پرش به محتوا

کتابخانه های آذربایجان شرقی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''آذربايجان شرقی''' كتابخانه‌های استان آذربایجان شرقی در شمال غرب ایران قرار دارد و از شمال به جمهوری آذربایجان و ارمنستان، از جنوب به استان‌های زنجان و آذربایجان غربی، از مغرب به آذربایجان غربی، و از مشرق به استان اردبیل محدود است. جمعیت آن...» ایجاد کرد
 
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
۱٬۶۷۰ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''آذربايجان شرقی'''
=== [[آذربایجان شرقی]] ===
کتابخانه‌های استان [[آذربایجان شرقی]] در شمال غرب [[کشور ایران|ایران]] قرار دارد و از شمال به جمهوری آذربایجان و ارمنستان، از جنوب به استان‌های [[زنجان]] و [[آذربایجان غربی]]، از مغرب به [[آذربایجان غربی]]، و از مشرق به استان [[اردبیل]] محدود است. جمعیت آن (طبق آمار سال 1375) 3325540 نفر و مساحت آن 54132 کیلومترمربع است. 60 درصد جمعیت در شهرها و 40 درصد در روستاها سکونت دارند.


كتابخانه‌های استان آذربایجان شرقی در شمال غرب ایران قرار دارد و از شمال به جمهوری آذربایجان و ارمنستان، از جنوب به استان‌های زنجان و آذربایجان غربی، از مغرب به آذربایجان غربی، و از مشرق به استان اردبیل محدود است. جمعیت آن (طبق آمار سال 1375) 3325540 نفر و مساحت آن 54132 كیلومترمربع است. 60 درصد جمعیت در شهرها و 40 درصد در روستاها سكونت دارند.
[[آذربایجان شرقی]] دارای 14 شهرستان، 39 شهر، 34 بخش، 134 دهستان، و 2840 آبادی است. شهرستان‌های این استان عبارت است از: اهر، بستان‌آباد، بناب، [[تبریز]]، [[جلفا]]، سراب، شبستر، کلیبر، مراغه، مرند، ملکان، میانه، هریس، و هشترود. مرکز این استان شهر [[تبریز]] است<ref>[https://amar.org.ir/ مركز آمار ایران]. '''''سرشماری عمومی نفوس و مسكن 1375'''''، استان آذربایجان شرقی. تهران: مركز آمار ایران، 1376، ص 15و 16.</ref>.


آذربایجان شرقی دارای 14 شهرستان، 39 شهر، 34 بخش، 134 دهستان، و 2840 آبادی است. شهرستان‌های این استان عبارت است از: اهر، بستان‌آباد، بناب، تبریز، جلفا، سراب، شبستر، كلیبر، مراغه، مرند، ملكان، میانه، هریس، و هشترود. مركز این استان شهر تبریز است (24: پانزده و شانزده).
=== تاریخچه ===
سابقه تمدن آذربایجان به هزاره‌های پیش از میلاد باز می‌گردد. آثار باستانی قره تپه در نزدیکی تبریز (حدود 2500 سال ق.م.)، دو کتیبه سنگی به خط میخی اورارتو در ارتفاعات شمالی سراب (حدود 700 ق.م.)، کتیبه سنگی سقین دل به خط [[فارسی]] باستان در بخش ورزقان شهرستان اهر، [[تخت سلیمان|قلعه تخت سلیمان]] در نزدیکی مراغه، و تپه‌های باستانیِ آبادیِ آتش خسرو در شهرستان اهر، از جمله آثار تاریخی پیش از اسلام این منطقه است<ref>رئیس‌نیا، رحیم. '''''آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام'''''. تبریز: نیما، 1368، ج 2، ص 926، 927، 935.</ref><ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص9-7.</ref>. آتشکده آذر گشسب، که یکی از سه آتشکده معروف زردشتی و متعلق به دربار و ارتش [[ساسانیان|ساسانی]] بوده، احتمالاً در یکی از نقاط همین سرزمین به نام گازاکا  (بین مراغه و [[تبریز]]) قرار داشته است. در این آتشکده، ظاهراً، نسخه‌ای از کتاب اوستا ـ به جا مانده از دوران [[هخامنشیان]] ـ نگهداری می‌شده که در جریان حمله اسکندر، به همراه دیگر اشیا به یغما رفته و به یونان یا اسکندریه منتقل شده است<ref>رئیس‌نیا، رحیم. '''''آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام'''''. تبریز: نیما، 1368، ج 2، ص 930-932.</ref><ref>'''''چهره آذرآبادگان در آئینه تاریخ ایران'''''. تبریز: [https://uca.ac.ir/ دانشگاه آذرآبادگان]، 1353 ،ص 80 ـ81.</ref>.


'''فهرست'''
آذربایجان در سال‌های 18 تا 22 ق. به‌دست مسلمانان فتح گردید<ref>"آذربایجان". '''''دایره‌المعارف فارسی'''''.ج 1، ص 79.</ref><ref>'''''چهره آذرآبادگان در آئینه تاریخ ایران'''''. تبریز: [https://uca.ac.ir/ دانشگاه آذرآبادگان]، 1353، ص82.</ref>و نخستین مسجد جامع آن در قرون نخستین اسلامی و به گفته‌ای در قرن اول هجری، در زمان عبدالله‌بن عامر، در [[تبریز]] ساخته شد<ref>کارنگ، عبدالعلی. '''''آثار باستانی آذربایجان'''''. [تهران]: [https://anjom.ir/ انجمن آثار و مفاخر فرهنگی]، 1351، ج 1، ص 261-264.</ref> و سپس مساجد متعدد دیگری بنا گردید، اما تا قبل از آغاز قرن هفتم هیچ‌گونه اطلاعی از وجود کتابخانه‌های مساجد، مدارس دینی، یا کتابخانه‌های شخصی در این منطقه در دست نیست.


* ۱تاریخچه
به نوشته سعدالدین وراوینی (مترجم فارسی [[مرزبان نامه|مرزبان‌نامه]]) خواجه ربیب‌الدین، وزیر دانشمند و هنرپرور ازبک‌بن محمد ایلدگز (607-622 ق.)، از اتابکان آذربایجان، کتابخانه باشکوهی برای مسجد جامع [[تبریز]] تأسیس کرد و در آن کتاب‌هایی در همه رشته‌های علوم و فنون از جمله تفسیر، حدیث، کلام، تاریخ، ادبیات، حکایات، طب، و مانند آن فراهم آورد و ترجمه فارسی [[مرزبان نامه|مرزبان‌نامه]] را نیز به آنها افزود<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص3.</ref>.
* ۲كتابخانه‌های    شخصی
* ۳كتابخانه‌های    عمومی
* ۴كتابخانه‌های    كودكان و نوجوانان
* ۵كتابخانه‌های    آموزشگاهی
* ۶كتابخانه‌های    تخصصی
* ۷كتابخانه‌های    دانشگاهی
* ۸مآخذ :


'''تاریخچه'''
[[ایلخانان|ایلخانان مغول]] (654-756 ق.)، آذربایجان را مقرّ حکومت و شهر [[تبریز]] را پایتخت امپراتوری وسیع خویش قرار دادند و هلاکوخان مغول مراغه را به پایتختی خود برگزید<ref>"آذربایجان". '''''دایره‌المعارف تشیع'''''. ج 1، ص 27.</ref>.
[[پرونده:رصدخانه-مراغه-پایگاه-ستاره-شناسی-ایرانی.jpg|بندانگشتی|رصدخانه مراغه ، قابل بازیابی از https://www.destinationiran.com/fa/%D8%B1%D8%B5%D8%AF%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%D9%87.htm]]
کتابخانه رصدخانه مراغه که در 657 ق. به همت [[خواجه نصیرالدین طوسی]]، وزیر دانشمند هلاکوخان مغول (654-663 ق.) در مراغه تأسیس شد، از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های ایران و جهان اسلام به‌شمار می‌رفت و کتاب‌های زیادی از سراسر ولایات اسلامی و غیراسلامی به زبان‌های گوناگون در آن فراهم شده بود. تعداد کتاب‌های آن را تا 400000 جلد تخمین زده‌اند<ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی'''''. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص85.</ref><ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص5و6.</ref>. کتابخانه ربع رشیدی نیز که در اواخر قرن هفتم هجری به امر خواجه رشیدالدین فضل‌الله، وزیر باتدبیر و دانشمند [[غازانخان|غازان خان مغول]] (694-703 ق.)، ساخته شد از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های [[کشور ایران|ایران]] به‌شمار می‌رفت و بیش از 60000 جلد کتاب داشت که از سراسر جهان اسلام گردآوری شده بود و تعداد زیادی از آنها به خط مؤلفان آنها بود<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص10-5.</ref><ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی'''''. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص93-90.</ref>. کتابخانه شنب غازان (تأسیس 702 ق.)، کتابخانه مسجد علی‌شاه یا ارک (قرن 8 ق.)، کتابخانه سلطان احمد جلایر (قرن 8 و 9 ق.)، کتابخانه مدرسه مظفریه (حدود 870 ق.)، کتابخانه اوزون حسن (قرن 9 ق.)، کتابخانه شاه طهماسب اول صفوی (930-984 ق.)، کتابخانه شرف‌الدین محمدرضا تبریزی، متخلص به "مجذوب" (قرن 12 ق.)، کتابخانه عبدالرزاق بیگ دُنبُلی، متخلص به "مفتون" ( 1243 ق.)، کتابخانه و قرائت‌خانه عمومی خازن لشکر (1312 ق.)، کتابخانه خاندان قاضی (قرون 12 تا 14 ق.)، [https://101084.samanpl.ir/ کتابخانه خاندان ممقانی] (قرون 13 و 14 ق.)، کتابخانه ثقه‌الاسلام تبریزی، کتابخانه سلطان القرّایی، کتابخانه (محمدعلی) تربیت، کتابخانه واعظ چرندابی، و کتابخانه سیدعلی ایروانی از جمله کتابخانه‌های عمومی و شخصی آذربایجان تا حدود 1300 ش. است<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 25-10.</ref> <ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران'''''. [تهران]: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و هنر]، اداره کل نگارش، 1347،ج 2، ص 125، 127، 128، 179، 180، 183، 200، 203، 205، 206.</ref>.


سابقه تمدن آذربایجان به هزاره‌های پیش از میلاد باز می‌گردد. آثار باستانی قره تپه در نزدیكی تبریز (حدود 2500 سال ق.م.)، دو كتیبه سنگی به خط میخی اورارتو در ارتفاعات شمالی سراب (حدود 700 ق.م.)، كتیبه سنگی سقین دل به خط فارسی باستان در بخش ورزقان شهرستان اهر، قلعه تخت سلیمان در نزدیكی مراغه، و تپه‌های باستانیِ آبادیِ آتش خسرو در شهرستان اهر، از جمله آثار تاریخی پیش از اسلام این منطقه است (14: 7، 9؛ 15: ج 2، ص 926، 927، 935). آتشكده آذر گشسب، كه یكی از سه آتشكده معروف زردشتی و متعلق به دربار و ارتش ساسانی بوده، احتمالاً در یكی از نقاط همین سرزمین به نام گازاكا  (بین مراغه و تبریز) قرار داشته است. در این آتشكده، ظاهراً، نسخه‌ای از كتاب اوستا ـ به جا مانده از دوران هخامنشیان ـ نگهداری می‌شده كه در جریان حمله اسكندر، به همراه دیگر اشیا به یغما رفته و به یونان یا اسكندریه منتقل شده است (80:10 ـ 81؛ 15: ج 2، ص 930-932).
=== کتابخانه‌های شخصی ===
از نخستین قرون اسلامی، صدها تن از علما، دانشمندان، ادیبان، شاعران، و حاکمان فرهنگ‌دوست در منطقه آذربایجان درخشیده‌اند که تعداد آنها به حدود دوهزار نفر می‌رسد (18: ج 4، ص 1548). چه‌بسا گروه زیادی از آنان، برحسب نوع کار، دارای کتابخانه‌های شخصی بوده‌اند، اما تا قرن 8 ق. از وجود این نوع کتابخانه اطلاعی در دست نیست.


آذربایجان در سال‌های 18 تا 22 ق. به‌دست مسلمانان فتح گردید (2: ج 1، ص 79؛ 82:10 ) و نخستین مسجد جامع آن در قرون نخستین اسلامی و به گفته‌ای در قرن اول هجری، در زمان عبدالله‌بن عامر، در تبریز ساخته شد (21: ج 1، ص 261-264) و سپس مساجد متعدد دیگری بنا گردید، اما تا قبل از آغاز قرن هفتم هیچ‌گونه اطلاعی از وجود كتابخانه‌های مساجد، مدارس دینی، یا كتابخانه‌های شخصی در این منطقه در دست نیست.
به‌سبب علاقه افراد خاندان به حفظ مجموعه‌های پدران خود، این کتابخانه‌ها در طی سالیان دراز و قرون متمادی حفظ و حراست می‌شده و در کتاب‌های رجال و تاریخ به دفعات از این کتابخانه‌های خاندانی سخن رفته است. قدیمی‌ترین کتابخانه شخصی آذربایجان کتابخانه معروف و نفیس سلطان اویس جلایر (757-776 ق.) و پسرش سلطان احمد (784- 813 ق.) در [[تبریز]] بود که نسخه‌های متعددی از مجموعه آنها باقی است<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 17-15.</ref>. کتابخانه اوزون حسن (873-882 ق.) در [[تبریز]] در قرن نهم هجری مورد توجه دانشمندان بوده و کتابخانه حمزه بیگ آق‌قویونلو (839-848 ق.) که در [[تبریز]] حکومت می‌کرده شهرت و اعتبار خاصی داشته است<ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران'''''. [تهران]: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و هنر]، اداره کل نگارش، 1347، ج 2، ص 125-127.</ref>.


به نوشته سعدالدین وراوینی (مترجم فارسی مرزبان‌نامه) خواجه ربیب‌الدین، وزیر دانشمند و هنرپرور ازبك‌بن محمد ایلدگز (607-622 ق.)، از اتابكان آذربایجان، كتابخانه باشكوهی برای مسجد جامع تبریز تأسیس كرد و در آن كتاب‌هایی در همه رشته‌های علوم و فنون از جمله تفسیر، حدیث، كلام، تاریخ، ادبیات، حكایات، طب، و مانند آن فراهم آورد و ترجمه فارسی مرزبان‌نامه را نیز به آنها افزود (3:14).
پس از آنکه شاه اسماعیل اول صفوی (907-930 ق.) هرات را فتح کرد، هنرمندان معروف آن شهر از جمله کمال‌الدین بهزاد را که در دربار سلطان حسین بایقرا گرد آمده بودند، با احترام تمام با خود به [[تبریز]] (پایتخت) آورد و کتابخانه باشکوهی ترتیب داد و بهزاد را به سرپرستی آن گماشت. آنان نیز کتاب‌های مصور نفیسی برای وی تهیه کردند که بعضی از آنها هم‌اکنون در کتابخانه‌های معروف جهان، مانند [https://www.bl.uk/ کتابخانه موزه بریتانیا] و [https://www.loc.gov/ کتابخانه کنگره امریکا]، موجود است<ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی'''''. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص132 ـ 133.</ref>. شاه طهماسب اول صفوی (930-984 ق.) نیز که خط و نقاشی را نزد استادان فن آموخته بود به کتاب و فن کتابت علاقه فراوان داشت. از همین رو، دارالصنایعی را که پدرش (شاه اسماعیل) ترتیب داده بود گسترش داد و عظمت بخشید و اشخاص نامداری چون شاه محمود نیشابوری، محیی شیرازی، و امیر نظام‌الدین اسکویی را به سمت مدیر کتابخانه برگزید<ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی'''''. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص133.</ref>.


ایلخانان مغول (654-756 ق.)، آذربایجان را مقرّ حكومت و شهر تبریز را پایتخت امپراتوری وسیع خویش قرار دادند و هلاكوخان مغول مراغه را به پایتختی خود برگزید (1: ج 1، ص 27).
کتابخانه شرف‌الدین محمدرضا تبریزی (مجذوب)، در قرن یازدهم مشهور بود و مورد استفاده مریدانش قرار داشت. عبدالرزاق بیگ دنبلی، از ادبا و مورّخان بزرگ قرن 13 ق.، نیز کتابخانه نفیسی داشته و کتابخانه خاندان معروف قاضی در [[تبریز]] در طول چهار قرن دارای شهرت و اعتبار فراوانی بوده است. سیل ویرانگر [[تبریز]] در 1353 ق. آسیب زیادی به مجموعه این کتابخانه وارد کرد، اما کتاب‌ها از دستبرد حوادث محفوظ مانده و تا پیش از 1350 ش. نزد افراد این خاندان نگهداری می‌شده است.


كتابخانه رصدخانه مراغه كه در 657 ق. به همت خواجه نصیرالدین طوسی، وزیر دانشمند هلاكوخان مغول (654-663 ق.) در مراغه تأسیس شد، از بزرگ‌ترین كتابخانه‌های ایران و جهان اسلام به‌شمار می‌رفت و كتاب‌های زیادی از سراسر ولایات اسلامی و غیراسلامی به زبان‌های گوناگون در آن فراهم شده بود. تعداد كتاب‌های آن را تا 400000 جلد تخمین زده‌اند (5:14 ـ 6؛ 85:26). كتابخانه ربع رشیدی نیز كه در اواخر قرن هفتم هجری به امر خواجه رشیدالدین فضل‌الله، وزیر باتدبیر و دانشمند غازان خان مغول (694-703 ق.)، ساخته شد از بزرگ‌ترین كتابخانه‌های ایران به‌شمار می‌رفت و بیش از 60000 جلد كتاب داشت كه از سراسر جهان اسلام گردآوری شده بود و تعداد زیادی از آنها به خط مؤلفان آنها بود (5:14-10؛ 26: 90-93). كتابخانه شنب غازان (تأسیس 702 ق.)، كتابخانه مسجد علی‌شاه یا ارك (قرن 8 ق.)، كتابخانه سلطان احمد جلایر (قرن 8 و 9 ق.)، كتابخانه مدرسه مظفریه (حدود 870 ق.)، كتابخانه اوزون حسن (قرن 9 ق.)، كتابخانه شاه طهماسب اول صفوی (930-984 ق.)، كتابخانه شرف‌الدین محمدرضا تبریزی، متخلص به "مجذوب" (قرن 12 ق.)، كتابخانه عبدالرزاق بیگ دُنبُلی، متخلص به "مفتون" ( - 1243 ق.)، كتابخانه و قرائت‌خانه عمومی خازن لشكر (1312 ق.)، كتابخانه خاندان قاضی (قرون 12 تا 14 ق.)، كتابخانه خاندان ممقانی (قرون 13 و 14 ق.)، كتابخانه ثقه‌الاسلام تبریزی، كتابخانه سلطان القرّایی، كتابخانه (محمدعلی) تربیت، كتابخانه واعظ چرندابی، و كتابخانه سیدعلی ایروانی از جمله كتابخانه‌های عمومی و شخصی آذربایجان تا حدود 1300 ش. است (10:14-25؛ 27: ج 2، ص 125، 127، 128، 179، 180، 183، 200، 203، 205، 206).
کتابخانه‌های حاج‌میرزا احمد قراچه‌داغی و شیخ محمدحسین ممقانی در قرن 13 ق. و کتابخانه شهید ثقه‌الاسلام تبریزی، از علما و آزادی‌خواهان دوره مشروطیت، از شهرت و اعتبار فراوانی برخوردار بودند. مرآهُ الکتب، در واقع، فهرست کتابخانه عظیم و ارزشمند ثقه‌الاسلام بوده که مشتمل بر اسامی و عناوین کتاب‌ها و زندگینامه‌های رجال شیعه است. از دیگر کتابخانه‌های شخصی و نفیس آذربایجان در دهه‌های اخیر می‌توان از کتابخانه‌های سلطان‌القرّایی، نخجوانی، واعظ چرندابی، و سیدعلی ایروانی نام برد. بعضی از این مجموعه‌ها به کتابخانه‌های بزرگ‌تر [[تبریز]] و [[استان تهران|تهران]] وقف یا اهدا شده است<ref>تربیت، محمدعلی. '''''دانشمندان آذربایجان'''''. به‌کوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]، سازمان چاپ و انتشارات، 1378، 157و 156.</ref><ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران'''''. [تهران]: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و هنر]، اداره کل نگارش، 1347، صج 2، ص 127، 128، 153، 179، 183، 203، 205 ،206.</ref><ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 52، 53، 57، 61-67، 108-110.</ref><ref>عقیقی بخشایشی، عبدالرحیم. '''''مفاخر آذربایجان'''''. قم: دفتر نشر نوید اسلام، 1378،ج 4، ص 141.</ref>.


'''كتابخانه‌های شخصی'''
=== کتابخانه‌های عمومی ===
چون در گذشته کتابخانه‌های مساجد همان نقش کتابخانه‌های عمومی را برعهده داشتند و همگان می‌توانستند از آنها استفاده کنند، کتابخانه مسجد جامع [[تبریز]] را می‌توان نخستین کتابخانه عمومی آذربایجان به‌شمار آورد. اما نخستین کتابخانه عمومی به مفهوم جدید و متداول آن، در سال 1312 ق. توسط حاجی میرزا حسن خازن لشکر، رئیس محاکمات عسکریه و قورخانه آذربایجان در [[تبریز]] و جنب مسجد و مدرسه‌ای در نزدیکی ارگ تأسیس گردید و حاج میرزا محمدحسین شریعمتدار، از علمای آذربایجان، کتابدار آن شد. شریعتمدار، چند سال پیش از آن، کتابخانه عمومی بزرگی در نجف اشرف تأسیس کرده بود<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''المآثر و الآثار'''''. تهران: اساطیر، 1363، ج1، ص 235.</ref>. مجموعه کتابخانه از کتاب‌های شخصی خازن لشکر و مجموعه‌هایی که به‌تدریج وقف کرده بودند فراهم گردید<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 21-20.</ref> <ref name=":2">انصاری، نوش‌آفرین. '''''کتابخانه‌های ایران از دارالفنون تا انقلاب مشروطیت: سال‌های 1269-1315 ق'''''. آینده. س. دهم (دی و بهمن 1363)، ص 668.</ref><ref>تربیت، محمدعلی. '''''دانشمندان آذربایجان'''''. به‌کوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]، سازمان چاپ و انتشارات، 1378، ص4.</ref>.


از نخستین قرون اسلامی، صدها تن از علما، دانشمندان، ادیبان، شاعران، و حاكمان فرهنگ‌دوست در منطقه آذربایجان درخشیده‌اند كه تعداد آنها به حدود دوهزار نفر می‌رسد (18: ج 4، ص 1548). چه‌بسا گروه زیادی از آنان، برحسب نوع كار، دارای كتابخانه‌های شخصی بوده‌اند، اما تا قرن 8 ق. از وجود این نوع كتابخانه اطلاعی در دست نیست.
کتابخانه مدرسه لقمانیه [[تبریز]] که در 1317 ق. افتتاح گردید بخشی از مجموعه‌ای فرهنگی شامل "مدرسه، انجمن معارف، اداره روزنامه، مطبعه چاپ حروف، و دواخانه عمومی" محسوب می‌شد. مجموعه این کتابخانه به کتاب محدود نبود و نقشه، کره جغرافیایی، روزنامه، پرده مصور، و نوشت‌افزار را نیز دربر می‌گرفت. علاوه بر محصلان مدرسه، دیگران نیز با ضوابط جداگانه می‌توانستند از منابع کتابخانه استفاده کنند. اگر کتابی در کتابخانه موجود نبود، از راه مکاتبه به خارج سفارش می‌دادند و کتاب برای ترجمه نیز در اختیار مترجمان متقاضی قرار می‌گرفت<ref name=":2" />.


به‌سبب علاقه افراد خاندان به حفظ مجموعه‌های پدران خود، این كتابخانه‌ها در طی سالیان دراز و قرون متمادی حفظ و حراست می‌شده و در كتاب‌های رجال و تاریخ به دفعات از این كتابخانه‌های خاندانی سخن رفته است. قدیمی‌ترین كتابخانه شخصی آذربایجان كتابخانه معروف و نفیس سلطان اویس جلایر (757-776 ق.) و پسرش سلطان احمد (784- 813 ق.) در تبریز بود كه نسخه‌های متعددی از مجموعه آنها باقی است (15:14-17). كتابخانه اوزون حسن (873-882 ق.) در تبریز در قرن نهم هجری مورد توجه دانشمندان بوده و كتابخانه حمزه بیگ آق‌قویونلو (839-848 ق.) كه در تبریز حكومت می‌كرده شهرت و اعتبار خاصی داشته است (27: ج 2، ص 125-127).
در 1321 ق. قرائتخانه‌ای نیز نزدیک مهمانخانه، جنب قاری کورپیسی (پل پیرزن) [[تبریز]]، به همت معززالدوله کلانتری باغمیشه تأسیس شد. این قرائت‌خانه صرفاً برای مطالعه روزنامه‌ها و جراید درنظر گرفته شده بود<ref name=":3">انصاری، نوش‌آفرین.'''''کتابخانه‌های ایران از دارالفنون تا انقلاب مشروطیت: سال‌های 1269-1315 ق'''''. آینده. س. دهم (دی و بهمن 1363)، ص 669.</ref>.


پس از آنكه شاه اسماعیل اول صفوی (907-930 ق.) هرات را فتح كرد، هنرمندان معروف آن شهر از جمله كمال‌الدین بهزاد را كه در دربار سلطان حسین بایقرا گرد آمده بودند، با احترام تمام با خود به تبریز (پایتخت) آورد و كتابخانه باشكوهی ترتیب داد و بهزاد را به سرپرستی آن گماشت. آنان نیز كتاب‌های مصور نفیسی برای وی تهیه كردند كه بعضی از آنها هم‌اكنون در كتابخانه‌های معروف جهان، مانند كتابخانه موزه بریتانیا و كتابخانه كنگره امریكا، موجود است (26: 132 ـ 133). شاه طهماسب اول صفوی (930-984 ق.) نیز كه خط و نقاشی را نزد استادان فن آموخته بود به كتاب و فن كتابت علاقه فراوان داشت. از همین رو، دارالصنایعی را كه پدرش (شاه اسماعیل) ترتیب داده بود گسترش داد و عظمت بخشید و اشخاص نامداری چون شاه محمود نیشابوری، محیی شیرازی، و امیر نظام‌الدین اسكویی را به سمت مدیر كتابخانه برگزید (133:26).
در جریان [[انقلاب مشروطه|انقلاب مشروطیت]]، آذربایجان، به‌ویژه [[تبریز]]، از کانون‌های اصلی انقلاب به‌شمار می‌رفت و روزنامه‌ها و شبنامه‌های متعددی به زبان‌های [[فارسی]] و [[ترکی]] منتشر می‌شد که خوانندگان زیادی داشت. بدین منظور، در صفر 1325 ق. (حدود یک سال پس از [[انقلاب مشروطه|مشروطیت]])، قرائتخانه‌ای در مهمانخانه محمدیه [[تبریز]] دایر شد و در آن جراید سیاسی و انقلابی قفقاز و [[کشور ایران|ایران]] در اختیار خوانندگان علاقه‌مند قرار می‌گرفت. در آگهی تأسیس قرائتخانه که در روزنامه انجمن [[تبریز]]، مورخ 22 صفر آن سال انتشار یافت، برای تشویق و جلب مشتریان مهمانخانه و قرائتخانه آمده است که "برای عمومی که در قرائتخانه است قیمت چای تخفیف داده خواهد شد"<ref name=":3" />.


كتابخانه شرف‌الدین محمدرضا تبریزی (مجذوب)، در قرن یازدهم مشهور بود و مورد استفاده مریدانش قرار داشت. عبدالرزاق بیگ دنبلی، از ادبا و مورّخان بزرگ قرن 13 ق.، نیز كتابخانه نفیسی داشته و كتابخانه خاندان معروف قاضی در تبریز در طول چهار قرن دارای شهرت و اعتبار فراوانی بوده است. سیل ویرانگر تبریز در 1353 ق. آسیب زیادی به مجموعه این كتابخانه وارد كرد، اما كتاب‌ها از دستبرد حوادث محفوظ مانده و تا پیش از 1350 ش. نزد افراد این خاندان نگهداری می‌شده است.
در 1316 ق. محمدعلی تربیت، از دانشمندان و مشروطه‌خواهان آذربایجان، دفتر مجله گنجینه فنون را، که در کنار مدرسه طالبیه [[تبریز]] قرار داشت، تبدیل به کتابخانه و جای گفت‌وگوهای علمی و مرکز توزیع کتب و نشریات داخل و خارج کشور کرد<ref name=":3" /><ref>قاسمی، فرید. '''''"گنجینه فنون"'''''. گفتگو، 18 (زمستان 1376): 88-89؛</ref>. وی در 1300 ش. که ریاست اداره معارف آذربایجان را برعهده داشت، یکی از اتاق‌های اداره خود را به کتابخانه اختصاص داد. سال بعد تعداد کتاب‌های آن به 2000 جلد و سه سال پس از آن به 5000 جلد رسید. این کتابخانه، در سال‌های اول، به نام "کتابخانه و قرائتخانه عمومی معارف" خوانده می‌شد، اما بعدها به نام مؤسس آن به "کتابخانه و قرائتخانه دولتی تربیت" تغییر نام داد. پیشرفت کمّی و کیفی این کتابخانه، در سال‌های نخست، مرهون فداکاری‌ها و فعالیت‌های خستگی‌ناپذیر تربیت بود. مؤسسات دولتی و ملی و نیکوکاران [[تبریز]] بر اثر احساس اعتماد و احترام، کتاب‌های کتابخانه خود را به کتابخانه تربیت هدیه می‌کردند<ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی'''''. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص200.</ref><ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 23-21.</ref><ref>همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران'''''. [تهران]: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و هنر]، اداره کل نگارش، 1347، ج 2، ص 101.</ref>. این کتابخانه در نیمه اول سال 1378 ش، 10 کارمند، 87843 جلد کتاب و نشریه، و 31200 نفر مراجعه‌کننده داشته است<ref>[https://101034.samanpl.ir/#:~:text=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%20%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA%20%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%B9%D8%B5%D8%B1%20(%20%D8%B9%D8%AC%20)%20%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2%20%3A%D8%AF%D8%B1%20%D8%A8%D9%84%D9%88%D8%A7%D8%B1%2029%20%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86,4%20%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%86%20%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87%20%D9%85%DB%8C%20%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF%20. مؤسسه فرهنگی حضرت ولی‌عصر (عج) تبریز به معاونت پژوهشی کتابخانه ملی]. '''''نامه اداری'''''. مورخ 15 اسفند 1378؛</ref>.
[[پرونده:کتابخانه مرکزی تبریز.jpg|بندانگشتی|[https://101082.samanpl.ir/ کتابخانه مرکزی تبریز] ، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.khabaronline.ir/news/478961/%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2-%D8%AA%D9%84%D8%A7%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C]]
در سال‌های بعد از [[انقلاب مشروطه|مشروطیت]]، کتابخانه‌های عمومی دیگری در [[تبریز]] و دیگر شهرهای استان [[آذربایجان شرقی]] ایجاد شد که عبارتند از: [https://101082.samanpl.ir/ کتابخانه ملی تبریز] (تأسیس 1335، با مجموعه 72189 جلد)، [https://107006.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی شهریار] (تأسیس 1350، با مجموعه 26173 جلد)، [https://101017.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی مرند] (تأسیس 1330، با مجموعه 25097 جلد)، [https://101081.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی مراغه] (تأسیس 1334، با مجموعه 28571 جلد)، [https://101061.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی شبستر] (تأسیس 1334، با مجموعه 16932 جلد)، [https://101045.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی سراب] (تأسیس 1346، با مجموعه 14893 جلد)، [https://101004.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی اهر] (تأسیس 1346، با مجموعه 19206جلد)، [https://101014.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی بستان‌آباد] (تأسیس 1346، با مجموعه 12381 جلد)، [https://101087.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی میانه] (تأسیس 1346، با مجموعه 24526 جلد)، [https://101083.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی ملکان] (تأسیس 1350، با مجموعه 11463جلد)، و [https://101098.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی هشترود] (تأسیس 1357، با مجموعه 21400 جلد)<ref>'''''شناسنامه کتابخانه‌های عمومی کشور'''''. تهران: [https://www.iranpl.ir/tag/%D9%87%DB%8C%D8%A6%D8%AA+%D8%A7%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%A1 هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور]، ص 15، 23، 37، 41، 53، 55، 24، 65، 75.</ref>.


كتابخانه‌های حاج‌میرزا احمد قراچه‌داغی و شیخ محمدحسین ممقانی در قرن 13 ق. و كتابخانه شهید ثقه‌الاسلام تبریزی، از علما و آزادیخواهان دوره مشروطیت، از شهرت و اعتبار فراوانی برخوردار بودند. مرآهُ الكتب، در واقع، فهرست كتابخانه عظیم و ارزشمند ثقه‌الاسلام بوده كه مشتمل بر اسامی و عناوین كتاب‌ها و زندگینامه‌های رجال شیعه است. از دیگر كتابخانه‌های شخصی و نفیس آذربایجان در دهه‌های اخیر می‌توان از كتابخانه‌های سلطان‌القرّایی، نخجوانی، واعظ چرندابی، و سیدعلی ایروانی نام برد. بعضی از این مجموعه‌ها به كتابخانه‌های بزرگ‌تر تبریز و تهران وقف یا اهدا شده است (156:6-157؛ 52:14، 53، 57، 61-67، 108-110؛ 18: ج 4، ص 141؛ 27: ج 2، ص 127، 128، 153، 179، 183، 203، 205ـ206).
ارامنه آذربایجان نیز از دیرباز کتابخانه‌های عمومی برای استفاده خود به‌وجود آوردند. نخستین کتابخانه ارامنه در سال 1874 در [[تبریز]] به نام "انجمن مطالعه‌کنندگان" تأسیس شد. پس از آن، کتابخانه دیگری به نام "انجمن خیریه تبریز" در 1892 گشایش یافت. در سال 1898 "کتابخانه خاچاطور آبویان" و "شرکت مستمعین [[تبریز]]" تأسیس شد. در سال 1900 همه کتابخانه‌های متفرقه در کتابخانه جدیدی به نام "کتابخانه و قرائتخانه اتحاد" ادغام گردید. از آن پس، کتابخانه‌های عمومی دیگری نیز در [[تبریز]] به همت ارامنه دایر شد که می‌توان از کتابخانه ورژ (تأسیس 1905)، خانه فرهنگ ارامنه تبریز (تأسیس 1917)، کتابخانه جوانان یا کتابخانه رستم (تأسیس 1924)، و کتابخانه گاسپار هاکوپیان (تأسیس 1932)، وابسته به جمعیت فرهنگی ارامنه تبریز، یاد کرد که دارای 16000 جلد کتاب چاپی به زبان ارمنی بود<ref name=":0">دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 46-44.</ref><ref name=":4">دولت‌آبادی، عزیز. '''''"کتابخانه‌های ارامنه آذربایجان"'''''. هور. س. اول، 5-6 (آبان ـ آذر 1350): 65-69.</ref>.


'''كتابخانه‌های عمومی'''
مجموع کتابخانه‌های عمومی این استان تا 1357 (سال پیروزی [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]]) 26 واحد بود، که از آن زمان تا پایان نیمه اول سال 1378، تعداد 46 کتابخانه دیگر ساخته شد و بدین ترتیب، تعداد کتابخانه‌های عمومی (وابسته به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) در این استان به 72 باب و تعداد کل مجموعه آنها به 735,265 جلد رسید<ref>'''''"خلاصه گزارش نیمه دوم 1378 کتابخانه‌های عمومی کشور".''''' [تهران]: [https://www.iranpl.ir/tag/%D9%87%DB%8C%D8%A6%D8%AA+%D8%A7%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%A1 هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور]، دبیرخانه، مدیریت مطالعات و برنامه‌ریزی پژوهشی، 1378 (پلی‌کپی جدول 3-1).</ref>. علاوه بر این، تعدادی کتابخانه عمومی (وابسته به [https://rcs.ir/ جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران]) نیز در این استان فعالیت دارند که دارای 31699 جلد کتاب و نشریه و 38320 نفر عضو هستند<ref>'''''گزارش فرهنگی کشور 1376'''''. تهران: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]، معاونت پژوهشی و آموزشی، [https://fbarnamerizi.farhang.gov.ir/ مرکز آمار و برنامه‌ریزی پژوهش‌های فرهنگی و هنری]، 1378، ص34.</ref>. در سال 1375، کتابخانه عمومی بزرگ و معتبری به کوشش امام جمعه تبریز و با همکاری [https://tabrizu.ac.ir/fa دانشگاه تبریز] به نام "[https://107119.samanpl.ir/ کتابخانه عمومی حضرت ولیّعصر (عج)]" تأسیس شده و مورد بهره‌برداری قرار گرفته است که دارای مجموعه نفیس و ارزشمندی است و بیش از 32000 جلد کتاب و نشریه، و 780 نفر ظرفیت دارد<ref>عقیقی بخشایشی، عبدالرحیم. '''''مفاخر آذربایجان'''''. قم: دفتر نشر نوید اسلام، 1378، ج 4، ص 2284 و 2285؛ 25.</ref>.


چون در گذشته كتابخانه‌های مساجد همان نقش كتابخانه‌های عمومی را برعهده داشتند و همگان می‌توانستند از آنها استفاده كنند، كتابخانه مسجد جامع تبریز را می‌توان نخستین كتابخانه عمومی آذربایجان به‌شمار آورد. اما نخستین كتابخانه عمومی به مفهوم جدید و متداول آن، در سال 1312 ق. توسط حاجی میرزا حسن خازن لشكر، رئیس محاكمات عسكریه و قورخانه آذربایجان در تبریز و جنب مسجد و مدرسه‌ای در نزدیكی ارك تأسیس گردید و حاج میرزا محمدحسین شریعمتدار، از علمای آذربایجان، كتابدار آن شد. شریعتمدار، چند سال پیش از آن، كتابخانه عمومی بزرگی در نجف اشرف تأسیس كرده بود (4: ج 1، ص 235). مجموعه كتابخانه از كتاب‌های شخصی خازن لشكر و مجموعه‌هایی كه به‌تدریج وقف كرده بودند فراهم گردید (668:5؛ 4:6؛ 20:14 ـ 21).
=== کتابخانه‌های کودکان و نوجوانان ===
نخستین کتابخانه کودکان و نوجوانان [[آذربایجان شرقی]] در سال 1898/1316 ق. توسط ارامنه [[تبریز]] و برای استفاده کودکان ارمنی در این شهر تأسیس شد که نام آن "کتابخانه کودک مدارس ملی ارامنه لیلی‌آباد" بود<ref>دولت‌آبادی، عزیز. '''''کتابخانه‌های آذربایجان'''''. [تبریز]: [https://ea.medu.gov.ir/ اداره کل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی]، 1350،ص44.</ref>. در شهریور 1345 ش. از طرف کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، اولین کتابخانه عمومی کودکان و نوجوانان در سمت غربی باغ گلستان [[تبریز]] تأسیس شد. در سال 1350 تعداد کتاب‌های آن 7339 جلد بود و روزانه حدود 200 نفر کودک و نوجوان به آن مراجعه می‌کردند<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 29.</ref>.


كتابخانه مدرسه لقمانیه تبریز كه در 1317 ق. افتتاح گردید بخشی از مجموعه‌ای فرهنگی شامل "مدرسه، انجمن معارف، اداره روزنامه، مطبعه چاپ حروف، و دواخانه عمومی" محسوب می‌شد. مجموعه این كتابخانه به كتاب محدود نبود و نقشه، كره جغرافیایی، روزنامه، پرده مصور، و نوشت‌افزار را نیز دربر می‌گرفت. علاوه بر محصلان مدرسه، دیگران نیز با ضوابط جداگانه می‌توانستند از منابع كتابخانه استفاده كنند. اگر كتابی در كتابخانه موجود نبود، از راه مكاتبه به خارج سفارش می‌دادند و كتاب برای ترجمه نیز در اختیار مترجمان متقاضی قرار می‌گرفت (668:5).
تا سال 1378، تعداد کتابخانه‌های کانون در این استان، 17 واحد (15 واحد ثابت، 1 واحد پستی، و 1 واحد سیّار)، با 55 نفر کارمند، 14992 نفر عضو (آمار سال 1374)، و 92986 جلد کتاب بوده است. این کتابخانه‌ها، علاوه بر امانت کتاب، فعالیت‌های متعدد و متنوع فرهنگی، هنری، و مذهبی نیز در برنامه خود دارند<ref>[https://azsharghi.mporg.ir/home سازمان برنامه و بودجه استان آذربایجان شرقی]. معاونت آمار و اطلاعات. '''''آمارنامه استان آذربایجان شرقی''''' .1374 تبریز: [https://azsharghi.mporg.ir/home سازمان برنامه و بودجه استان آذربایجان شرقی]، معاونت آمار و اطلاعات، 1376، ص226-228؛ 22.</ref>.


در 1321 ق. قرائتخانه‌ای نیز نزدیك مهمانخانه، جنب قاری كورپیسی (پل پیرزن) تبریز، به همت معززالدوله كلانتری باغمیشه تأسیس شد. این قرائت‌خانه صرفاً برای مطالعه روزنامه‌ها و جراید درنظر گرفته شده بود (5: 669).
=== کتابخانه‌های آموزشگاهی ===
نخستین مدرسه به سبک جدید در 1225 ق./ 1839 توسط هیأت تبلیغی مذهبی لازاریست‌های فرانسه در [[تبریز]] تأسیس شد و پس از آن نیز مدارس دیگری در این شهر و دیگر شهرهای استان توسط این هیأت و هیأت‌های تبلیغی اروپایی ایجاد گردید<ref>قاسمی پویا، اقبال. '''''مدارس جدید در دوره قاجاریه'''''. تهران: [https://iup.ac.ir/ مرکز نشر دانشگاهی]؛1377، ص 524 - 520.</ref>، اما تا سال 1333 ق./ 1915 از وجود کتابخانه‌های آموزشگاهی در استان خبری در دست نیست. در این سال، نخستین کتابخانه آموزشگاهی [[آذربایجان شرقی]] در دبیرستان ملی ارامنه [[تبریز]] - که بعداً دبیرستان سروش نام‌گذاری گردید ـ تأسیس شد. این کتابخانه در 1311 ش. دارای 4000 جلد کتاب بود. در همین سال کتابخانه مدرسه ملی آرامیان، 4000 جلد کتاب چاپی و خطی ارمنی، و کتابخانه مدرسه ملی ارامنه هایقازیان ـ تا مادیان که بعداً مدرسه اسدی نامیده شد، 3000 جلد کتاب داشت<ref name=":0" /><ref name=":4" />.


در جریان انقلاب مشروطیت، آذربایجان، به‌ویژه تبریز، از كانون‌های اصلی انقلاب به‌شمار می‌رفت و روزنامه‌ها و شبنامه‌های متعددی به زبان‌های فارسی و تركی منتشر می‌شد كه خوانندگان زیادی داشت. بدین منظور، در صفر 1325 ق. (حدود یك سال پس از مشروطیت)، قرائتخانه‌ای در مهمانخانه محمدیه تبریز دایر شد و در آن جراید سیاسی و انقلابی قفقاز و ایران در اختیار خوانندگان علاقه‌مند قرار می‌گرفت. در آگهی تأسیس قرائتخانه كه در روزنامه انجمن تبریز، مورخ 22 صفر آن سال انتشار یافت، برای تشویق و جلب مشتریان مهمانخانه و قرائتخانه آمده است كه "برای عمومی كه در قرائتخانه است قیمت چای تخفیف داده خواهد شد" (669:5).
در سال 1337 ق. نخستین کتابخانه آموزشگاهی برای دانش‌آموزان مسلمان در دبیرستان فردوسی این شهر افتتاح شد. تعداد مجموعه این کتابخانه در سال 1348، حدود 8100 جلد بود. پس از آن، کتابخانه‌های متعددی در دبیرستان‌های [[تبریز]] و دیگر شهرهای [[آذربایجان شرقی]] تأسیس گردید که می‌توان از کتابخانه دبیرستان پرورش ([[تبریز]]، تأسیس 1302). کتابخانه دبیرستان کمال ([[تبریز]]، تأسیس 1302)، و کتابخانه دبیرستان رشدیه ([[تبریز]]، تأسیس 1310) نام برد<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص42-40.</ref>.


در 1316 ق. محمدعلی تربیت، از دانشمندان و مشروطه‌خواهان آذربایجان، دفتر مجله گنجینه فنون را، كه در كنار مدرسه طالبیه تبریز قرار داشت، تبدیل به كتابخانه و جای گفت‌وگوهای علمی و مركز توزیع كتب و نشریات داخل و خارج كشور كرد (669:5؛ 88:19 ـ 89). وی در 1300 ش. كه ریاست اداره معارف آذربایجان را برعهده داشت، یكی از اتاق‌های اداره خود را به كتابخانه اختصاص داد. سال بعد تعداد كتاب‌های آن به 2000 جلد و سه سال پس از آن به 5000 جلد رسید. این كتابخانه، در سال‌های اول، به نام "كتابخانه و قرائتخانه عمومی معارف" خوانده می‌شد، اما بعدها به نام مؤسس آن به "كتابخانه و قرائتخانه دولتی تربیت" تغییر نام داد. پیشرفت كمّی و كیفی این كتابخانه، در سال‌های نخست، مرهون فداكاری‌ها و فعالیت‌های خستگی‌ناپذیر تربیت بود. مؤسسات دولتی و ملی و نیكوكاران تبریز بر اثر احساس اعتماد و احترام، كتاب‌های كتابخانه خود را به كتابخانه تربیتهدیه می‌كردند (21:14-23؛ 200:26؛ 27: ج 2، ص 101). این كتابخانه در نیمه اول سال 1378 ش، 10 كارمند، 87843 جلد كتاب و نشریه، و 31200 نفر مراجعه‌كننده داشته است (25).
پس از [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]]، کتابخانه‌های متعددی در مدارس سراسر استان ایجاد شد. تا پایان نیمه اول 1378، تعداد کل کتابخانه‌های آموزشگاهی استان 743 باب و مجموعه آنها 1,387,424 جلد بود<ref>"'''''تعداد کل کتابخانه و کتاب در سطح مدارس کشور''''': گزارش شماره 8 ". [تهران]: [https://medu.gov.ir/ وزارت آموزش و پرورش]، 1378 (پلی‌کپی)، ص1.</ref> .
[[پرونده:کتابخانه بزرگ ربع رشیدی.jpg|بندانگشتی|کتابخانه بزرگ ربع رشیدی ، قابل بازیابی از https://fa.icro.ir/Tourist-attractions-and-places/%D8%B1%D8%A8%D8%B9-%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D8%8C-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%B9-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86]]


در سال‌های بعد از مشروطیت، كتابخانه‌های عمومی دیگری در تبریز و دیگر شهرهای استان آذربایجان شرقی ایجاد شد كه عبارتند از: كتابخانه ملی تبریز (تأسیس 1335، با مجموعه 72189 جلد)، كتابخانه عمومی شهریار (تأسیس 1350، با مجموعه 26173 جلد)، كتابخانه عمومی مرند (تأسیس 1330، با مجموعه 25097 جلد)، كتابخانه عمومی مراغه (تأسیس 1334، با مجموعه 28571 جلد)، كتابخانه عمومی شبستر (تأسیس 1334، با مجموعه 16932 جلد)، كتابخانه عمومی سراب (تأسیس 1346، با مجموعه 14893 جلد)، كتابخانه عمومی اهر (تأسیس 1346، با مجموعه 19206جلد)، كتابخانه عمومی بستان‌آباد (تأسیس 1346، با مجموعه 12381 جلد)، كتابخانه عمومی میانه (تأسیس 1346، با مجموعه 24526 جلد)، كتابخانه عمومی ملكان (تأسیس 1350، با مجموعه 11463جلد)، و كتابخانه عمومی هشترود (تأسیس 1357، با مجموعه 21400 جلد) (9:17، 15، 23، 37، 41، 53، 55، 24، 65، 75).
=== کتابخانه‌های تخصصی ===
کهن‌ترین کتابخانه تخصصی این استان، کتابخانه رصدخانه مراغه در سال 657 ق. بود که در دسترس دانشمندان رصدخانه قرار داشت. پس از آن، از کتابخانه بزرگ ربع رشیدی (اوایل قرن 8 ق.) می‌توان نام برد که بخشی از مجموعه عظیم ربع رشیدی به‌شمار می‌رفت و در اختیار چهارصد دانشمند و استاد و هزاران دانشجوی مدرسه ربع رشیدی بود. کتابخانه شنب غازان که در اوایل قرن هشتم هجری ساخته شد به حکما و محققان اختصاص داشت<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 18-5.</ref>. کتابخانه مدرسه مظفریّه هم که در 870 ق. بنا گردید محل رجوع طلاّب آن مدرسه بود و در زمان [[صفویان|صفویه]] نیز شهرت و اعتبار فراوان داشت. کتابدار و متصدی آن در زمان شاه اسماعیل اول صفوی (907-930 ق.) کمال اسماعیل، شاعر آذری، و در زمان شاه طهماسب اول صفوی امیر فصیح بوده است<ref name=":1">همایون‌فرخ، رکن‌الدین. '''''کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران'''''. [تهران]: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و هنر]، اداره کل نگارش، 1347،ج 2، ص 127.</ref><ref>'''''شناسنامه کتابخانه‌های عمومی کشور'''''. تهران: [https://www.iranpl.ir/tag/%D9%87%DB%8C%D8%A6%D8%AA+%D8%A7%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%A1 هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور]، دبیرخانه، 1370، ص18-14.</ref>.


ارامنه آذربایجان نیز از دیرباز كتابخانه‌های عمومی برای استفاده خود به‌وجود آوردند. نخستین كتابخانه ارامنه در سال 1874 در تبریز به نام "انجمن مطالعه‌كنندگان" تأسیس شد. پس از آن، كتابخانه دیگری به نام "انجمن خیریه تبریز" در 1892 گشایش یافت. در سال 1898 "كتابخانه خاچاطور آبویان" و "شركت مستمعین تبریز" تأسیس شد. در سال 1900 همه كتابخانه‌های متفرقه در كتابخانه جدیدی به نام "كتابخانه و قرائتخانه اتحاد" ادغام گردید. از آن پس، كتابخانه‌های عمومی دیگری نیز در تبریز به همت ارامنه دایر شد كه می‌توان از كتابخانه ورژ (تأسیس 1905)، خانه فرهنگ ارامنه تبریز (تأسیس 1917)، كتابخانه جوانان یا كتابخانه رستم (تأسیس 1924)، و كتابخانه گاسپار هاكوپیان (تأسیس 1932)، وابسته به جمعیت فرهنگی ارامنه تبریز، یاد كرد كه دارای 16000 جلد كتاب چاپی به زبان ارمنی بود (:12 65-69؛ 14: 44-46).
در سال 907 ق.، که شاه اسماعیل صفوی در [[تبریز]] به پادشاهی رسید، آن شهر را پایتخت خود قرار داد. [[تبریز]] در زمان او، و سپس تا چند سال پس از پادشاهی شاه طهماسب، پایتخت بود و حتی پس از آنکه پایتخت به قزوین و سپس اصفهان انتقال یافت، همچنان مورد توجه شاهان صفوی قرار داشت. پس از یک دوره فترت، بار دیگر [[تبریز]] در زمان [[قاجاریه]] شکوه و اهمیت گذشته خود را بازیافت و در تمام دوره [[قاجاریه|قاجار]] ولیعهدنشین بود و دومین شهر معروف و مهم کشور به‌شمار می‌رفت. از این رو، در دوره‌های [[صفویان|صفویه]] و [[قاجاریه]] بناهای زیادی از جمله مسجد، مدرسه، و کتابخانه در این شهر ساخته شد.


مجموع كتابخانه‌های عمومی این استان تا 1357 (سال پیروزی انقلاب اسلامی) 26 واحد بود، كه از آن زمان تا پایان نیمه اول سال 1378، تعداد 46 كتابخانه دیگر ساخته شد و بدین ترتیب، تعداد كتابخانه‌های عمومی (وابسته به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) در این استان به 72 باب و تعداد كل مجموعه آنها به 735,265 جلد رسید (9: جدول 3-1). علاوه بر این، تعدادی كتابخانه عمومی (وابسته به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران) نیز در این استان فعالیت دارند كه دارای 31699 جلد كتاب و نشریه و 38320 نفر عضو هستند (34:23). در سال 1375، كتابخانه عمومی بزرگ و معتبری به كوشش امام جمعه تبریز و با همكاری دانشگاه تبریز به نام "كتابخانه عمومی حضرت ولیّعصر (عج)" تأسیس شده و مورد بهره‌برداری قرار گرفته است كه دارای مجموعه نفیس و ارزشمندی است و بیش از 32000 جلد كتاب و نشریه، و 780 نفر ظرفیت دارد (18: ج 4، ص 2284 و 2285؛ 25).
کتابخانه مدرسه نصیریه [[تبریز]] در قرن دهم هجری اهمیت و اعتبار زیادی داشته و تا پایان [[صفویان|سلسله صفوی]] پابرجا بوده و مولانا امیر فیض‌الله حاجی برمکی، مدتی تولیت آن را برعهده داشته است<ref name=":1" />.


'''كتابخانه‌های كودكان و نوجوانان'''
در 1326 ش. کتابخانه مرکزی اداره آموزش و پرورش آذربایجان شرقی افتتاح شد که محل رجوع دبیران و فرهنگیان استان بود و در حدود 20000 جلد کتاب مرجع داشت. کتابخانه جوانان شیروخورشید سرخ (هلال احمر) تبریز نیز در 1345 توسط آن سازمان و با یاری دیگر نهادهای استان ایجاد شد<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 29و30.</ref>. در سال‌های بعد، کتابخانه‌های تخصصی متعددی در این استان پدید آمد که می‌توان از کتابخانه تخصصی موزه آذربایجان در [[تبریز]] (تأسیس 1342)، [https://ucms.areeo.ac.ir/azaran/fa/page/2206/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87 کتابخانه مرکز آموزش کشاورزی تبریز] (تأسیس 1351)، کتابخانه شرکت سهامی ماشین‌سازی تبریز (تأسیس 1356)، کتابخانه تراکتورسازی تبریز (تأسیس 1360)، و کتابخانه تخصصی میراث فرهنگی آذربایجان شرقی (تأسیس 1368) نام برد<ref>تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. '''''راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی'''''. ویرایش 2. تهران: [https://www.nlai.ir/ کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران]؛1370، ص236، 267، 195، 178.</ref> .


نخستین كتابخانه كودكان و نوجوانان آذربایجان شرقی در سال 1898/1316 ق. توسط ارامنه تبریز و برای استفاده كودكان ارمنی در این شهر تأسیس شد كه نام آن "كتابخانه كودك مدارس ملی ارامنه لیلی‌آباد" بود (44:13). در شهریور 1345 ش. از طرف كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان، اولین كتابخانه عمومی كودكان و نوجوانان در سمت غربی باغ گلستان تبریز تأسیس شد. در سال 1350 تعداد كتاب‌های آن 7339 جلد بود و روزانه حدود 200 نفر كودك و نوجوان به آن مراجعه می‌كردند (29:14).
=== کتابخانه‌های دانشگاهی ===
نخستین کتابخانه دانشگاهی [[تبریز]]، کتابخانه مرکز تربیت معلم پسران شهید رجایی (نام فعلی آن) است که در 1316 ش. در [[تبریز]] تأسیس شد. این کتابخانه در سال 1368، دارای 21,341 جلد کتاب [[فارسی]]، 1506 جلد کتاب به زبان‌های اروپایی، و 207 جلد نسخه خطی بوده است<ref>تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. '''''راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی'''''. ویرایش 2. تهران: [https://www.nlai.ir/ کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران]؛1370، ص232.</ref>. از دیگر کتابخانه‌های باسابقه دانشگاهی، کتابخانه دانشکده ادبیات و علوم انسانی [https://tabrizu.ac.ir/fa دانشگاه تبریز] است که در سال 1326 و همزمان با تأسیس آن دانشکده افتتاح شد. این کتابخانه در اندک زمانی در ردیف کتابخانه‌های مهم کشور قرار گرفت. تعداد کتاب‌های آن در آذر 1330، بیش از 12000 جلد بود که در 1340 به 30000 جلد و در 1346 به 40000 جلد رسید. در این سال، به‌منظور تمرکز کتابخانه‌ها، به دستور رئیس وقت دانشگاه، کلیه کتاب‌های آن به‌استثنای 800 جلد کتاب درسی به کتابخانه مرکزی دانشگاه انتقال یافت، اما مدتی بعد قرار نهادند که آن دانشکده دارای کتابخانه‌ای مستقل باشد. از این رو، برخی کتاب‌های [[عربی]]، فرانسوی، دیوان‌های شعر، و کتاب‌های تاریخی برگشت داده شد و کتابخانه به تهیه کتاب‌های مفید و مورد نیاز خود اقدام کرد<ref>دولت‌آبادی، عزیز. '''''کتابخانه‌های آذربایجان'''''. [تبریز]: [https://ea.medu.gov.ir/ اداره کل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی]، 1350، ص105و106.</ref><ref>تربیت، محمدعلی. '''''دانشمندان آذربایجان'''''. به‌کوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]، سازمان چاپ و انتشارات، 1378، ص2و،27.</ref>. این کتابخانه در 1368، دارای 40000 جلد کتاب فارسی، 20000 جلد کتاب به زبان‌های اروپایی، و 5000 جلد کتاب [[عربی]] بود<ref>تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. '''''راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی'''''. ویرایش 2. تهران: [https://www.nlai.ir/ کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران]؛1370، ص50.</ref>.


تا سال 1378، تعداد كتابخانه‌های كانون در این استان، 17 واحد (15 واحد ثابت، 1 واحد پستی، و 1 واحد سیّار)، با 55 نفر كارمند، 14992 نفر عضو (آمار سال 1374)، و 92986 جلد كتاب بوده است. این كتابخانه‌ها، علاوه بر امانت كتاب، فعالیت‌های متعدد و متنوع فرهنگی، هنری، و مذهبی نیز در برنامه خود دارند (16: 226-228؛ 22).
[https://centlibrary.tbzmed.ac.ir/ کتابخانه دانشکده پزشکی تبریز] در 1326 افتتاح شد و تا سال 1348، حدود 6500 جلد و بیست سال بعد، حدود 15,000جلد کتاب ([[فارسی]] و اروپایی) و 1040 جلد پایان‌نامه داشت <ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص105.</ref>(116:7؛). از کتابخانه‌های معتبر [[آذربایجان شرقی]] می‌توان از [https://lib.tabrizu.ac.ir/fa کتابخانه مرکزی دانشگاه تبریز] نام برد. این کتابخانه در 1346 و از ادغام کتابخانه‌های دانشکده‌های این دانشگاه تأسیس شد. در 1350، تعداد مجموعه آن 75000 جلد و کارکنان آن 16 نفر بود<ref>دیباج، اسماعیل. '''''آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان'''''. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص31.</ref>، ولی در 1377 مجموعه کتاب‌های ([[فارسی]]، [[عربی]]، و اروپایی) آن 93650 جلد و تعداد نشریات ادواری آن 1594 عنوان، و ریزنگارهای آن 11000حلقه بوده است<ref name=":5">'''''آشنایی با کتابخانه مرکزی و مرکز آمار و اسناد دانشگاه تبریز''''' . تبریز: [https://tabrizu.ac.ir/fa دانشگاه تبریز]،بی‌تا ، ص2.</ref>.


'''كتابخانه‌های آموزشگاهی'''
کتابخانه دانشکده کشاورزی (تأسیس 1342، با مجموعه حدود 11000 جلد [[فارسی]] و اروپایی)، و [https://www.tct.ac.ir/Page/92/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%A9%D8%AF%D9%87.html کتابخانه دانشکده فنی دانشگاه تبریز] (تأسیس 1346، با مجموعه 17000 جلد فارسی و اروپایی) از زمره کتابخانه‌های دانشگاهی این استان محسوب می‌شوند<ref>تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. '''''راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی'''''. ویرایش 2. تهران: [https://www.nlai.ir/ کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران]؛1370، ص52.</ref>. تعداد کل مجموعه این دانشگاه تا پایان سال 1377 نزدیک به 250000 جلد بوده است<ref name=":5" />. همچنین [https://centlibrary.tbzmed.ac.ir/ کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی تبریز] (تأسیس 1365، با مجموعه 10300 جلد [[فارسی]] و اروپایی) و [https://library.sut.ac.ir/ کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی سهند] (با مجموعه 17370 جلد و 6 نفر کارمند) از کتابخانه‌های مهم دانشگاهی این استان به‌شمار می‌روند<ref>'''''گزارش فرهنگی کشور 1376'''''. تهران: [https://www.farhang.gov.ir/ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]، معاونت پژوهشی و آموزشی، [https://fbarnamerizi.farhang.gov.ir/ مرکز آمار و برنامه‌ریزی پژوهش‌های فرهنگی و هنری]، 1378، ص36.</ref><ref>تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. '''''راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی'''''. ویرایش 2. تهران: [https://www.nlai.ir/ کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران]؛1370، ص116.</ref>.


نخستین مدرسه به سبك جدید در 1225 ق./ 1839 توسط هیأت تبلیغی مذهبی لازاریست‌های فرانسه در تبریز تأسیس شد و پس از آن نیز مدارس دیگری در این شهر و دیگر شهرهای استان توسط این هیأت و هیأت‌های تبلیغی اروپایی ایجاد گردید (520:20-524)، اما تا سال 1333 ق./ 1915 از وجود كتابخانه‌های آموزشگاهی در استان خبری در دست نیست. در این سال، نخستین كتابخانه آموزشگاهی آذربایجان شرقی در دبیرستان ملی ارامنه تبریز - كه بعداً دبیرستان سروش نام‌گذاری گردید ـ تأسیس شد. این كتابخانه در 1311 ش. دارای 4000 جلد كتاب بود. در همین سال كتابخانه مدرسه ملی آرامیان، 4000 جلد كتاب چاپی و خطی ارمنی، و كتابخانه مدرسه ملی ارامنه هایقازیان ـ تا مادیان كه بعداً مدرسه اسدی نامیده شد، 3000 جلد كتاب داشت (65:12-69؛ 14: 44-46).
دانشکده‌های دانشگاه آزاد اسلامی استان نیز کتابخانه‌های مستقلی دارند که از جمله می‌توان از کتابخانه‌های دانشکده‌های واحد [[تبریز]] بدین شرح یاد کرد: کتابخانه دانشکده دامپزشکی (تأسیس 1370، با مجموعه 2372 جلد، و 1 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده تحصیلات تکمیلی (تأسیس 1371، با مجموعه 5362 جلد، و 1 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده علوم انسانی شماره 1 (تأسیس 1372، با مجموعه 29200 جلد، و 5 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده پزشکی (تأسیس 1365، با مجموعه 9906 جلد، و 5 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده حقوق (تأسیس 1376، با مجموعه 1950 جلد، و 2 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده علوم فنی و پایه شماره 2 (تأسیس 1376، با مجموعه 7633 جلد، و 2 نفر کارمند)، و مرکز خدمات فنی کتابخانه‌ها (تأسیس 1377، با مجموعه 3800 جلد، و 8 نفر کارمند). تا پایان سال 1378، تعداد کل مجموعه این دانشگاه 60223 جلد، با 24 نفر کارمند (14 نفر متخصص و 10 نفر غیرمتخصص)، و 851 مترمربع زیربنا بوده است<ref>[https://tabriz.iau.ir/ دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز] به معاونت پژوهشی کتابخانه ملی. '''''نامه اداری'''''. مورخ 10 فروردین، 1379، ص11.</ref>.


در سال 1337 ق. نخستین كتابخانه آموزشگاهی برای دانش‌آموزان مسلمان در دبیرستان فردوسی این شهر افتتاح شد. تعداد مجموعه این كتابخانه در سال 1348، حدود 8100 جلد بود. پس از آن، كتابخانه‌های متعددی در دبیرستان‌های تبریز و دیگر شهرهای آذربایجان شرقی تأسیس گردید كه می‌توان از كتابخانه دبیرستان پرورش (تبریز، تأسیس 1302). كتابخانه دبیرستان كمال (تبریز، تأسیس 1302)، و كتابخانه دبیرستان رشدیه (تبریز، تأسیس 1310) نام برد (14: 40-42).
== نیز نگاه کنید به ==


پس از انقلاب اسلامی، كتابخانه‌های متعددی در مدارس سراسر استان ایجاد شد. تا پایان نیمه اول 1378، تعداد كل كتابخانه‌های آموزشگاهی استان 743 باب و مجموعه آنها 1,387,424 جلد بود (1:8).
* [[کتابخانه های آذربایجان غربی]]
* [[کتابخانه های ارامنه ایران]]
* [[کتابخانه های استان اردبیل]]
* [[کتابخانه های اصفهان]]
* [[کتابخانه های ایلام]]
* [[کتابخانه های بوشهر]]
* [[کتابخانه های تهران]]
* [[کتابخانه های خراسان]]
* [[کتابخانه های خوزستان]]
* [[کتابخانه های زنجان]]
* [[کتابخانه های سمنان]]
* [[کتابخانه های سیستان و بلوچستان]]
* [[کتابخانه های فارس]]
* [[کتابخانه های قزوین]]
* [[کتابخانه های قم]]
* [[کتابخانه های کردستان]]
* [[کتابخانه های کرمان]]
* [[کتابخانه های کرمانشاه]]
* [[کتابخانه های كُهگيلويه و بويراحمد]]
* [[کتابخانه های لرستان]]
* [[کتابخانه های مازندران]]
* [[کتابخانه های هرمزگان]]
* [[کتابخانه های همدان]]
* [[کتابخانه های یزد]]
* [[کتابخانه های گیلان]]
* [[کتابخانه های استان گلستان]]
* [[کتابخانه های استان مرکزی]]


'''كتابخانه‌های تخصصی'''
== مآخذ ==
 
<references />
كهن‌ترین كتابخانه تخصصی این استان، كتابخانه رصدخانه مراغه در سال 657 ق. بود كه در دسترس دانشمندان رصدخانه قرار داشت. پس از آن، از كتابخانه بزرگ ربع رشیدی (اوایل قرن 8 ق.) می‌توان نام برد كه بخشی از مجموعه عظیم ربع رشیدی به‌شمار می‌رفت و در اختیار چهارصد دانشمند و استاد و هزاران دانشجوی مدرسه ربع رشیدی بود. كتابخانه شنب غازان كه در اوایل قرن هشتم هجری ساخته شد به حكما و محققان اختصاص داشت (14: 5-18). كتابخانه مدرسه مظفریّه هم كه در 870 ق. بنا گردید محل رجوع طلاّب آن مدرسه بود و در زمان صفویه نیز شهرت و اعتبار فراوان داشت. كتابدار و متصدی آن در زمان شاه اسماعیل اول صفوی (907-930 ق.) كمال اسماعیل، شاعر آذری، و در زمان شاه طهماسب اول صفوی امیر فصیح بوده است (14:17 ـ 18؛ 27: ج 2، ص 127).
== منبع اصلی ==
 
آذربایجان شرقی(1381). دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی ایران. جلد اول، تهران: [https://www.nlai.ir/publishers انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران].
در سال 907 ق.، كه شاه اسماعیل صفوی در تبریز به پادشاهی رسید، آن شهر را پایتخت خود قرار داد. تبریز در زمان او، و سپس تا چند سال پس از پادشاهی شاه طهماسب، پایتخت بود و حتی پس از آنكه پایتخت به قزوین و سپس اصفهان انتقال یافت، همچنان مورد توجه شاهان صفوی قرار داشت. پس از یك دوره فترت، بار دیگر تبریز در زمان قاجاریه شكوه و اهمیت گذشته خود را بازیافت و در تمام دوره قاجار ولیعهدنشین بود و دومین شهر معروف و مهم كشور به‌شمار می‌رفت. از این رو، در دوره‌های صفویه و قاجاریه بناهای زیادی از جمله مسجد، مدرسه، و كتابخانه در این شهر ساخته شد.
 
كتابخانه مدرسه نصیریه تبریز در قرن دهم هجری اهمیت و اعتبار زیادی داشته و تا پایان سلسله صفوی پابرجا بوده و مولانا امیر فیض‌الله حاجی برمكی، مدتی تولیت آن را برعهده داشته است (27: ج 2، ص 127).
 
در 1326 ش. كتابخانه مركزی اداره آموزش و پرورش آذربایجان شرقی افتتاح شد كه محل رجوع دبیران و فرهنگیان استان بود و در حدود 20000 جلد كتاب مرجع داشت. كتابخانه جوانان شیروخورشید سرخ (هلال احمر) تبریز نیز در 1345 توسط آن سازمان و با یاری دیگر نهادهای استان ایجاد شد (29:14 ـ 30). در سال‌های بعد، كتابخانه‌های تخصصی متعددی در این استان پدید آمد كه می‌توان از كتابخانه تخصصی موزه آذربایجان در تبریز (تأسیس 1342)، كتابخانه مركز آموزش كشاورزی تبریز (تأسیس 1351)، كتابخانه شركت سهامی ماشین‌سازی تبریز (تأسیس 1356)، كتابخانه تراكتورسازی تبریز (تأسیس 1360)، و كتابخانه تخصصی میراث فرهنگی آذربایجان شرقی (تأسیس 1368) نام برد (236:7، 267، 195، 178).
 
'''كتابخانه‌های دانشگاهی'''
 
نخستین كتابخانه دانشگاهی تبریز، كتابخانه مركز تربیت معلم پسران شهید رجایی (نام فعلی آن) است كه در 1316 ش. در تبریز تأسیس شد. این كتابخانه در سال 1368، دارای 21,341 جلد كتاب فارسی، 1506 جلد كتاب به زبان‌های اروپایی، و 207 جلد نسخه خطی بوده است (232:7). از دیگر كتابخانه‌های باسابقه دانشگاهی، كتابخانه دانشكده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز است كه در سال 1326 و همزمان با تأسیس آن دانشكده افتتاح شد. این كتابخانه در اندك زمانی در ردیف كتابخانه‌های مهم كشور قرار گرفت. تعداد كتاب‌های آن در آذر 1330، بیش از 12000 جلد بود كه در 1340 به 30000 جلد و در 1346 به 40000 جلد رسید. در این سال، به‌منظور تمركز كتابخانه‌ها، به دستور رئیس وقت دانشگاه، كلیه كتاب‌های آن به‌استثنای 800 جلد كتاب درسی به كتابخانه مركزی دانشگاه انتقال یافت، اما مدتی بعد قرار نهادند كه آن دانشكده دارای كتابخانه‌ای مستقل باشد. از این رو، برخی كتاب‌های عربی، فرانسوی، دیوان‌های شعر، و كتاب‌های تاریخی برگشت داده شد و كتابخانه به تهیه كتاب‌های مفید و مورد نیاز خود اقدام كرد (6: 26،27؛ 13: 105، 106). این كتابخانه در 1368، دارای 40000 جلد كتاب فارسی، 20000 جلد كتاب به زبان‌های اروپایی، و 5000 جلد كتاب عربی بود (50:7).
 
كتابخانه دانشكده پزشكی تبریز در 1326 افتتاح شد و تا سال 1348، حدود 6500 جلد و بیست سال بعد، حدود 15,000جلد كتاب (فارسی و اروپایی) و 1040 جلد پایان‌نامه داشت (116:7؛ 105:14). از كتابخانه‌های معتبر آذربایجان شرقی می‌توان از كتابخانه مركزی دانشگاه تبریز نام برد. این كتابخانه در 1346 و از ادغام كتابخانه‌های دانشكده‌های این دانشگاه تأسیس شد. در 1350، تعداد مجموعه آن 75000 جلد و كاركنان آن 16 نفر بود (31:14)، ولی در 1377 مجموعه كتاب‌های (فارسی، عربی، و اروپایی) آن 93650 جلد و تعداد نشریات ادواری آن 1594 عنوان، و ریزنگارهای آن 11000حلقه بوده است ( 3: [2]).
 
كتابخانه دانشكده كشاورزی (تأسیس 1342، با مجموعه حدود 11000 جلد فارسی و اروپایی)، و كتابخانه دانشكده فنی دانشگاه تبریز (تأسیس 1346، با مجموعه 17000 جلد فارسی و اروپایی) از زمره كتابخانه‌های دانشگاهی این استان محسوب می‌شوند (7: 52). تعداد كل مجموعه این دانشگاه تا پایان سال 1377 نزدیك به 250000 جلد بوده است (3: ]2]). همچنین كتابخانه مركزی دانشگاه علوم پزشكی تبریز (تأسیس 1365، با مجموعه 10300 جلد فارسی و اروپایی) و كتابخانه مركزی دانشگاه صنعتی سهند (با مجموعه 17370 جلد و 6 نفر كارمند) از كتابخانه‌های مهم دانشگاهی این استان به‌شمار می‌روند (7: 116؛ 36:23).
 
دانشكده‌های دانشگاه آزاد اسلامی استان نیز كتابخانه‌های مستقلی دارند كه از جمله می‌توان از كتابخانه‌های دانشكده‌های واحد تبریز بدین شرح یاد كرد: كتابخانه دانشكده دامپزشكی (تأسیس 1370، با مجموعه 2372 جلد، و 1 نفر كارمند)، كتابخانه دانشكده تحصیلات تكمیلی (تأسیس 1371، با مجموعه 5362 جلد، و 1 نفر كارمند)، كتابخانه دانشكده علوم انسانی شماره 1 (تأسیس 1372، با مجموعه 29200 جلد، و 5 نفر كارمند)، كتابخانه دانشكده پزشكی (تأسیس 1365، با مجموعه 9906 جلد، و 5 نفر كارمند)، كتابخانه دانشكده حقوق (تأسیس 1376، با مجموعه 1950 جلد، و 2 نفر كارمند)، كتابخانه دانشكده علوم فنی و پایه شماره 2 (تأسیس 1376، با مجموعه 7633 جلد، و 2 نفر كارمند)، و مركز خدمات فنی كتابخانه‌ها (تأسیس 1377، با مجموعه 3800 جلد، و 8 نفر كارمند). تا پایان سال 1378، تعداد كل مجموعه این دانشگاه 60223 جلد، با 24 نفر كارمند (14 نفر متخصص و 10 نفر غیرمتخصص)، و 851 مترمربع زیربنا بوده است (11: 1).
 
 
'''مآخذ :'''
 
1) "آذربایجان". دایره‌المعارف تشیع. ج 1، ص 25-29؛
 
2) "آذربایجان". دایره‌المعارف فارسی. ج 1، ص ؛79
 
3) آشنایی با كتابخانه مركزی و مركز آمار و اسناد دانشگاه تبریز . تبریز: دانشگاه تبریز، ]بی‌تا[؛
 
4) اعتمادالسلطنه، محمدحسن. المآثر و الآثار. تهران: اساطیر، 1363؛
 
5) انصاری، نوش‌آفرین. "كتابخانه‌های ایران از دارالفنون تا انقلاب مشروطیت: سال‌های 1269-1315 ق." آینده. س. دهم (دی و بهمن 1363): 668-669؛
 
6) تربیت، محمدعلی. دانشمندان آذربایجان. به‌كوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، 1378؛
 
7) تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراكز اسناد و كتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: كتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، ؛1370 8) "تعداد كل كتابخانه و كتاب در سطح مدارس كشور: گزارش شماره 8 ". ]تهران[: وزارت آموزش و پرورش، 1378 (پلی‌كپی)؛
 
9) "خلاصه گزارش نیمه دوم 1378 كتابخانه‌های عمومی كشور". ]تهران[: هیأت امنای كتابخانه‌های عمومی كشور، دبیرخانه، مدیریت مطالعات و برنامه‌ریزی پژوهشی، 1378 (پلی‌كپی)؛ 10) چهره آذرآبادگان در آئینه تاریخ ایران. تبریز: دانشگاه آذرآبادگان، 1353؛
 
11) دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز به معاونت پژوهشی كتابخانه ملی. نامه اداری. مورخ 10 فروردین، 1379؛
 
12) دولت‌آبادی، عزیز. "كتابخانه‌های ارامنه آذربایجان". هور. س. اول، 5-6 (آبان ـ آذر 1350): 65-69؛
 
13) همو. كتابخانه‌های آذربایجان. ]تبریز[: اداره كل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی، 1350؛
 
14) دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. ]تهران[: انتشارات شورای مركزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346؛
 
15) رئیس‌نیا، رحیم. آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام. تبریز: نیما، 1368؛
 
16) سازمان برنامه و بودجه استان آذربایجان شرقی. معاونت آمار و اطلاعات. آمارنامه استان آذربایجان شرقی .1374 تبریز: سازمان برنامه و بودجه استان آذربایجان شرقی، معاونت آمار و اطلاعات، 1376؛
 
17) شناسنامه كتابخانه‌های عمومی كشور. تهران: هیأت امنای كتابخانه‌های عمومی كشور، دبیرخانه، 1370؛
 
18) عقیقی بخشایشی، عبدالرحیم. مفاخر آذربایجان. قم: دفتر نشر نوید اسلام، 1378؛
 
19) قاسمی، فرید. "گنجینه فنون". گفتگو، 18 (زمستان 1376): 88-89؛
 
20) قاسمی پویا، اقبال. مدارس جدید در دوره قاجاریه. تهران: مركز نشر دانشگاهی، ؛1377
 
21) كارنگ، عبدالعلی. آثار باستانی آذربایجان. ]تهران[: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1351؛
 
22) كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان. معاونت اداری و مالی. "گزارش كتابخانه‌های كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان در سراسر كشور". ]تهران[، 1377-1378 (پلی‌كپی)؛ 23) گزارش فرهنگی كشور 1376. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت پژوهشی و آموزشی، مركز آمار و برنامه‌ریزی پژوهش‌های فرهنگی و هنری، 1378؛
 
24) مركز آمار ایران. سرشماری عمومی نفوس و مسكن 1375، استان آذربایجان شرقی. تهران: مركز آمار ایران، 1376؛
 
25) مؤسسه فرهنگی حضرت ولی‌عصر (عج) تبریز به معاونت پژوهشی كتابخانه ملی. نامه اداری. مورخ 15 اسفند 1378؛
 
26) همایونفرخ، ركن‌الدین. تاریخچه كتابخانه‌های ایران و كتابخانه‌های عمومی. ]تهران[: سازمان كتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344؛
 
27) همو. كتاب و كتابخانه‌های شاهنشاهی ایران. ]تهران[: وزارت فرهنگ و هنر، اداره كل نگارش، .1347
 
منبع اصلی
 
آذربایجان شرقی(1381). دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی ایران. جلد اول، تهران: انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران.
 
نویسنده مقاله


== نویسنده مقاله ==
محمدحسن رجبی
محمدحسن رجبی
[[رده:ارتباطات]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۶

آذربایجان شرقی

کتابخانه‌های استان آذربایجان شرقی در شمال غرب ایران قرار دارد و از شمال به جمهوری آذربایجان و ارمنستان، از جنوب به استان‌های زنجان و آذربایجان غربی، از مغرب به آذربایجان غربی، و از مشرق به استان اردبیل محدود است. جمعیت آن (طبق آمار سال 1375) 3325540 نفر و مساحت آن 54132 کیلومترمربع است. 60 درصد جمعیت در شهرها و 40 درصد در روستاها سکونت دارند.

آذربایجان شرقی دارای 14 شهرستان، 39 شهر، 34 بخش، 134 دهستان، و 2840 آبادی است. شهرستان‌های این استان عبارت است از: اهر، بستان‌آباد، بناب، تبریز، جلفا، سراب، شبستر، کلیبر، مراغه، مرند، ملکان، میانه، هریس، و هشترود. مرکز این استان شهر تبریز است[۱].

تاریخچه

سابقه تمدن آذربایجان به هزاره‌های پیش از میلاد باز می‌گردد. آثار باستانی قره تپه در نزدیکی تبریز (حدود 2500 سال ق.م.)، دو کتیبه سنگی به خط میخی اورارتو در ارتفاعات شمالی سراب (حدود 700 ق.م.)، کتیبه سنگی سقین دل به خط فارسی باستان در بخش ورزقان شهرستان اهر، قلعه تخت سلیمان در نزدیکی مراغه، و تپه‌های باستانیِ آبادیِ آتش خسرو در شهرستان اهر، از جمله آثار تاریخی پیش از اسلام این منطقه است[۲][۳]. آتشکده آذر گشسب، که یکی از سه آتشکده معروف زردشتی و متعلق به دربار و ارتش ساسانی بوده، احتمالاً در یکی از نقاط همین سرزمین به نام گازاکا  (بین مراغه و تبریز) قرار داشته است. در این آتشکده، ظاهراً، نسخه‌ای از کتاب اوستا ـ به جا مانده از دوران هخامنشیان ـ نگهداری می‌شده که در جریان حمله اسکندر، به همراه دیگر اشیا به یغما رفته و به یونان یا اسکندریه منتقل شده است[۴][۵].

آذربایجان در سال‌های 18 تا 22 ق. به‌دست مسلمانان فتح گردید[۶][۷]و نخستین مسجد جامع آن در قرون نخستین اسلامی و به گفته‌ای در قرن اول هجری، در زمان عبدالله‌بن عامر، در تبریز ساخته شد[۸] و سپس مساجد متعدد دیگری بنا گردید، اما تا قبل از آغاز قرن هفتم هیچ‌گونه اطلاعی از وجود کتابخانه‌های مساجد، مدارس دینی، یا کتابخانه‌های شخصی در این منطقه در دست نیست.

به نوشته سعدالدین وراوینی (مترجم فارسی مرزبان‌نامه) خواجه ربیب‌الدین، وزیر دانشمند و هنرپرور ازبک‌بن محمد ایلدگز (607-622 ق.)، از اتابکان آذربایجان، کتابخانه باشکوهی برای مسجد جامع تبریز تأسیس کرد و در آن کتاب‌هایی در همه رشته‌های علوم و فنون از جمله تفسیر، حدیث، کلام، تاریخ، ادبیات، حکایات، طب، و مانند آن فراهم آورد و ترجمه فارسی مرزبان‌نامه را نیز به آنها افزود[۹].

ایلخانان مغول (654-756 ق.)، آذربایجان را مقرّ حکومت و شهر تبریز را پایتخت امپراتوری وسیع خویش قرار دادند و هلاکوخان مغول مراغه را به پایتختی خود برگزید[۱۰].

رصدخانه مراغه ، قابل بازیابی از https://www.destinationiran.com/fa/%D8%B1%D8%B5%D8%AF%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%D9%87.htm

کتابخانه رصدخانه مراغه که در 657 ق. به همت خواجه نصیرالدین طوسی، وزیر دانشمند هلاکوخان مغول (654-663 ق.) در مراغه تأسیس شد، از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های ایران و جهان اسلام به‌شمار می‌رفت و کتاب‌های زیادی از سراسر ولایات اسلامی و غیراسلامی به زبان‌های گوناگون در آن فراهم شده بود. تعداد کتاب‌های آن را تا 400000 جلد تخمین زده‌اند[۱۱][۱۲]. کتابخانه ربع رشیدی نیز که در اواخر قرن هفتم هجری به امر خواجه رشیدالدین فضل‌الله، وزیر باتدبیر و دانشمند غازان خان مغول (694-703 ق.)، ساخته شد از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های ایران به‌شمار می‌رفت و بیش از 60000 جلد کتاب داشت که از سراسر جهان اسلام گردآوری شده بود و تعداد زیادی از آنها به خط مؤلفان آنها بود[۱۳][۱۴]. کتابخانه شنب غازان (تأسیس 702 ق.)، کتابخانه مسجد علی‌شاه یا ارک (قرن 8 ق.)، کتابخانه سلطان احمد جلایر (قرن 8 و 9 ق.)، کتابخانه مدرسه مظفریه (حدود 870 ق.)، کتابخانه اوزون حسن (قرن 9 ق.)، کتابخانه شاه طهماسب اول صفوی (930-984 ق.)، کتابخانه شرف‌الدین محمدرضا تبریزی، متخلص به "مجذوب" (قرن 12 ق.)، کتابخانه عبدالرزاق بیگ دُنبُلی، متخلص به "مفتون" ( 1243 ق.)، کتابخانه و قرائت‌خانه عمومی خازن لشکر (1312 ق.)، کتابخانه خاندان قاضی (قرون 12 تا 14 ق.)، کتابخانه خاندان ممقانی (قرون 13 و 14 ق.)، کتابخانه ثقه‌الاسلام تبریزی، کتابخانه سلطان القرّایی، کتابخانه (محمدعلی) تربیت، کتابخانه واعظ چرندابی، و کتابخانه سیدعلی ایروانی از جمله کتابخانه‌های عمومی و شخصی آذربایجان تا حدود 1300 ش. است[۱۵] [۱۶].

کتابخانه‌های شخصی

از نخستین قرون اسلامی، صدها تن از علما، دانشمندان، ادیبان، شاعران، و حاکمان فرهنگ‌دوست در منطقه آذربایجان درخشیده‌اند که تعداد آنها به حدود دوهزار نفر می‌رسد (18: ج 4، ص 1548). چه‌بسا گروه زیادی از آنان، برحسب نوع کار، دارای کتابخانه‌های شخصی بوده‌اند، اما تا قرن 8 ق. از وجود این نوع کتابخانه اطلاعی در دست نیست.

به‌سبب علاقه افراد خاندان به حفظ مجموعه‌های پدران خود، این کتابخانه‌ها در طی سالیان دراز و قرون متمادی حفظ و حراست می‌شده و در کتاب‌های رجال و تاریخ به دفعات از این کتابخانه‌های خاندانی سخن رفته است. قدیمی‌ترین کتابخانه شخصی آذربایجان کتابخانه معروف و نفیس سلطان اویس جلایر (757-776 ق.) و پسرش سلطان احمد (784- 813 ق.) در تبریز بود که نسخه‌های متعددی از مجموعه آنها باقی است[۱۷]. کتابخانه اوزون حسن (873-882 ق.) در تبریز در قرن نهم هجری مورد توجه دانشمندان بوده و کتابخانه حمزه بیگ آق‌قویونلو (839-848 ق.) که در تبریز حکومت می‌کرده شهرت و اعتبار خاصی داشته است[۱۸].

پس از آنکه شاه اسماعیل اول صفوی (907-930 ق.) هرات را فتح کرد، هنرمندان معروف آن شهر از جمله کمال‌الدین بهزاد را که در دربار سلطان حسین بایقرا گرد آمده بودند، با احترام تمام با خود به تبریز (پایتخت) آورد و کتابخانه باشکوهی ترتیب داد و بهزاد را به سرپرستی آن گماشت. آنان نیز کتاب‌های مصور نفیسی برای وی تهیه کردند که بعضی از آنها هم‌اکنون در کتابخانه‌های معروف جهان، مانند کتابخانه موزه بریتانیا و کتابخانه کنگره امریکا، موجود است[۱۹]. شاه طهماسب اول صفوی (930-984 ق.) نیز که خط و نقاشی را نزد استادان فن آموخته بود به کتاب و فن کتابت علاقه فراوان داشت. از همین رو، دارالصنایعی را که پدرش (شاه اسماعیل) ترتیب داده بود گسترش داد و عظمت بخشید و اشخاص نامداری چون شاه محمود نیشابوری، محیی شیرازی، و امیر نظام‌الدین اسکویی را به سمت مدیر کتابخانه برگزید[۲۰].

کتابخانه شرف‌الدین محمدرضا تبریزی (مجذوب)، در قرن یازدهم مشهور بود و مورد استفاده مریدانش قرار داشت. عبدالرزاق بیگ دنبلی، از ادبا و مورّخان بزرگ قرن 13 ق.، نیز کتابخانه نفیسی داشته و کتابخانه خاندان معروف قاضی در تبریز در طول چهار قرن دارای شهرت و اعتبار فراوانی بوده است. سیل ویرانگر تبریز در 1353 ق. آسیب زیادی به مجموعه این کتابخانه وارد کرد، اما کتاب‌ها از دستبرد حوادث محفوظ مانده و تا پیش از 1350 ش. نزد افراد این خاندان نگهداری می‌شده است.

کتابخانه‌های حاج‌میرزا احمد قراچه‌داغی و شیخ محمدحسین ممقانی در قرن 13 ق. و کتابخانه شهید ثقه‌الاسلام تبریزی، از علما و آزادی‌خواهان دوره مشروطیت، از شهرت و اعتبار فراوانی برخوردار بودند. مرآهُ الکتب، در واقع، فهرست کتابخانه عظیم و ارزشمند ثقه‌الاسلام بوده که مشتمل بر اسامی و عناوین کتاب‌ها و زندگینامه‌های رجال شیعه است. از دیگر کتابخانه‌های شخصی و نفیس آذربایجان در دهه‌های اخیر می‌توان از کتابخانه‌های سلطان‌القرّایی، نخجوانی، واعظ چرندابی، و سیدعلی ایروانی نام برد. بعضی از این مجموعه‌ها به کتابخانه‌های بزرگ‌تر تبریز و تهران وقف یا اهدا شده است[۲۱][۲۲][۲۳][۲۴].

کتابخانه‌های عمومی

چون در گذشته کتابخانه‌های مساجد همان نقش کتابخانه‌های عمومی را برعهده داشتند و همگان می‌توانستند از آنها استفاده کنند، کتابخانه مسجد جامع تبریز را می‌توان نخستین کتابخانه عمومی آذربایجان به‌شمار آورد. اما نخستین کتابخانه عمومی به مفهوم جدید و متداول آن، در سال 1312 ق. توسط حاجی میرزا حسن خازن لشکر، رئیس محاکمات عسکریه و قورخانه آذربایجان در تبریز و جنب مسجد و مدرسه‌ای در نزدیکی ارگ تأسیس گردید و حاج میرزا محمدحسین شریعمتدار، از علمای آذربایجان، کتابدار آن شد. شریعتمدار، چند سال پیش از آن، کتابخانه عمومی بزرگی در نجف اشرف تأسیس کرده بود[۲۵]. مجموعه کتابخانه از کتاب‌های شخصی خازن لشکر و مجموعه‌هایی که به‌تدریج وقف کرده بودند فراهم گردید[۲۶] [۲۷][۲۸].

کتابخانه مدرسه لقمانیه تبریز که در 1317 ق. افتتاح گردید بخشی از مجموعه‌ای فرهنگی شامل "مدرسه، انجمن معارف، اداره روزنامه، مطبعه چاپ حروف، و دواخانه عمومی" محسوب می‌شد. مجموعه این کتابخانه به کتاب محدود نبود و نقشه، کره جغرافیایی، روزنامه، پرده مصور، و نوشت‌افزار را نیز دربر می‌گرفت. علاوه بر محصلان مدرسه، دیگران نیز با ضوابط جداگانه می‌توانستند از منابع کتابخانه استفاده کنند. اگر کتابی در کتابخانه موجود نبود، از راه مکاتبه به خارج سفارش می‌دادند و کتاب برای ترجمه نیز در اختیار مترجمان متقاضی قرار می‌گرفت[۲۷].

در 1321 ق. قرائتخانه‌ای نیز نزدیک مهمانخانه، جنب قاری کورپیسی (پل پیرزن) تبریز، به همت معززالدوله کلانتری باغمیشه تأسیس شد. این قرائت‌خانه صرفاً برای مطالعه روزنامه‌ها و جراید درنظر گرفته شده بود[۲۹].

در جریان انقلاب مشروطیت، آذربایجان، به‌ویژه تبریز، از کانون‌های اصلی انقلاب به‌شمار می‌رفت و روزنامه‌ها و شبنامه‌های متعددی به زبان‌های فارسی و ترکی منتشر می‌شد که خوانندگان زیادی داشت. بدین منظور، در صفر 1325 ق. (حدود یک سال پس از مشروطیت)، قرائتخانه‌ای در مهمانخانه محمدیه تبریز دایر شد و در آن جراید سیاسی و انقلابی قفقاز و ایران در اختیار خوانندگان علاقه‌مند قرار می‌گرفت. در آگهی تأسیس قرائتخانه که در روزنامه انجمن تبریز، مورخ 22 صفر آن سال انتشار یافت، برای تشویق و جلب مشتریان مهمانخانه و قرائتخانه آمده است که "برای عمومی که در قرائتخانه است قیمت چای تخفیف داده خواهد شد"[۲۹].

در 1316 ق. محمدعلی تربیت، از دانشمندان و مشروطه‌خواهان آذربایجان، دفتر مجله گنجینه فنون را، که در کنار مدرسه طالبیه تبریز قرار داشت، تبدیل به کتابخانه و جای گفت‌وگوهای علمی و مرکز توزیع کتب و نشریات داخل و خارج کشور کرد[۲۹][۳۰]. وی در 1300 ش. که ریاست اداره معارف آذربایجان را برعهده داشت، یکی از اتاق‌های اداره خود را به کتابخانه اختصاص داد. سال بعد تعداد کتاب‌های آن به 2000 جلد و سه سال پس از آن به 5000 جلد رسید. این کتابخانه، در سال‌های اول، به نام "کتابخانه و قرائتخانه عمومی معارف" خوانده می‌شد، اما بعدها به نام مؤسس آن به "کتابخانه و قرائتخانه دولتی تربیت" تغییر نام داد. پیشرفت کمّی و کیفی این کتابخانه، در سال‌های نخست، مرهون فداکاری‌ها و فعالیت‌های خستگی‌ناپذیر تربیت بود. مؤسسات دولتی و ملی و نیکوکاران تبریز بر اثر احساس اعتماد و احترام، کتاب‌های کتابخانه خود را به کتابخانه تربیت هدیه می‌کردند[۳۱][۳۲][۳۳]. این کتابخانه در نیمه اول سال 1378 ش، 10 کارمند، 87843 جلد کتاب و نشریه، و 31200 نفر مراجعه‌کننده داشته است[۳۴].

کتابخانه مرکزی تبریز ، قابل بازیابی ازhttps://www.khabaronline.ir/news/478961/%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2-%D8%AA%D9%84%D8%A7%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C

در سال‌های بعد از مشروطیت، کتابخانه‌های عمومی دیگری در تبریز و دیگر شهرهای استان آذربایجان شرقی ایجاد شد که عبارتند از: کتابخانه ملی تبریز (تأسیس 1335، با مجموعه 72189 جلد)، کتابخانه عمومی شهریار (تأسیس 1350، با مجموعه 26173 جلد)، کتابخانه عمومی مرند (تأسیس 1330، با مجموعه 25097 جلد)، کتابخانه عمومی مراغه (تأسیس 1334، با مجموعه 28571 جلد)، کتابخانه عمومی شبستر (تأسیس 1334، با مجموعه 16932 جلد)، کتابخانه عمومی سراب (تأسیس 1346، با مجموعه 14893 جلد)، کتابخانه عمومی اهر (تأسیس 1346، با مجموعه 19206جلد)، کتابخانه عمومی بستان‌آباد (تأسیس 1346، با مجموعه 12381 جلد)، کتابخانه عمومی میانه (تأسیس 1346، با مجموعه 24526 جلد)، کتابخانه عمومی ملکان (تأسیس 1350، با مجموعه 11463جلد)، و کتابخانه عمومی هشترود (تأسیس 1357، با مجموعه 21400 جلد)[۳۵].

ارامنه آذربایجان نیز از دیرباز کتابخانه‌های عمومی برای استفاده خود به‌وجود آوردند. نخستین کتابخانه ارامنه در سال 1874 در تبریز به نام "انجمن مطالعه‌کنندگان" تأسیس شد. پس از آن، کتابخانه دیگری به نام "انجمن خیریه تبریز" در 1892 گشایش یافت. در سال 1898 "کتابخانه خاچاطور آبویان" و "شرکت مستمعین تبریز" تأسیس شد. در سال 1900 همه کتابخانه‌های متفرقه در کتابخانه جدیدی به نام "کتابخانه و قرائتخانه اتحاد" ادغام گردید. از آن پس، کتابخانه‌های عمومی دیگری نیز در تبریز به همت ارامنه دایر شد که می‌توان از کتابخانه ورژ (تأسیس 1905)، خانه فرهنگ ارامنه تبریز (تأسیس 1917)، کتابخانه جوانان یا کتابخانه رستم (تأسیس 1924)، و کتابخانه گاسپار هاکوپیان (تأسیس 1932)، وابسته به جمعیت فرهنگی ارامنه تبریز، یاد کرد که دارای 16000 جلد کتاب چاپی به زبان ارمنی بود[۳۶][۳۷].

مجموع کتابخانه‌های عمومی این استان تا 1357 (سال پیروزی انقلاب اسلامی) 26 واحد بود، که از آن زمان تا پایان نیمه اول سال 1378، تعداد 46 کتابخانه دیگر ساخته شد و بدین ترتیب، تعداد کتابخانه‌های عمومی (وابسته به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) در این استان به 72 باب و تعداد کل مجموعه آنها به 735,265 جلد رسید[۳۸]. علاوه بر این، تعدادی کتابخانه عمومی (وابسته به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران) نیز در این استان فعالیت دارند که دارای 31699 جلد کتاب و نشریه و 38320 نفر عضو هستند[۳۹]. در سال 1375، کتابخانه عمومی بزرگ و معتبری به کوشش امام جمعه تبریز و با همکاری دانشگاه تبریز به نام "کتابخانه عمومی حضرت ولیّعصر (عج)" تأسیس شده و مورد بهره‌برداری قرار گرفته است که دارای مجموعه نفیس و ارزشمندی است و بیش از 32000 جلد کتاب و نشریه، و 780 نفر ظرفیت دارد[۴۰].

کتابخانه‌های کودکان و نوجوانان

نخستین کتابخانه کودکان و نوجوانان آذربایجان شرقی در سال 1898/1316 ق. توسط ارامنه تبریز و برای استفاده کودکان ارمنی در این شهر تأسیس شد که نام آن "کتابخانه کودک مدارس ملی ارامنه لیلی‌آباد" بود[۴۱]. در شهریور 1345 ش. از طرف کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، اولین کتابخانه عمومی کودکان و نوجوانان در سمت غربی باغ گلستان تبریز تأسیس شد. در سال 1350 تعداد کتاب‌های آن 7339 جلد بود و روزانه حدود 200 نفر کودک و نوجوان به آن مراجعه می‌کردند[۴۲].

تا سال 1378، تعداد کتابخانه‌های کانون در این استان، 17 واحد (15 واحد ثابت، 1 واحد پستی، و 1 واحد سیّار)، با 55 نفر کارمند، 14992 نفر عضو (آمار سال 1374)، و 92986 جلد کتاب بوده است. این کتابخانه‌ها، علاوه بر امانت کتاب، فعالیت‌های متعدد و متنوع فرهنگی، هنری، و مذهبی نیز در برنامه خود دارند[۴۳].

کتابخانه‌های آموزشگاهی

نخستین مدرسه به سبک جدید در 1225 ق./ 1839 توسط هیأت تبلیغی مذهبی لازاریست‌های فرانسه در تبریز تأسیس شد و پس از آن نیز مدارس دیگری در این شهر و دیگر شهرهای استان توسط این هیأت و هیأت‌های تبلیغی اروپایی ایجاد گردید[۴۴]، اما تا سال 1333 ق./ 1915 از وجود کتابخانه‌های آموزشگاهی در استان خبری در دست نیست. در این سال، نخستین کتابخانه آموزشگاهی آذربایجان شرقی در دبیرستان ملی ارامنه تبریز - که بعداً دبیرستان سروش نام‌گذاری گردید ـ تأسیس شد. این کتابخانه در 1311 ش. دارای 4000 جلد کتاب بود. در همین سال کتابخانه مدرسه ملی آرامیان، 4000 جلد کتاب چاپی و خطی ارمنی، و کتابخانه مدرسه ملی ارامنه هایقازیان ـ تا مادیان که بعداً مدرسه اسدی نامیده شد، 3000 جلد کتاب داشت[۳۶][۳۷].

در سال 1337 ق. نخستین کتابخانه آموزشگاهی برای دانش‌آموزان مسلمان در دبیرستان فردوسی این شهر افتتاح شد. تعداد مجموعه این کتابخانه در سال 1348، حدود 8100 جلد بود. پس از آن، کتابخانه‌های متعددی در دبیرستان‌های تبریز و دیگر شهرهای آذربایجان شرقی تأسیس گردید که می‌توان از کتابخانه دبیرستان پرورش (تبریز، تأسیس 1302). کتابخانه دبیرستان کمال (تبریز، تأسیس 1302)، و کتابخانه دبیرستان رشدیه (تبریز، تأسیس 1310) نام برد[۴۵].

پس از انقلاب اسلامی، کتابخانه‌های متعددی در مدارس سراسر استان ایجاد شد. تا پایان نیمه اول 1378، تعداد کل کتابخانه‌های آموزشگاهی استان 743 باب و مجموعه آنها 1,387,424 جلد بود[۴۶] .

کتابخانه بزرگ ربع رشیدی ، قابل بازیابی از https://fa.icro.ir/Tourist-attractions-and-places/%D8%B1%D8%A8%D8%B9-%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D8%8C-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%B9-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86

کتابخانه‌های تخصصی

کهن‌ترین کتابخانه تخصصی این استان، کتابخانه رصدخانه مراغه در سال 657 ق. بود که در دسترس دانشمندان رصدخانه قرار داشت. پس از آن، از کتابخانه بزرگ ربع رشیدی (اوایل قرن 8 ق.) می‌توان نام برد که بخشی از مجموعه عظیم ربع رشیدی به‌شمار می‌رفت و در اختیار چهارصد دانشمند و استاد و هزاران دانشجوی مدرسه ربع رشیدی بود. کتابخانه شنب غازان که در اوایل قرن هشتم هجری ساخته شد به حکما و محققان اختصاص داشت[۴۷]. کتابخانه مدرسه مظفریّه هم که در 870 ق. بنا گردید محل رجوع طلاّب آن مدرسه بود و در زمان صفویه نیز شهرت و اعتبار فراوان داشت. کتابدار و متصدی آن در زمان شاه اسماعیل اول صفوی (907-930 ق.) کمال اسماعیل، شاعر آذری، و در زمان شاه طهماسب اول صفوی امیر فصیح بوده است[۴۸][۴۹].

در سال 907 ق.، که شاه اسماعیل صفوی در تبریز به پادشاهی رسید، آن شهر را پایتخت خود قرار داد. تبریز در زمان او، و سپس تا چند سال پس از پادشاهی شاه طهماسب، پایتخت بود و حتی پس از آنکه پایتخت به قزوین و سپس اصفهان انتقال یافت، همچنان مورد توجه شاهان صفوی قرار داشت. پس از یک دوره فترت، بار دیگر تبریز در زمان قاجاریه شکوه و اهمیت گذشته خود را بازیافت و در تمام دوره قاجار ولیعهدنشین بود و دومین شهر معروف و مهم کشور به‌شمار می‌رفت. از این رو، در دوره‌های صفویه و قاجاریه بناهای زیادی از جمله مسجد، مدرسه، و کتابخانه در این شهر ساخته شد.

کتابخانه مدرسه نصیریه تبریز در قرن دهم هجری اهمیت و اعتبار زیادی داشته و تا پایان سلسله صفوی پابرجا بوده و مولانا امیر فیض‌الله حاجی برمکی، مدتی تولیت آن را برعهده داشته است[۴۸].

در 1326 ش. کتابخانه مرکزی اداره آموزش و پرورش آذربایجان شرقی افتتاح شد که محل رجوع دبیران و فرهنگیان استان بود و در حدود 20000 جلد کتاب مرجع داشت. کتابخانه جوانان شیروخورشید سرخ (هلال احمر) تبریز نیز در 1345 توسط آن سازمان و با یاری دیگر نهادهای استان ایجاد شد[۵۰]. در سال‌های بعد، کتابخانه‌های تخصصی متعددی در این استان پدید آمد که می‌توان از کتابخانه تخصصی موزه آذربایجان در تبریز (تأسیس 1342)، کتابخانه مرکز آموزش کشاورزی تبریز (تأسیس 1351)، کتابخانه شرکت سهامی ماشین‌سازی تبریز (تأسیس 1356)، کتابخانه تراکتورسازی تبریز (تأسیس 1360)، و کتابخانه تخصصی میراث فرهنگی آذربایجان شرقی (تأسیس 1368) نام برد[۵۱] .

کتابخانه‌های دانشگاهی

نخستین کتابخانه دانشگاهی تبریز، کتابخانه مرکز تربیت معلم پسران شهید رجایی (نام فعلی آن) است که در 1316 ش. در تبریز تأسیس شد. این کتابخانه در سال 1368، دارای 21,341 جلد کتاب فارسی، 1506 جلد کتاب به زبان‌های اروپایی، و 207 جلد نسخه خطی بوده است[۵۲]. از دیگر کتابخانه‌های باسابقه دانشگاهی، کتابخانه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز است که در سال 1326 و همزمان با تأسیس آن دانشکده افتتاح شد. این کتابخانه در اندک زمانی در ردیف کتابخانه‌های مهم کشور قرار گرفت. تعداد کتاب‌های آن در آذر 1330، بیش از 12000 جلد بود که در 1340 به 30000 جلد و در 1346 به 40000 جلد رسید. در این سال، به‌منظور تمرکز کتابخانه‌ها، به دستور رئیس وقت دانشگاه، کلیه کتاب‌های آن به‌استثنای 800 جلد کتاب درسی به کتابخانه مرکزی دانشگاه انتقال یافت، اما مدتی بعد قرار نهادند که آن دانشکده دارای کتابخانه‌ای مستقل باشد. از این رو، برخی کتاب‌های عربی، فرانسوی، دیوان‌های شعر، و کتاب‌های تاریخی برگشت داده شد و کتابخانه به تهیه کتاب‌های مفید و مورد نیاز خود اقدام کرد[۵۳][۵۴]. این کتابخانه در 1368، دارای 40000 جلد کتاب فارسی، 20000 جلد کتاب به زبان‌های اروپایی، و 5000 جلد کتاب عربی بود[۵۵].

کتابخانه دانشکده پزشکی تبریز در 1326 افتتاح شد و تا سال 1348، حدود 6500 جلد و بیست سال بعد، حدود 15,000جلد کتاب (فارسی و اروپایی) و 1040 جلد پایان‌نامه داشت [۵۶](116:7؛). از کتابخانه‌های معتبر آذربایجان شرقی می‌توان از کتابخانه مرکزی دانشگاه تبریز نام برد. این کتابخانه در 1346 و از ادغام کتابخانه‌های دانشکده‌های این دانشگاه تأسیس شد. در 1350، تعداد مجموعه آن 75000 جلد و کارکنان آن 16 نفر بود[۵۷]، ولی در 1377 مجموعه کتاب‌های (فارسی، عربی، و اروپایی) آن 93650 جلد و تعداد نشریات ادواری آن 1594 عنوان، و ریزنگارهای آن 11000حلقه بوده است[۵۸].

کتابخانه دانشکده کشاورزی (تأسیس 1342، با مجموعه حدود 11000 جلد فارسی و اروپایی)، و کتابخانه دانشکده فنی دانشگاه تبریز (تأسیس 1346، با مجموعه 17000 جلد فارسی و اروپایی) از زمره کتابخانه‌های دانشگاهی این استان محسوب می‌شوند[۵۹]. تعداد کل مجموعه این دانشگاه تا پایان سال 1377 نزدیک به 250000 جلد بوده است[۵۸]. همچنین کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی تبریز (تأسیس 1365، با مجموعه 10300 جلد فارسی و اروپایی) و کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی سهند (با مجموعه 17370 جلد و 6 نفر کارمند) از کتابخانه‌های مهم دانشگاهی این استان به‌شمار می‌روند[۶۰][۶۱].

دانشکده‌های دانشگاه آزاد اسلامی استان نیز کتابخانه‌های مستقلی دارند که از جمله می‌توان از کتابخانه‌های دانشکده‌های واحد تبریز بدین شرح یاد کرد: کتابخانه دانشکده دامپزشکی (تأسیس 1370، با مجموعه 2372 جلد، و 1 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده تحصیلات تکمیلی (تأسیس 1371، با مجموعه 5362 جلد، و 1 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده علوم انسانی شماره 1 (تأسیس 1372، با مجموعه 29200 جلد، و 5 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده پزشکی (تأسیس 1365، با مجموعه 9906 جلد، و 5 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده حقوق (تأسیس 1376، با مجموعه 1950 جلد، و 2 نفر کارمند)، کتابخانه دانشکده علوم فنی و پایه شماره 2 (تأسیس 1376، با مجموعه 7633 جلد، و 2 نفر کارمند)، و مرکز خدمات فنی کتابخانه‌ها (تأسیس 1377، با مجموعه 3800 جلد، و 8 نفر کارمند). تا پایان سال 1378، تعداد کل مجموعه این دانشگاه 60223 جلد، با 24 نفر کارمند (14 نفر متخصص و 10 نفر غیرمتخصص)، و 851 مترمربع زیربنا بوده است[۶۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ مركز آمار ایران. سرشماری عمومی نفوس و مسكن 1375، استان آذربایجان شرقی. تهران: مركز آمار ایران، 1376، ص 15و 16.
  2. ↑ رئیس‌نیا، رحیم. آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام. تبریز: نیما، 1368، ج 2، ص 926، 927، 935.
  3. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص9-7.
  4. ↑ رئیس‌نیا، رحیم. آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام. تبریز: نیما، 1368، ج 2، ص 930-932.
  5. ↑ چهره آذرآبادگان در آئینه تاریخ ایران. تبریز: دانشگاه آذرآبادگان، 1353 ،ص 80 ـ81.
  6. ↑ "آذربایجان". دایره‌المعارف فارسی.ج 1، ص 79.
  7. ↑ چهره آذرآبادگان در آئینه تاریخ ایران. تبریز: دانشگاه آذرآبادگان، 1353، ص82.
  8. ↑ کارنگ، عبدالعلی. آثار باستانی آذربایجان. [تهران]: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1351، ج 1، ص 261-264.
  9. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص3.
  10. ↑ "آذربایجان". دایره‌المعارف تشیع. ج 1، ص 27.
  11. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص85.
  12. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص5و6.
  13. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص10-5.
  14. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص93-90.
  15. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 25-10.
  16. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران. [تهران]: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347،ج 2، ص 125، 127، 128، 179، 180، 183، 200، 203، 205، 206.
  17. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 17-15.
  18. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران. [تهران]: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، ج 2، ص 125-127.
  19. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص132 ـ 133.
  20. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص133.
  21. ↑ تربیت، محمدعلی. دانشمندان آذربایجان. به‌کوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، 1378، 157و 156.
  22. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران. [تهران]: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، صج 2، ص 127، 128، 153، 179، 183، 203، 205 ،206.
  23. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 52، 53، 57، 61-67، 108-110.
  24. ↑ عقیقی بخشایشی، عبدالرحیم. مفاخر آذربایجان. قم: دفتر نشر نوید اسلام، 1378،ج 4، ص 141.
  25. ↑ اعتمادالسلطنه، محمدحسن. المآثر و الآثار. تهران: اساطیر، 1363، ج1، ص 235.
  26. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 21-20.
  27. ↑ ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ انصاری، نوش‌آفرین. کتابخانه‌های ایران از دارالفنون تا انقلاب مشروطیت: سال‌های 1269-1315 ق. آینده. س. دهم (دی و بهمن 1363)، ص 668.
  28. ↑ تربیت، محمدعلی. دانشمندان آذربایجان. به‌کوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، 1378، ص4.
  29. ↑ ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ انصاری، نوش‌آفرین.کتابخانه‌های ایران از دارالفنون تا انقلاب مشروطیت: سال‌های 1269-1315 ق. آینده. س. دهم (دی و بهمن 1363)، ص 669.
  30. ↑ قاسمی، فرید. "گنجینه فنون". گفتگو، 18 (زمستان 1376): 88-89؛
  31. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. تاریخچه کتابخانه‌های ایران و کتابخانه‌های عمومی. [تهران]: سازمان کتابخانه‌های عمومی شهرداری تهران، 1344، ص200.
  32. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 23-21.
  33. ↑ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران. [تهران]: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347، ج 2، ص 101.
  34. ↑ مؤسسه فرهنگی حضرت ولی‌عصر (عج) تبریز به معاونت پژوهشی کتابخانه ملی. نامه اداری. مورخ 15 اسفند 1378؛
  35. ↑ شناسنامه کتابخانه‌های عمومی کشور. تهران: هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور، ص 15، 23، 37، 41، 53، 55، 24، 65، 75.
  36. ↑ ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 46-44.
  37. ↑ ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ دولت‌آبادی، عزیز. "کتابخانه‌های ارامنه آذربایجان". هور. س. اول، 5-6 (آبان ـ آذر 1350): 65-69.
  38. ↑ "خلاصه گزارش نیمه دوم 1378 کتابخانه‌های عمومی کشور". [تهران]: هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور، دبیرخانه، مدیریت مطالعات و برنامه‌ریزی پژوهشی، 1378 (پلی‌کپی جدول 3-1).
  39. ↑ گزارش فرهنگی کشور 1376. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت پژوهشی و آموزشی، مرکز آمار و برنامه‌ریزی پژوهش‌های فرهنگی و هنری، 1378، ص34.
  40. ↑ عقیقی بخشایشی، عبدالرحیم. مفاخر آذربایجان. قم: دفتر نشر نوید اسلام، 1378، ج 4، ص 2284 و 2285؛ 25.
  41. ↑ دولت‌آبادی، عزیز. کتابخانه‌های آذربایجان. [تبریز]: اداره کل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی، 1350،ص44.
  42. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 29.
  43. ↑ سازمان برنامه و بودجه استان آذربایجان شرقی. معاونت آمار و اطلاعات. آمارنامه استان آذربایجان شرقی .1374 تبریز: سازمان برنامه و بودجه استان آذربایجان شرقی، معاونت آمار و اطلاعات، 1376، ص226-228؛ 22.
  44. ↑ قاسمی پویا، اقبال. مدارس جدید در دوره قاجاریه. تهران: مرکز نشر دانشگاهی؛1377، ص 524 - 520.
  45. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص42-40.
  46. ↑ "تعداد کل کتابخانه و کتاب در سطح مدارس کشور: گزارش شماره 8 ". [تهران]: وزارت آموزش و پرورش، 1378 (پلی‌کپی)، ص1.
  47. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 18-5.
  48. ↑ ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ همایون‌فرخ، رکن‌الدین. کتاب و کتابخانه‌های شاهنشاهی ایران. [تهران]: وزارت فرهنگ و هنر، اداره کل نگارش، 1347،ج 2، ص 127.
  49. ↑ شناسنامه کتابخانه‌های عمومی کشور. تهران: هیأت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور، دبیرخانه، 1370، ص18-14.
  50. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص 29و30.
  51. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران؛1370، ص236، 267، 195، 178.
  52. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران؛1370، ص232.
  53. ↑ دولت‌آبادی، عزیز. کتابخانه‌های آذربایجان. [تبریز]: اداره کل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی، 1350، ص105و106.
  54. ↑ تربیت، محمدعلی. دانشمندان آذربایجان. به‌کوشش غلامرضا طباطبایی مجد. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، 1378، ص2و،27.
  55. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران؛1370، ص50.
  56. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص105.
  57. ↑ دیباج، اسماعیل. آثار باستانی و ابنیه تاریخی آذربایجان. [تهران]: انتشارات شورای مرکزی جشن شاهنشاهی ایران، 1346، ص31.
  58. ↑ ۵۸٫۰ ۵۸٫۱ آشنایی با کتابخانه مرکزی و مرکز آمار و اسناد دانشگاه تبریز . تبریز: دانشگاه تبریز،بی‌تا ، ص2.
  59. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران؛1370، ص52.
  60. ↑ گزارش فرهنگی کشور 1376. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت پژوهشی و آموزشی، مرکز آمار و برنامه‌ریزی پژوهش‌های فرهنگی و هنری، 1378، ص36.
  61. ↑ تعاونی، شیرین (خالقی)؛ عزیزی، ایراندخت. راهنمای مراکز اسناد و کتابخانه‌های تخصصی، اختصاصی و دانشگاهی. ویرایش 2. تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران؛1370، ص116.
  62. ↑ دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز به معاونت پژوهشی کتابخانه ملی. نامه اداری. مورخ 10 فروردین، 1379، ص11.

منبع اصلی

آذربایجان شرقی(1381). دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی ایران. جلد اول، تهران: انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران.

نویسنده مقاله

محمدحسن رجبی

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=کتابخانه_های_آذربایجان_شرقی&oldid=12074»