتابخانه عمومی تربت حیدریه (تأسیس 1346)؛ کتابخانه عمومی سبزوار (تأسیس 1332)؛ کتابخانه عمومی سرخس (تأسیس 1347)؛ کتابخانه عمومی طبس (تأسیس 1313)؛ کتابخانه عمومی کاشمر (تأسیس 1347)؛ و کتابخانه عمومی گناباد (تأسیس 1349)[۲۵][۲۶].

تا پایان سال 1378 تعداد کل کتابخانه‌های عمومی استان 106 واحد، با مجموعه 1064689 جلد کتاب و نشریه، 62250 نفر عضو، و 265 کارمند بوده است، علاوه بر این، تعدادی از کتابخانه‌های عمومی (وابسته به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران) نیز در استان فعالیت دارند که (طبق آمار سال 1376) مجموعه کل آنها در حدود 4000 جلد و 8325 نفر عضو است[۲۷][۲۸].

کتابخانه آستان قدس رضوی و کتابخانه مسجد گوهرشاد نیز، از حیث ارائه خدمات به همگان، عمومی محسوب می‌شوند.

کتابخانه‌های کودکان و نوجوانان

نخستین کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان خراسان در شهر مشهد به سال 1347 در پارک میرزا کوچک‌خان تأسیس گردید. در سال 1360 تعداد کتابخانه‌های کانون در سطح استان خراسان، 24 واحد و در سال 1378، 34 واحد به همراه 7 مرکز پستی و 4 مرکز سیّار بوده است. طبق آمار سال ،1378 وضعیت این کتابخانه‌ها به شرح زیر است: تعداد اعضا 24000 نفر، تعداد کتاب‌ها 368000 جلد، میزان امانت 399000 جلد، و تعداد کارکنان 169 نفر[۲۹].

کتابخانه‌های آموزشگاهی

دبیرستان فردوسی مشهد، نخستین مدرسه به سبک جدید است که از ابتدا دارای کتابخانه با مجموعه‌ای از کتاب‌های فارسی و انگلیسی بوده است. افتتاح دبیرستان فردوسی به سال 1300 ش. بازمی‌گردد. از دبیرستان‌های سایر شهرهای خراسان می‌توان به دبیرستان شوکتی بیرجند اشاره کرد که در سال 1287 شمسی تأسیس گردید و کتابخانه‌ای در اختیار داشت. در سال‌های بعد نیز کتابخانه‌های متعددی در مدارس مشهد احداث گردید که می‌توان از کتابخانه دبیرستان فروغ (تأسیس 1316)، کتابخانه دبیرستان ابومسلم (تأسیس 1317)، کتابخانه دبیرستان ابن یمین (تأسیس 1322) و کتابخانه دبیرستان دکتر شریعتی (تأسیس 1313) نام برد[۳۰]. بر طبق آمار ارائه‌شده از سوی آموزش و پرورش خراسان (سال 1378)، تعداد 250 کتابخانه آموزشگاهی در سطح استان فعالیت داشته‌اند[۳۱].

کتابخانه‌های تخصصی

کتابخانه رصدخانه اُلُغ بیگ (تأسیس 823 ق.) در سمرقند را باید مهم‌ترین کتابخانه تخصصی قرون گذشته به‌شمار آورد. علاقه شخصی الغ بیگ به نجوم سبب گردید که مجموعه ارزشمندی از آثار دانشمندان نجوم و ریاضیات، نظیر ابوریحان بیرونی، عبدالرحمان صوفی، خیام، بوزجانی، و خواجه نصیرالدین طوسی در کتابخانه وی فراهم آید[۳۲].

از جمله کتابخانه‌های تخصصی فعلی استان خراسان می‌توان به کتابخانه روزنامه خراسان (تأسیس 1328)، کتابخانه مرکز صدا و سیمای مشهد (تأسیس 1350)، کتابخانه آرامگاه فردوسی در طوس وابسته به سازمان میراث فرهنگی خراسان (تأسیس 1352)، کتابخانه اسرار وابسته به سازمان میراث فرهنگی خراسان در سبزوار (تأسیس 1356)، کتابخانه مرکز آموزش کشاورزی بیرجند (تأسیس 1357)، کتابخانه مرجع بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی (تأسیس 1363)، و کتابخانه سازمان میراث فرهنگی شهرستان بیرجند (تأسیس 1377) اشاره کرد[۳۳][۳۴].

کتابخانه‌های دانشگاهی

سلطان محمود غزنوی (360-421 ق.) در شهر غزنه مدرسه‌ای بنا کرد که کتابخانه معتبری در خود داشته است[۳۵]. در مدرسه پریزاد مشهد که از ساخته‌های دوره تیموری است نیز کتابخانه باارزشی برای استفاده طلاّب و دانشجویان وجود داشت. مؤسس این مدرسه، پریزاد خانم (قرن 9 ق.) ندیمه گوهرشاد، بوده و تاریخ بنای آن به زمان اقامت شاهرخ در مشهد بازمی‌گردد[۳۶]، ولی بر اساس اطلاعات مندرج در کاشیکاری‌های موجود، در سال 1091 ق. و در دوره شاه سلیمان صفوی (1057-1105 ق.) تعمیرات اساسی در آن صورت گرفته است[۳۷].

در دوره صفوی دو مدرسه در شهر مشهد کتابخانه‌های معتبری داشته‌اند. نخست مدرسه فاضلیه که بنای آن را علاء الملک تونی در سال 1075 ق. به نام شاه عباس دوم (1052-1077 ق.) به‌پایان رسانید. فریزر (1783-1856)، جهانگرد انگلیسی، ارزش کتاب‌های این کتابخانه را 70000 تومان برآورد کرده است. دیگری مدرسه نواب است که آن نیز در زمان شاه سلیمان صفوی (1077-1105 ق.) تأسیس گردید. بانی آن شخصی به نام میرزا صالح نقیب رضوی بوده که تا پایان عمر به‌طور مستمر برای کتابخانه مدرسه کتاب می‌خریده است. در سال 1312 ش. این مدرسه تبدیل به دبیرستان معقول و منقول گردید و کتابخانه نیز در محل جدید خود، واقع در داخل مدرسه، مستقر شد. این کتابخانه بیش از هزار نسخه خطی دارد[۳۸][۳۹].

در میان کتابخانه‌های جدید دانشگاهی باید از کتابخانه دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد نام برد که در سال 1328 ش. تأسیس گردید و در سال 1369 بیش از 18000 جلد کتاب داشته است. مهم‌ترین کتابخانه دانشگاهی استان خراسان کتابخانه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد است که در سال 1335 به همت دکتر علی‌اکبر فیاض (1277-1350)، رئیس وقت دانشکده ادبیات و با حدود 400 جلد کتاب تأسیس شد. این کتابخانه در سال 1342 به ساختمان جدید انتقال یافت و پس از درگذشت فیاض، نام کتابخانه به‌منظور قدردانی از وی به کتابخانه فیاض تغییر یافت. طبق آمار سال 1374، کتاب‌های چاپی این کتابخانه بیش از 87000 جلد و کتاب‌های خطی آن نزدیک به 500 جلد بوده است[۴۰].

کتابخانه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد (تأسیس 1337) نیز از کتابخانه‌های باسابقه خراسان محسوب می‌شود که در سال 1374 بیش از 52000 جلد کتاب چاپی و 2000 نسخه خطی و 10 نفر کارمند در اختیار داشته است[۴۱].

کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه فردوسی مشهد در سال 1350 تأسیس گردید و تاکنون فعالیت‌های متعددی را انجام داده که از جمله می‌توان به انتشار فهرست‌برگه‌های چاپی کتابخانه و برگزاری سه همایش درخصوص کتابخانه‌های دانشگاهی (سال‌های 1371، 1373، و 1378) اشاره کرد. از دیگر کتابخانه‌های دانشگاهی استان خراسان باید از کتابخانه دانشکده علوم (تأسیس 1341)، کتابخانه دانشکده کشاورزی (تأسیس 1354)، کتابخانه دانشکده مهندسی (تأسیس 1354)، کتابخانه مجتمع آموزشی عالی بیرجند (تأسیس 1355)، کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی مشهد (تأسیس 1363)، کتابخانه دانشگاه علوم پزشکی بیرجند (تأسیس 1366)، و کتابخانه آموزشکده خیام مشهد (تأسیس 1371) نام برد[۴۲][۴۳].

کتابخانه‌های مساجد

در ادوار گوناگون تمدن اسلامی، از کتابخانه‌های مساجد به‌عنوان کتابخانه‌های عمومی یا کتابخانه‌هایی در خدمت طلاّب و اهل علم استفاده می‌گردیده که این مسئله در حال حاضر نیز کمابیش صادق است. کتابخانه‌های فعال مساجد در استان خراسان (طبق آمار سال 1378) 67 واحد بوده و جمعاً دارای 134200 جلد کتاب، 11159 عضو، و 206 نفر کارمند (26 کتابدار و 180 غیرکتابدار) است. از مجموع 67 کتابخانه مسجد در استان خراسان، 38 واحد در شهر مشهد و 29 واحد در سایر شهرهای استان فعالیت دارند[۴۴]. از جمله کتابخانه‌های مساجد در شهر مشهد می‌توان به کتابخانه مسجد گوهرشاد (تأسیس 1322)، کتابخانه مسجدالرضا (تأسیس 1361)، و کتابخانه مسجد امام صادق (ع) (تأسیس )1370 اشاره کرد[۴۵].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ سالنامه آماری کشور، 1377. تهران: مرکز آمار ایران، 1378، ص11،63.
  2. ↑ سالنامه آماری کشور، 1377. تهران: مرکز آمار ایران، 1378، ص16.
  3. ↑ یعقوبی، احمدبن اسحاق. البلدان. ترجمه محمد ابراهیم آیتی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ص55.
  4. ↑ حبیبی، عبدالحی. کتابخانه غزنه در قرن دوم هجری. راهنمای کتاب . س. پنجم، 11 و 12 (بهمن و اسفند 1341)، ص995.
  5. ↑ مجتبایی، فتح‌الله. ابن سینا. دایره‌المعارف بزرگ اسلامی. ج4، ص2.
  6. ↑ حافظ ابرو، عبدالله‌بن لطف‌الله. جغرافیای حافظ ابرو (قسمت ربع خراسان). به‌کوشش نجیب مایل هروی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1349، ص63.
  7. ↑ بیهقی، علی‌بن زید. تاریخ بیهقی. تصحیح احمد بهمنیار. تهران: بنگاه دانش، 1317، ص20.
  8. ↑ عوفی، محمدبن محمد. لباب الالباب، به‌تصحیح ادوارد براون. لیدن: بریل، 1906 م. = 1284، ج1، ص20، 38، 70.
  9. ↑ رشیدالدین فضل‌الله. جامع التواریخ. ج :3 از آغاز داستان هلاکوخان تا پایان داستان غازان‌خان. به‌اهتمام عبدالکریم علی اوغلی علیزاده. باکو: فرهنگستان علوم آذربایجان، 1967 م. = 1346، ج3، ص142.
  10. ↑ افشار، ایرج. کتابداری در کتابخانه‌های قدیم ایران. بررسی‌های تاریخی. س. نهم، 2 (خرداد و تیر 1353)، ص161.
  11. ↑ همایونفرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران، تهران: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، ج2، ص21.
  12. ↑ همایونفرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران، تهران: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، ج2، ص40.
  13. ↑ همایونفرخ، رکن‌الدین. هنر کتاب‌سازی در ایران. راهنمای کتاب. 4 و 5 و 6 (تیر ـ شهریور 1350)، ص233.
  14. ↑ واصفی هروی، زین‌الدین محمود. بدایع الوقایع. به‌کوشش الکساندر بولدیروف. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1349، ج2، ص1011.
  15. ↑ همایونفرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران، تهران: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، ج2، ص115.
  16. ↑ خواند میر، غیاث‌الدین بن همام‌الدین. خلاصه‌الاخبار. نسخه خطی شماره 226. کتابخانه ملی ملک، ص304.
  17. ↑ خواند میر، غیاث‌الدین بن همام‌الدین. حبیب السیر. به تصحیح محمد دبیرسیاقی. تهران: خیام، 1362، ج4، ص349.
  18. ↑ نیک‌پرور، محمد. کتابخانه‌های استان خراسان از آغاز اسلام تا عصر حاضر. مشهد: اداره کل فرهنگ و هنر خراسان، 1351، ص48.
  19. ↑ نیک‌پرور، محمد. کتابخانه‌های استان خراسان از آغاز اسلام تا عصر حاضر. مشهد: اداره کل فرهنگ و هنر خراسان، 1351، ص48-50.
  20. ↑ حبیبی، عبدالحی. کتابخانه غزنه در قرن دوم هجری. راهنمای کتاب . س. پنجم، 11 و 12 (بهمن و اسفند 1341)، ص24.
  21. ↑ یاقوت حموی، یاقوت‌بن عبدالله. معجم‌البلدان. تهران: اسدی، 1344، ج4، ص509-510.
  22. ↑ انصاری، نوش‌آفرین. کتابخانه‌های ایران از دارالفنون تا انقلاب مشروطیت : آینده. س. دهم 10 و 11 (دی و بهمن 1363)، ص667.
  23. ↑ شاکری، رمضانعلی. تاریخچه کتابخانه عمومی فرهنگ و هنر مشهد. مشهد: اداره کل فرهنگ و هنر خراسان، 1355، ص30.
  24. ↑ شناسنامه کتابخانه‌های عمومی کشور. تهران: هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور، دبیرخانه، 1370، ص447.
  25. ↑ نیک‌پرور، محمد. کتابخانه‌های استان خراسان از آغاز اسلام تا عصر حاضر. مشهد: اداره کل فرهنگ و هنر خراسان، 1351، ص72-87.
  26. ↑ شناسنامه کتابخانه‌های عمومی کشور. تهران: هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور، دبیرخانه، 1370، ص363-368.
  27. ↑ خلاصه گزارش سه‌ماهه کتابخانه‌های عمومی کشور 1378. [تهران]: هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور، دبیرخانه، مدیریت مطالعات و برنامه‌ریزی پژوهشی، 1378 [پلی‌کپی]، ص1.
  28. ↑ گزارش فرهنگی کشور، 1376. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت پژوهشی و آموزشی، مرکز آمار و برنامه‌ریزی پژوهش‌های فرهنگی و هنری، 1378، ص34.
  29. ↑ لیست مراکز بر اساس استان‌ها. [تهران]: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. معاونت فرهنگی، 1377-1378 (پلی‌کپی)، ص504.
  30. ↑ نیک‌پرور، محمد. کتابخانه‌های استان خراسان از آغاز اسلام تا عصر حاضر. مشهد: اداره کل فرهنگ و هنر خراسان، 1351، ص128، 135، 145.
  31. ↑ دیانی، محمدحسین. کتابخانه‌های خراسان در سال 1378. کتابداری و اطلاع‌رسانی. س. دوم، 2 (تابستان 1378)، ص46.
  32. ↑ صدری افشار، غلامحسین. سرگذشت سازمان‌ها و نهادهای علمی در ایران. تهران: وزارت علوم، 1351، ص121.
  33. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، 1370،ص208، 181، 157.
  34. ↑ ناجی، محسن. کتابخانه مرجع بنیاد پژوهش‌های اسلامی. مشکوه. (ویژه‌نامه کنگره کتاب و کتابخانه در تمدن اسلامی). 47 (تابستان 1374)، ص170.
  35. ↑ جرفادقانی، ابوالشرف ناصح. ترجمه تاریخ یمینی. به اهتمام جعفر شعار. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1345، ص422.
  36. ↑ سلطان‌زاده، حسین. تاریخ مدارس ایران از عهد باستان تا تأسیس دارالفنون. تهران: آگاه، 1364، ص205.
  37. ↑ Okane, B. Timurid Architecture in Khurasan. Costa Mesa: Mazda publishers, 1987، ص1333.
  38. ↑ همایونفرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران، تهران: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، ج2، ص144.
  39. ↑ اعتماد السطنه، محمدحسن بن علی. مطلع‌الشمس. تهران: پیشگام، 1362، ج2، ص250.
  40. ↑ افضلی، رضا. کتابخانه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. مشکوه (ویژه‌نامه کنگره کتاب و کتابخانه در تمدن اسلامی).تابستان:1374، ص145-149.
  41. ↑ سلطانی گلشیخی، عباسعلی. کتابخانه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد. مشکوه (ویژه‌نامه کنگره کتاب و کتابخانه در تمدن اسلامی). 47 (تابستان 1374)، ص150-154.
  42. ↑ راهنمای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی. تهران: وزارت فرهنگ و آموزش عالی، حوزه معاونت دانشجویی، 1375، ص503.
  43. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، 1370،ص114، 139، 141، 145، 147، 148.
  44. ↑ مدیریت امور کتابخانه‌های ستاد عالی هماهنگی و نظارت بر کانون‌های فرهنگی و هنری مساجد به معاونت پژوهشی کتابخانه ملی. نامه. مورخ 20 بهمن 1378، ص1-6.
  45. ↑ مدیریت امور کتابخانه‌های ستاد عالی هماهنگی و نظارت بر کانون‌های فرهنگی و هنری مساجد به معاونت پژوهشی کتابخانه ملی. نامه. مورخ 20 بهمن 1378، ص5.

منبع اصلی

خراسان، کتابخانه های (1381). دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی ایران. جلد اول، تهران: انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران.

نویسنده مقاله

غلامرضا امیرخانی

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=کتابخانه_های_خراسان&oldid=12359»